Bert, Tine & Loeke in Rwanda

Kibuye trip

2012-02-07T16:45:00.004+08:00

Sinds een week hebben we een auto. Nou ja, een 4x4, een jeep type. Na op woensdag wat rondgetoerd te hebben in de buurt van Butare, zijn we er het voorbije weekend op uitgetrokken, richting het Kivu meer. Het plan was om via de hoofdweg naar Nyanza (op halfuurtje van Butare) te rijden en dan via een ‘binnenweg’ naar Kibuye aan het Kivu meer te rijden. Deze ‘binnenweg’ was een niet geasfalteerde of gebetonneerde weg, die via kleine dorpkes uiteindelijk terug op de hoofdweg uitkwam in de buurt van Kibuye.
Het stuk naar Nyanza was simpel, dat hadden we al verschillende keren afgelegd op weg naar Kigali. In Nyanza moesten we de juiste weg richting Kibuye zien te vinden, iets wat zonder wegwijzers en zonder deftige kaart (laat staan GPS) toch wel even zoeken was. De weg vragen aan mensen bracht ook niet veel hulp. Er was het taalprobleem (ons Kinyarwanda beperkt zich nog tot goeiedag en dankuwel, hun Frans of Engels ook) en van mensen die vaak niet veel verder dan hun eigen dorp of stad gaan kan je ook niet verwachten dat ze weten wat er 60 km verderop langs een dirt road ligt.
Maar goed eens op de juiste weg, ging het vlot. De weg was nu en dan een beproeving voor de auto en Bert’s rijkunsten maar beiden doorstonden de test. We waren al aardig opgeschoten tot we plots niet meer door konden omwille van werken. Eerst dachten we er nog omheen te kunnen maar toen we uitstapten, zagen we dat men bezig was met het aanleggen van een brug over een rivier. Veel anders dan omkeren zat er niet op. Bij gebrek aan bovenvermelde geografische hulpmiddelen en aan bordjes met ‘Déviation’, waren we genoodzaakt om een heel stuk langs dezelfde weg terug te keren om dan in een wat groter dorp een andere weg te kunnen nemen. Uiteindelijk kwamen slechts zo’n 30 km voorbije Nyanza terug op de hoofdweg uit. Gelukkig was het volgende stuk weg richting Kibuye ook heel erg de moeite waard, een kronkelende weg langs bergflanken met steeds prachtige vergezichten over het dal.

Moe en beetje verhit (wijzelf niet de auto) kwamen we uiteindelijk in Kibuye aan de oevers van het Kivu meer aan. Gelukkig vonden we er rust, een koele meerbries en een mooi domein van het pension waar we verbleven. We ploften ons in een stoel langs het meer en lieten het ons wel bevallen.
Het Kivu meer ligt op ruim 1400 m hoogte en zijn uitgestrektheid (2200 km²) geeft je de indruk dat je aan een zee zit. Het meer is omringd met bergen en bezaaid met enkele eilandjes. De vergezichten zijn er adembenemend en bij helder weer zie je in de verte de heuvels van Congo. Tijdens ons verblijf zagen we ook talrijke vogels, waar we helaas de naam niet van weten. Het pension waar we verbleven was eenvoudig maar een oase van rust en dat deed goed. Het water van het meer was verfrissend maar niet koud. Al snel hadden we dus door dat we hier nog wel een paar keer zouden weerkeren. We laten jullie meegenieten met een aantal foto’s.

Mount Huye

2012-01-12T13:29:00.003+08:00

Afgelopen weekend deden we onze eerste echte uitstap: we hebben Mount Huye beklommen. Mount Huye is de hoogste berg in de buurt van Butare en is genoemd naar het district waar Butare in ligt, namelijk Huye. Van op verschillende plaatsen in de stad kan je de 2278 meter hoge berg zien liggen en we hadden dus al vaak zijn lokroep moeten aanhoren.
Butare bevindt zich al ruim 1700 meter boven de zeespiegel dus een hele lange klim naar de top zou het niet worden. Desalniettemin wilden we vroeg vertrekken want je weet maar nooit en hoe later op de dag hoe warmer het wordt. We, dat waren Tine, Bert, Loeke, Hans en Roel. Zondagochtend om 9 uur afspraak bij ons thuis. Roel en Hans waren zo waar vrij goed op tijd, wat misschien al een grotere prestaties was dan de beklimming :-).
We beschikten niet over erg veel informatie omtrent het waar en hoe van de beklimming, enkel dat we ons ergens langs de hoofdweg moesten laten afzetten, de taxi moto zou wel weten waar als we hem over Mount Huye spraken. Vandaar af zou de weg zich wel uitwijzen, gewoon naar boven. De eerste taxi moto die we te pakken hadden sprak zo waar een beetje Engels en leek inderdaad te weten wat we bedoelden. Uit ervaring wisten echter we dat we het toch nog een aantal keer moesten herhalen om te checken of we het inderdaad over hetzelfde hadden. Maar na het gebruikelijk onderhandelen over de prijs, vertrokken we uiteindelijk met 4 taxi moto’s richting Mount Huye. We werden afgezet in een plaatsje genaamd Gako Center na een rit van 10-15 minuten. Bij Bert duurde het wat langer want zijn taxi moto kreeg een lekke band maar al snel dook er een andere op om hem terug bij de groep te brengen. Aangekomen in Gako Center, leek het alsof het hele dorp zich rond ons verzamelde en de helft er van volgde ons dan ook op het eerste stuk van de wandeling. Ze waren erg behulpzaam en boden meteen aan om onze rugzakken te dragen en ons de weg te tonen. We kozen twee jonge gasten om ons de weg te tonen en die hadden heel wat te vertellen, alleen jammer dat ze zo goed als geen Frans of Engels spraken.
In het begin van de klim liepen we tussen huisjes, rond tuinen en langs kleine akkers. Wat verder klommen we beschut door eucalyptus- en soms naaldbomen. Af en toe was er een open stuk, wat ideaal was om achterom te kijken en van het uitzicht te genieten. De klim was niet super steil maar door de hitte, de ijlere lucht en het gebrek aan conditie bij sommigen vloeide er toch het nodige zweet. Na goed anderhalf uur klimmen bereikten we wat onze gidsen zeiden dat de top was*. We hadden er in elk geval ook zicht de achterkant van de berg en mooie vergezichten op de omgeving en onderliggende dorpen. Na een rustpauze geanimeerd door een schouwspel van een paar roofvogels en het verorberen van de meegebrachte picknick, namen we voor het inzetten van de afdaling nog de nodige foto’s.

De afdaling was kort, na een veertigtal minuten stonden we terug aan de hoofdweg. We nuttigden nog een verfrissing in een plaatselijke cafétje, onder het oog van vele dorpelingen, om vervolgens met een mini-bus taxi naar Butare terug te keren. Het was nog vroeg in de namiddag dus konden we nog een paar uurkes aan het zwembad van een hotel gaan liggen. Life is good :-). Een geslaagde zondag in Butare.

Meer foto's op de fotopagina.

Mama Loeke

2011-12-30T21:22:00.006+08:00

Met Loeke in Butare over straat lopen, dat is in de kijker lopen. Met een klein kindje heb je al snel wat meer bekijks en zeker als dat kindje dan nog eens erg bleek is en blond haar heeft. Mensen kijken, lachen, zwaaien, soms komen ze haar van dichtbij bekijken en raken haar aan. En Loeke, die laat het zich allemaal wel gevallen en zwaait lustig naar alles en iedereen. Met Loeke naar de lokale markt gaan is ook een belevenis. Meestal zijn het vrouwen die in de kraampjes groenten en fruit aan de man proberen te brengen en vaak zijn ze dan meer bezig met Loeke dan met het aanprijzen van hun waren. Op een weekdag gaat Bert alleen met Loeke naar de markt, dan krijgt hij vragen hoe ze heet en waar de mama is. Eens ging hij zonder Loeke, nadat Tine al terug was van het werk en toen vroegen alle vrouwen waar de baby was. Vorige week gingen we met z’n drietjes naar de markt. Tine droeg Loeke in de draagzak op haar buik en de vrouwen riepen ‘mama Loeke’ naar haar. Vrouwen die al kinderen hebben worden hier blijkbaar vaak zo aangesproken. Het is een benaming die van veel respect getuigd want een vrouw die een kind heeft voortgebracht onderscheidt zich van meisjes.

Vrolijk kerstfeest

2011-12-24T00:12:00.003+08:00

We wensen iedereen een vrolijk kerstfeest.
Hier in Butare is er nauwelijks kerstsfeer te bespeuren, voeg daarbij het weer (al deed het de voorbije dagen vrij herfstachtig aan) en je kan je wel inbeelden dat we niet echt een eindejaarsgevoel hebben. Toch gaan we kerst een beetje vieren, samen met Hans en Roel. We proberen een feestmaal in elkaar te steken met de ingrediënten die we hier in Butare kunnen vinden en vanuit Kigali hebben we wat wijn meegebracht.

Gisteren zijn we verhuisd van de guesthouse naar ons eigen huis. We moesten weer vaststellen dat we heel wat bagage bijhebben. Toen we aankwamen in het huis waren ze nog volop bezig met werken. We hadden de eigenaar gevraagd een aantal zaken op punt te zetten en dat was nog niet afgerond. Maar tegen de avond waren ze de deur uit en konden we beginnen werken aan een thuisgevoel.
We hebben een paar nieuwe foto's bijgevoegd, o.a. al 1 van ons huis. Later volgen er nog.

Groetjes,
wij

Draai en huis gevonden

2011-12-18T22:59:00.002+08:00

Ondertussen al goed 2 weken in Rwanda en we hebben een huis gevonden waar we het komende jaar in zullen wonen. De eerste grote missie is dus afgerond. Het is een vrij groot huis, zeker voor ons drie maar veel kleiner was er niet te vinden. Dat betekent natuurlijk dat er veel plaats is voor bezoek. Wees allen welkom . Het huis ligt vlak bij het bureau van PEPAPS en dus zal Tine nog gemakkelijk naar huis kunnen komen voor het middageten.
Na 2 weken beginnen we ook stilaan in een ritme te raken. Het is hier heel vroeg klaar, rond 5 uur maar ook vroeg donker, rond 18 uur (al is het momenteel in België natuurlijk nog veel vroeger donker) en dat blijft hier ongeveer heel het jaar zo. Loeke ondervond daar in het begin het meeste last van. Ze werd ’s morgens bij het krieken van de dag, rond 4 uur, wakker en wij dus ook. Ondertussen heeft ze haar draai al teruggevonden en slaapt ze mooi het klokje rond. Wij hebben ons ritme ook een beetje verschoven. We gaan op tijd slapen en staan dan op om 6 uur. Zo kunnen we nog iets doen voor Loeke wakker wordt en Tine naar haar werk vertrekt. Tine schaaft haar Frans dan wat bij of leest wat. Bert is dan al een paar keer gaan lopen. Voorlopig nog op het gemak want de hoogte en klimaat vereisen een kleine aanpassing. Daarna ontbijten we samen en iets voor achten vertrekt Tine naar haar werk. Als ze geluk heeft, is Loeke dan net wakker.

In Butare zijn er nog 2 nieuwe junior assistenten van BTC: Roel, die een weekje eerder aankwam en ook bij PEPAPS werkt en Hans, die hier al een maand langer is en bij Dierenartsen Zonder Grenzen werkt. Daarnaast is er ook nog Xavier, een junior die hier al bijna 2 jaar zit en volgende week terugkeert naar België. De drie hebben zich meteen gemanifesteerd als ‘tontons’ van Loeke en gedragen zich als surogaatnonkels, inclusief het geven van lekkers op 6 december.
Pieter, een coöperant van Broederlijk Delen, is ook een landgenoot en hij woont twee huizen van de guesthouse. Dat de wereld klein is, werd weer eens bewezen want we hadden Pieter al eens ontmoet in de Filippijnen toen hij er was op een missie voor BD. Pieter helpt ons logistiek een beetje want we mogen regelmatig zijn wasmachine gebruiken om Loekes luiers te wassen.

We weten tot nu toe onze dagen wel te vullen. Vorige week was er een kerstfeestje bij BTC in Kigali en hebben we nog wat gewinkeld voor we terugkeerden naar Butare. Er was ook een cultuuravond met drummers en traditionele dansen op de universiteitscampus in Butare. De zondag zijn we een ijsje gaan eten in het ijssalon van Butare en heeft Hans heeft stoofvlees met frieten gemaakt voor ons en de andere Belgen. Dit weekend zijn we een avondje uitgeweest naar een Rwandese disco (een echte belevenis) en als tegenprestatie voor het stoofvlees heeft Tine balletjes in tomatensaus gemaakt, waarna we nog een paar partijtjes Jungle Speed gespeeld hebben en dat ging gepaard met de nodige hilariteit. Eerder die dag hadden we wat we een Afrikaanse tupperware avond kunnen noemen. Een Congolese handelaar kwam langs met een aantal typisch Afrikaanse (kunst)objecten zoals beelden en maskers. Wij kochten voorlopig nog niets maar de anderen wel al en dat ging natuurlijk gepaard met de nodige onderhandelingen over de prijs.

Zo tot zover onze update, binnenkort nog meer.

groetjes,
wij

Butare, ons stadje

2011-12-14T14:35:00.002+08:00

Gegroet,
Even wat meer over ons nieuwe stekje.
Momenteel verblijven we in het guesthouse Du Mont Huye. Nu ja, een guesthouse in de backpackerszin van het woord is het niet echt. Het is een typische korte termijn verblijfplaats, bestaande uit een aantal gebouwtjes samen, het lijken een beetje bungalows. Onze buren zijn Koreanen die hier een jaar les komen geven in een middelbare school voor veeteelt en tuinbouw. In een andere 'bungalow' verblijft een Tunesische aannemer die werkt op een bepaald constructiesite van PEPAPS (het project waar Tine werkzaam in is).
De guesthouse is gelegen in de wijk Taba van Butare, vlakbij het kantoor van PEPAPS. Taba is een beetje de chique wijk waar de meeste muzungu's (= blanken) wonen. Het is dan ook in deze wijk dat alle huizen zich bevinden die te huur zijn en een beetje aan onze standaarden voldoen. We hopen onze zoektocht naar een leuk huis deze week af te ronden.
Butare is een klein stadje op 136 km van Kigali en slechts 30 km van de grens met Burundi. Het is gelegen op 1755 m hoogte en telde bij de laatste telling, in 2009 ongeveer 100.000 inwoners en is daarmee de 3de grootste stad van Rwanda.
De meeste belangrijke zaken in Butare liggen langs de hoofdweg, verspreid over een kilometer of 3. Vandaar dat men zegt dat Butare eigenlijk maar 1 straat groot is maar wij vinden het net goed. Aangezien we beiden niet echt stadsmensen zijn, vinden we het eigenlijk goed dat we niet in Kigali zitten. In Butare vind je eigenlijk alles wat je nodig hebt. Er is een 'supermarkt' en nog een paar andere winkeltjes waar ze westerse producten verkopen. Er zijn een paar café-restaurants die een deftig menu hebben, zelfs een Chinees restaurant (nu even dicht wegens http://www.blogger.com/img/blank.gifverbouwingen). Er is een ziekenhuis, een universiteit, een bakker, een overdekte markt, een boekenwinkel, een sportstadion in aanbouw en zelfs een ijssalon. Dat alles omgeven met groene heuvels en dalen, voorzien van bananenbomen, rijstvelden en akkers.
Momenteel zitten we aan het einde van het korte regenseizoen, wat betekent dat de meeste regen al gevallen is en het enkel nog af en toe 's avonds even regent. Verder is het meestal zonnig weer met temperaturen flink boven de 20 graden. 's Avonds koelt het wel wat af, dus lange mouwen en af en toe zelfs een goede trui zijn dan welkom. Maar je hoort ons niet klagen ;-).
Binnenkort nog een update over de mensen die ons hier omringen, onze dagindeling, onze verplaatsingen naar Kigali, het werk van Tine… !
Liefs*
p.s. Al enkele foto’kes online!! Klik hier.

Allo allo

2011-12-10T15:20:00.001+08:00

Muraho. Bonjour. Of gewoon goeiedag.
Een eerste bericht van op Rwandese bodem.
Donderdagavond veilig geland in Kigali, moe maar tevreden dat we er waren want de reis en de laatste weken voor vertrek wogen wel wat.
De vlucht ging vlot, ondanks een uur vertraging maar alle bagage (tegen de 200 kg) is mee geraakt en Loeke was zoals steeds een schatje (geen kick tijdens opstijgen of dalen). Na een nacht op hotel in Kigali en een eerste kennismaking op het kantoor van BTC in Kigali, zetten we koers richting Butare, zo'n 136 km ten zuiden van Kigali (ongeveer 2 uur rijden). Vrijdagavond was er al meteen een klein verwelkomingsfeestje voor ons en daarop stal Loeke natuurlijk de show en ook al meteen de harten van Tines collega's. Laat hebben we het niet gemaakt want we waren alle drie erg moe.
De eerste weken verblijven we in een appartement in een soort guest house, tot we een huis gevonden hebben. De eerste dagen was het wat kamperen want veel huisraad hebben we niet mee. Gelukkig kunnen we wat lenen van de andere juniors hier. Die andere juniors zijn Hans, Roel en Xavier. Deze laatste zit hier ondertussen al bijna 2 jaar en keert binnenkort terug naar België maar ontfermt zich graag over de nieuwelingen.

Onze indruk over Rwanda tot nu toe? Het is hier erg net. Het landschap is erg glooiend en groen. Het weer is ondanks het regenseizoen erg goed (zonnig en ongeveer 25 graden). De mensen zijn vriendelijk, gedisciplineerd en ook wel wat gefascineerd door zo'n klein wit meisje als Loeke.
We moeten nog een beetje onze draai vinden maar hebben er al een goed oog op.

Op de eerste echte werkdag voor Tine moest ze al meteen 2 dagen naar Kigali om nog administratieve zaken te regelen en voor een briefing. Maar dat is ook mooi meegenomen want dan kan ze daar meteen ook nog wat inkopen doen.

We hopen gauw nog een berichtje te posten maar momenteel hebben we nog geen internet, dus is onze bereikbaarheid nog wat beperkt.

Groetjes,
Wij 3

Een nieuw avontuur...

2011-11-19T02:41:00.003+08:00

Onze blog zit in een nieuw kleedje en daar is een goede reden voor want zoals je ziet is ook de titel van onze blog veranderd.
Op 1 december 2011 vertrekken we met z'n drietjes naar Rwanda. Tine gaat er werken als junior coöperant in een project van de BTC. Bert vergezelt zijn kersverse echtgenote en het feest zou niet compleet zijn zonder onze kleine deugniet Loeke, die vastberaden is om ook de harten van alle Rwandezen te veroveren.
Over al dit en nog veel meer lees je hier dus binnenkort.

Warme groetjes,
Bert, Tine en Loeke

Verslagje in beeld!

2010-01-06T14:12:00.001+08:00

Piep,

Eerste foto's staan online: zie "meer foto's" en het album "Back in the Philippines".

Zonnige groet,

Tine

Op bezoek

2009-11-17T04:26:00.002+08:00

Hej,

Het lijkt ondertussen eeuwen geleden dat we in de Filippijnen zaten maar daar komt binnenkort verandering in. Tine gaat in januari terug naar de Filippijnen. Als voorzitter van de Kortrijkse Noord-Zuid-raad gaat ze als deel van een delegatie van de stad Kortrijk naar zusterstad Cebu City. Ze kan van de gelegenheid gebruik maken om de oversteek naar Mindanao te maken en daar de mensen LEF (ondertussen WAND) op te zoeken.
Naar aan leiding van dit bezoek heeft ze een verzoekje: ze zoekt namelijk babykleertjes en speelgoed voor Filippijnse vriendin die mama is van jongen van 1 jaar en binnenkort van een tweede kindje... heel mooi, maar ze heeft geen centjes... ik ga haar opzoeken in januari... iemand iets op overschot of iets dat niet meer gedragen wordt? let me know...
Heb jij iets dat je kan missen, laat het ons weten.
Alvast bedankt!

/b + 10e

Oorlog kent geen winnaars...

2008-08-30T16:30:00.004+08:00

Op Mindanao zit het er ferm op. Er is oorlog maar in de Belgische media verneem je er nauwelijks iets van. Het Moro Islamitic Liberation Front (MILF) en de regering strijden er lustig op los na een afgesprongen overeenkomst over bijkomende onafhankelijkheid voor enkele Moslim gebieden. Twee weken geleden verklaarde de regering de oorlog aan het MILF.

Mochten we geen 10 maanden in de Filippijnen geleefd hebben, we zouden het waarschijnlijk niet weten of het kleine berichtje in een krant zou aan onze aandacht ontsnapt zijn. Maar nu worden we er extra door aangegrepen. Het geweld is al opgerukt tot plaatsen niet zo ver van waar Tine zat. Op plaatsen waar we kwamen wordt er nu gestreden, mensen die we leerden kennen leven dagelijks met angst, tussen geweergeknetter en ontploffingen. Laatst chatte Tine met Janet, iemand die ze leerde kennen via LEF:

janetpusing (5:24 PM): H i tine, there' s a war near our place
tine (5:24 PM): how bad is it and how near?
janetpusing (5:26 PM): V ery bad. C ivilians got killed. M I L F rebels attackd us

Onschuldige burgers zijn slachtoffer, maar ook jongeren die zich bij gebrek aan werkkansen in hun dorp aansluiten bij het leger en nu de pionnen zijn van de regering en legerbevelhebbers, of uit noodzaak aansluiten bij het MILF.

Getuige daarvan deze foto die Cora ons doorstuurde:

"What will the future hold for these young MILF fighters, who instead of toting books and toys are already lugging M-16's?"

En dan bedenken we dat het er niet enkel in Mindanao zo aan toe gaat maar ook op heel wat andere plaatsen op onze aardbol.
We worden even stil en plots worden onze problemen weer heel klein...

Verhalen uit de Filippijnen

2008-05-27T04:04:00.003+08:00

We zijn terug uit de Filippijnen en hebben een avond vol leuke verhalen en foto's voor je in petto:

Laat gerust weten of je al dan niet komt.

Iedereen is trouwens welkom! Kreeg je een uitnodiging in je mailbox, stuur ze gerust door aan anderen die mogelijks geïnteresseerd zijn.

Een wegbeschrijving vind je hier.

Warme groeten,
Bert en Tine

De datum ligt vast

2008-05-18T21:33:00.004+08:00

Hej,
Later volgt er meer info maar toch al even meedelen dat we een infomoment plannen op

ZATERDAG 14 juni.

Je kan dat dus al neerpennen in uw -ongetwijfeld reeds erg volle- agenda. We zullen foto's, ervaring en verhalen delen over ons verblijf in de Filippijnen. Wat het precies wordt weten we nog niet precies maar het wordt sowieso informatief :-)

Het exacte uur, locatie ed delen we later nog mee en u mag ook nog een heuse uitnodiging verwachten -of er omvragen.

Hopelijk tot dan,
wij

Medisch onderzoek

2008-05-17T17:42:00.004+08:00

Vorige week trokken we naar Antwerpen, naar het Tropisch Instituut voor een grondige medische check-up. Potje pis, potje kak, ge kent da...
Uit de resultaten bleek dat we geen nare dingen overgehouden hebben aan of opgelopen hebben tijdens ons jaartje Azië.
We vernamen ook dat Tine eigenlijk nooit amoebiasis gehad heeft. Waarvoor ze dan tweemaal in het ziekenhuis beland is, is niet zo duidelijk. Het belangrijkste is dat ze er van af is. Leve de Filippijnse ziekenzorg.

gegroet,
wij

t Is voorbij, die mooie zomer.

2008-05-16T20:25:00.004+08:00

Ondertussen zijn we al drie weken terug op Belgische bodem, zij het dan vooral met onze voeten...
We proberen ons terug aan en in te passen maar soms valt dat ons wat zwaar.
De zoektocht naar een woonplekje en werkplekje werd op gang getrokken. Bert staat ondertussen al 2 weken voor enkele klassen.
Binnenkort (ergens half juni) organiseren we een avond met foto's en verhalen. Zodra we een definitieve datum hebben, laten we het wel weten.
Ondertussen kan u al genieten van een kleine selectie op onze fotopagina. Toegevoegd zijn: foto's van de laatste weken in Laos en van de terugkeer in al zijn etappes.

geniet en groetjes,
wij

Nest

2008-04-27T18:33:00.001+08:00

... the eqgle hqs lqnded...

lqqt het qqnpqssingsproces beginnen... qrrgg terug een azerty-toetsenbord...

frisse groet,
wij

de lucht in...

2008-04-25T21:06:00.002+08:00

piep

jaja, het moment is aangebroken... ons vliegtuig binnen drie uur vliegt niet naar een of ander aziatisch land maar wel naar het belgenlandje...
in de vlucht zelf hebben we wel zin: veel filmkes zien!!!
en in het thuiskomen natuurlijk ook, maar tzal raar doen...
we gooien voor de laatste keer aziatische groeten

zoen,
wij

p.s. We hebben opgevangen dat het in belgie rond de 20 graden is?! Wel, wij zetten onze aircon hier op 20 graden, haha, dit wordt fijn...

Goodbye to you, my friend

2008-04-23T18:47:00.003+08:00

De Filippijnen liggen achter ons. Maar 1 ding staat al vast, niet voor altijd. We keren er zeker nog terug. Na een lange en vooral lastige (wegens 's nachts) reis van Bangkok (met anderhalfuur vertraging) via Manilla, werden we Cagayan de Oro opgewacht door een deligatie van LEF. Het werd een fijn weerzien.
Het werden vervolgens 2 fijne dagen tussen mensen die een beetje familie van ons geworden zijn. Er werd natuurlijk karaoke gezongen, souveniers uitgedeeld en naar het strand gegaan om verjaardagen te vieren. Alles leek nog hetzelfde, behalve de weg naar de office van LEF, die was effen gemaakt en de rit naar boven verliep nu veel zachter.
Het afscheid nemen viel iedereen zwaar. We hadden gehoopt onze drie dagen stop-over in Singapore te kunnen laten vallen en zo drie dagen langer bij LEF te kunnen blijven maar helaas. We probeerden de tijd er dan maar te maximaliseren door de busrit naar Davao s nachts te doen. Om 2 uur 's morgens, voorbije dinsdag, werden we, vergezeld van de meest dierbaren van LEF, naar CDO gevoerd. Het laatste afscheid werd genomen en de laatste beloftes dat het een 'tot ziens' was en geen 'vaarwel', werden gemaakt.

Nu zitten we dus in Singapore. Uiteindelijk is het wel goed dat we deze overgang hebben. Even tussen de twee werelden, maakt de overgang wat makkelijker.
Na een dag Singapore, moeten we bekennen dat we er nog niet veel van gezien hebben. Vandaag hebben we vooral geslapen (was nodig na al dat gereis s nachts) en gelezen in onze kamer. Maar morgen gaan we er op uit om toch een beetje een indruk te krijgen van deze (immens) hippe stad.

Tot heel binnenkort,
wij

Bye bye Bangkok

2008-04-18T23:45:00.002+08:00

Even een groet vanuit Thailand.
Zo meteen verlaten we Bangkok. We vliegen via Manila terug naar Cagayan de Oro. We vliegen dus al een beetje naar huis...

Over een week zijn we terug in Belgie. Voor zij die t willen weten, we komen aan op zaterdag 26 april om 10u20...

Daaag,
wij

gelukkig nieuwjaar

2008-04-15T10:24:00.002+08:00

Onze twee dagen kajakken op de Nam Tha waren dik in orde! We legden in het totaal 45 km af en bezochten dorpen van de minderhedengroepen Kamu en Lanten. Vooral deze laatste was erg interessant. We overnachten in een Kamu dorpje langs de rivier en speelden met de kinderen daar.
Vandaag zijn we aan onze laatste dag in Luang Nam Tha toe. We zullen het rustig aan doen, want na 4 erg actieve dagen hebben we dat wel verdiend.
Wat brengen de volgende dagen nog? Wel veel gereis, morgen (woensdag) trekken we naar de grens met Thailand, dan richting Bangkok (hopelijk is er een nachtbus). Vrijdag nog een dagje bangkok en in de nacht van vrijdag op zaterdag vliegen we terug naar de Filippijnen. We blijven nog een paar dagen bij LEF. Om daarna via tussenstops in Davao en Singapore richting Belgie te trekken, waar we dan op zaterdag 26 april aankomen.

Nog wat weetjes:
- vandaag, en de voorbije dagen, wordt hier het Lao nieuwjaar gevierd. Dat is een Boeddhistisch feest waarbij men op de eerste dag (eergisteren) het huis een grondige poetsbeurt geeft, de volgende dag (gisteren) wordt er veel gegeten en gedronken met familie en vrienden en vandaag is er in heel wat dorpen een 'rocket festival', waarbij men zelf gemaakt vuurwerk afschiet.
- Tine is verkouden, en dat bij temperaturen van 30 graden. Wat zal dat geven in het koude Belgie.

groetjes,
wij

Akha Akha tuut tuut

2008-04-12T22:05:00.002+08:00

Hej!
Lang niets laten weten op onze blog maar we zitten momenteel helemaal in het noorden van Laos en zitten soms afgelegen, dwz niet altijd gsm-bereik of internet. En we moeten eerlijk bekennen, niet altijd zin of energie voor internet.
Na Vientiane trokken we naar Vang Vieng (jeuji maar 4 uurtjes bus!). Vang Vieng was rustiger dan dat we gevreesd hadden maar toch kwamen we er tot het besef dat wij geen 'party people' zijn. Bijna een jaar een bioritme van rond 21 uur gaan slapen en om 6 uur wakker, eisen hun tol... De omgeving in VV is erg mooi, alleen jammer van al die backpackers die er komen feesten. We hebben, zoals iedereen daar, getubt op de Nam Sing. Dat is vergelijkbaar met de afvaart van de Lesse maar dan in een veel mooiere omgeving en op een grote binnenband. Voor jullie beginnen te watertanden nog even vermelden dat er ook heel veel zatte rugzaktoeristen rond drijven, overal bars op de oevers staan en die blijkbaar om ter luidst om ter lelijke muziek door de boxen laten knallen.
Na VV werd het Luang Prabang, deze keer met een lange busrit die veel weg had van een rit op de roetsjbaan, mar dan 7 uur aan een stuk... LP is best ok maar heel erg toeristisch. Daar kwamen we tot het besef dat we al heel wat boeddhistische tempels gezien hebben (misschien al te veel :). In LP zagen we echter ook wel een van de mooiste watervallen die we tot hier toe al gezien hebben (en dat zijn er al heel wat).
Na drie toeristische steden op rij werd het tijd voor iets anders. In LP namen we de boot naar Nong Kiaw. Het werd een erg mooie boottocht maar ook erg lang, 10 uur zonder lunch... Nong Kiaw is een klein dorpje langs de Nam Ou, het is er erg mooi en we kwamen er tot het besef dat we het ook wel eens op het gemak mogen/moeten doen. We bleven er twee dagen en deden niet veel: grotje bezoeken, wandeling naar dorpje, Tine las een boek en Berts maag en darmen beslisten eens grote schoonmaak te houden. Na twee dagen niets doen, begon het weer te kriebelen dus we kropen terug op een bus om na 8u (in 2 etappes) uit te stappen in Luang Nam Tha. Daar zijn we nu nog steeds of eigenlijk opnieuw. De voorbije drie dagen zaten we in Muang Sing, een klein stadje op 60 km van LNT. Met een gehuurde brommer reden we er heen en zelfs tot aan de grens met China. We vonden er rust, een bus Fransen, veel watermeloenen en ook wel rust, zelfs met die Fransen :-). We werden er (zoals ook in Nong Kiaw) geconfronteerd met de schokkende realiteit van de 'slash and burn' landbouwtechniek. Veel mensen in deze streken hakken een stuk bos om en steken dan alles in de fik om het dan te gebruiken als landbouwgrond. Dit zorgt voor overal heel veel rook in de lucht en neerdwarrelende assen.
De voorbije twee dagen deden we een trek naar minderhedendorpen in de buurt van MS. We hadden een erg leuke gids en het werden 2 toffe dagen. We bezochten verschillende dorpjes, overnachten in een erg primitief Akha dorpje (geen douche of wc te bekennen), in het huis van een impotente man (zo vertelde onze gids...). Maar het was erg chique en we konden zo een beetje ervaren hoe hun dagelijks leven er aan toegaat. Vandaag werd het een erg lange dag, we vertrokken om 7 uur, arriveerden om 17u in MS en moesten dan nog anderhalfuur met de brommer terug naar LNT. We zijn terecht een beetje moe nu maar veel tijd om uit te rusten hebben we niet, morgen vertrekken we op een 2daagse kayaktrektocht op de Nam Tha, gelukkig hebben we daar vooral onze armen voor nodig.

BTW: over 2 weken zijn we terug in Belgie, brrr.

dada,
wij

Viang Chang

2008-03-29T18:53:00.003+08:00

Hej vanuit Vientiane!
We hebben de Laotiaanse hoofdstad bereikt en op het eerste gezicht valt het hier wel mee. Het lijkt een vrij kleine en rustige stad aan de Mekong. Niets vergeleken met de Filippijnse hoofdstad en daar zijn we maar al te blij om.
Onze voorbije drie dagen zagen er als volgt uit: eergisteren (donderdag) busten we van Pakse (zuid) naar Tha Khek (centraal-Laos). En bussen dat we nogal gedaan hebben. Toen we aankwamen in het busstation stond de bus vertrekkensklaar. Vijf minuten later waren we vertrokken, maar hoe! Het eerste halfuur reden we ongeveer aan 10 km/u! Daarna ging het wat sneller maar goed om een lang verhaal kort te maken (jammergenoeg kunnen we dat niet met busritten), 10 (!) uur later (en nog geen 400 km verder) arriveerden we op bestemming, Tha Khek. U begrijpt wel dat we even genoeg hadden van bussen en het liefst van al de rest van de tijd op geen bus meer moesten zitten, maar helaas...
Gisteren (vrijdag) was dan weer super de max. Opnieuw huurden we een brommerke en trokken er samen op de moto op uit, ten oosten van Tha Khek. We reden in een landschap bezaaid met hoge 'limestone karst' (kalksteen rotsen ?) en langs de weg lagen verschillende grotten die we konden bezochten. We genoten van de olifantgrot (met een druipsteen die wat op een olifantenkop leek), de buddhagrot (met meer dan 200 bronzen Buddhabeelden), een grot een rivier waarin we rondgeleid werden door een klein jongetje (een hoogtepunt), een grot met allemaal gekleurde TL-lampen en betonnen trappen...en opnieuw van de vrijheid van eigen vervoer.
Vandaag (zaterdag) hadden we het weer aan onze rekker. We moesten weer de bus op om in Vientiane te geraken. We hadden echter wat meer geluk deze keer, na minder dan 6 uur waren we er van af.

Nog wat weetjes...
* Pasen is volledig aan ons voorbij gegaan want Laos is een buddhistisch land.
* Vandaag een grappige situatie op de bus. Er stapten 2 mensen op de bus, de karaoke werd stilgelegd en een van de twee nam de micro. We vreesden dat hij zou beginnen meezingen maar hij begon gewoon te praten. De ander begon foldertjes uit te delen. In het foldertje stond wel geteld 1 zin in het Engels maar met "How to prevent HIV/AIDS" wisten we meteen waar het over ging. De man aan de micro was dus een hele uitleg aan het doen en we (nou ja vooral de anderen) kregen dus seksuele voorlichting op de bus, ten en met een demonstratie hoe je een condoom moet aandoen (wel op een houten exemplaar). Na afloop kreeg de man applaus. We zouden graag eens dezelfde situatie meemaken op een Filippijnse bus, er zou nogal gegiecheld worden...)
* Na maanden manillen met z'n tweeen hebben we nu eindelijk een nieuw spelletje geleerd. Een aardig Amerikaanse koppel leerden ons hoe we het kaartspel jin moeten spelen. De voorlopige tussenstand is 40-45 in het voordeel van Bert.

De komende dagen staat wat sightseeing op het programma. We gaa ook ons visum met 1dag verlengen.

groetjes,
wij

Samen op de moto...

2008-03-26T19:24:00.003+08:00

Hej,
Net 3 toffe dagen achter de rug. We tsjeesden op een brommertje op en rond het Bolaven plateau (in de buurt van Pakse, zuid Laos). We legden meer dan 300 km af, zagen 12 watervallen, reden op saaie asfaltwegen maar ook op hobbelbaantjes en op lateriet wegen door de jungle. Echt chique, de vrijheid van eigen transport en de pracht van de natuur om ons heen.
De tweede dag was een uitschieter. We zagen 4 watervallen (van 5m hoog en 100m breed naar 100m hoog), waar we alleen waren of enkel vergezeld werden door lokale kinderen (geen andere toeristen dus). We legden ruim 200 km af en de laatste 71 waren echt de moeite (op de laatste 30 na eigenlijk want dan deed ons poep nogal pijn en werd het vrij koud:-). Langs die baan door de jungle lagen twee watervallen. De aanwijzingen in onze reisgids klopten niet helemaal en naar een waterval moesten we erg zoeken. Dankzij wat locals (die ons met gebaren en een tekening in het stof van de weg uitlegden waar we moesten zijn) en drie erg grote bomen (als landmark) vonden uiteindelijk het pad dat leidde naar het view point van waaruit de 100 m hoge waterval zichtbaar was.
We sliepen die nacht in Paksong, een klein stadje op het plateau waar men nauwelijks Engels sprak, het moeilijk was om een restaurantje te vinden waar men meer had dan noodles en waar het vrij koud werd (naar onze normen, na bijna een jaar 30 graden) maar waar we ons wel konden trakteren op een kamer met warme douche :-).
Vandaag nog twee watervallen gedaan (eentje met 2 stromen en 120 m hoog) en teruggereden naar Pakse (voor de derde keer al). Hier trakteerden we ons dan weer op een ijsje (stukken warmer hier dan op het plateau).
Morgen kijken we tegen een busrit van 9 uur aan, die ons naar Tha Khaek brengt, ergens in het midden van Laos.

t Is vandaag de 26ste, over exact een maand staan we terug in Belgie. t Zal raar doen.

tsjezende groetjes,
wij

PS: Foto's zijn voor later, pc wilden niet meewerken.

A walk in the park

2008-03-23T22:10:00.003+08:00

Al een paar uur terug van onze 'trek' in het Xe Pian natuurpark in het zuiden van Laos en t viel eigenlijk wat tegen. We zijn een beetje ontgoocheld, veel trek was er niet aan, hooguit 2 a 3 uurtjes wandelen met om het halfuur een rustpauze. We zijn meer gewoon :-). Ook de overnachting in een afgelegen dorpje viel een beetje tegen, dat komt mede door een slechte gids. Verder was het ander gezelschap ook niet meteen een leutemaker.
Nu weten we wel zeker dat van die georganiseerde tochten niets voor ons is, alleen jammer dat die soms de enige manier zijn om op bepaalde plaatsen te geraken. Morgen trekken we er alvast alleen op uit. We blijven nog steeds in de buurt van Pakse maar willen deze keer een brommer huren en zelf onze weg zoeken naar de vele watervallen op en rond het Bolaven plateau.

groetjes,
wij

Lao-lao en dududu du damdam

2008-03-21T18:00:00.005+08:00

Cambodja ligt achter ons. We zijn er maar 20 dagen geweest en dat lijkt te kort. Misschien keren we er ooit nog terug met wat meer ervaring in het brommer rijden want op die manier kan je Cambodja veel beter verkennen. Maar we moeten door want Laos wacht om verkend te worden.
Vanuit Kratie trokken we dinsdag naar de grens met Laos en zo door naar Si Phan Don, beter gekend onder de naam 4000 island. Bij het verlaten van Cambodja wordt je visum afgestempeld en wordt aan iedereen 1 dollar gevraagd. Als reden zegt men dat het buiten de kantooruren is. Wij waren daar om 14u30... Bij het binnengaan van Laos, 200m verderop wordt je weer gevraagd 1 dollar te betalen, deze keer is het voor de inkt van de stempel. Iedere toerist lijkt daarvan op de hoogte te zijn want veel reisgidsen waarschuwen er voor. Met als gevolg dat iedereen zo maar, zonder vragen te stellen de dollars ophoest. Weigering of vragen daaromtrent zijn ze blijkbaar niet gewoon maar wij wilden ons niet laten doen. Aan de Cambodjaanse kant kwamen we zo weg met 1 dollar voor ons 2 samen. Bij de Laotiaanse kant was men slimmer en werd ons pasport bijgehouden tot er betaald werd. Hier lukte 2 voor 1 niet, zelfs niet met het argument dat het dinsdag was :-)
We merken dat veel toeristen zich steeds zo makkelijk laten ringeloren (wij ook in t begin) met als gevolgd dat wel lijkt alsof men zich hier onrecht aangedaan voelt als je niet zoals vele anderen te veel te betalen. Maar goed we merken dat je reizen ook kan leren :-)

Onze eerste stop in Laos was dus de 4.000 eilanden in de Mekong rivier. We kozen voor het iets rustigere Don Khon eiland en vonden er na wat zoeken een leuk guesthouse langs het water. We ontmoeten een ander Belgisch koppel, Dirk en Kathleen, en we trokken 2 dagen met elkaar op. Het guesthouse werd uitgebaat door de 'papa' en de 'mama' en we werden een beetje deel van de familie. De eerste ochtend wandelden we wat rond op het eiland en gingen naar de watervallen kijken. s Namiddags nam de papa ons met zijn boot mee naar een ander eiland Don Som, waar nauwelijks andere toeristen komen. Daar kon gezwommen worden in stroomversnellingen. Het was er echt mooi en het leek wel Centerparcs in het echt. De volgende dag fietsten we wat rond op het bekendste eiland Don Det en s namiddags nam de papa ons weer mee, dit maal naar grote watervallen vlakbij de grens met Cambodja. Als 'gewone' toerist kan je die bekijken vanop een platform op het vaste land maar de papa had ons naar een eilandje te midden van de watervallen en stroomversnellingen gebracht. We konden dus alles vanop de eerste rij bewonderen. We aten er ook wat gegrilde visjes en natuurlijk moest alles doorgespoeld worden met de alom aanwezig lao-lao (rijstwijn).
s Avonds wilde de papa telkens party. Dit betekende dat de fles lao-lao op tafel kwam, de cd-speler bovengehaald werd en heel de avond hetzelfde liedje gespeeld werd (Dududu du damdam, Thaise reggae, we krijgen het niet meer uit ons hoofd)
Deze morgen was het tijd voor het afscheid. Dirk en Kathleen, die we mogelijks terugzien in Bangkok, wuifden ons uit terwijl de papa ons naar het vaste land bracht.
Nu zitten we in het stadje Pakse van waaruit we morgen een twee daagse trek zullen doen in het Xe Pian Natuurpark, met overnachting in een traditioneel inheems dorpje.

Tot zo ver deze update. Op de fotopagina zouden er nieuwe foto's moeten staan (als de internetverbinding wat meewil).

groetjes,
wij

Are there land mines here? 'I don't know'

2008-03-17T17:41:00.003+08:00

Piepjes,

Dringend tijd voor een verslagje van onze avonturen in cambodja want morgen steken we de grens van laos al over voor ons laatste maandje azie...
We hebben net een weekje in Mondulkiri achter de rug. Mondulkiri liet ons een ander stukje Cambodja ervaren. Iets hoger gelegen, iets minder plat, inheemse stammen, landelijker, mooie natuur...
We bereikten Sen Monorom in Mondulkiri via een heel zware rit achterop een pick up. My God! Het eerste stuk zaten we met meer dan 20 man op kilo's voorraad voor het dorp (stinkende vis, groenten, god weet wat nog allemaal...). Daar bovenop kregen we nog een veel te hard schijnende zon, een bobbelige weg en stof, stof, stof... We waren gekraakt! We waren zot content toen we op onze verblijfplaats aankwamen. We verbleven in Nature Lodge, die weg van het dorpje lag en zoals de naam het zegt, midden in de natuur. Dit hadden we nodig na onze 'city trips' (zie verder). De eerste nacht werd echter niet zo'n goede. We werden allebei ziek! Koortsig en buikpijn... Na twee dagen ziek te zijn geweest, waagden we de derde dag al een wandelingetje naar het dorp. Die actie was genoeg =). Vanaf dag vier waren we fit en gezond genoeg voor een heel toffe activiteit: een trek op de olifant. Was een fijne ervaring! Na 1,5 uur op de rug van de olifant kwamen we aan een kleine waterval waar we lunchten, terwijl de olifanten uitrustten. Daarna keken we toe hoe de olifanten gewassen werden. Dan 1,5 uur terug. De trek moest niet langer zijn, want heel comfortabel zat het natuurlijk niet. De olifanten worden 'domestic elephants' genoemd. Ze worden dus door de mensen (Bungong tribe) gebruikt in hun dagdagelijkse activiteiten. We waren echt verrast van hoe goed die olifanten afgetraind zijn. Een tikje op de boomtak die de weg versperde, en hop, met de slurf kraakt de olifant de hindernis. Best grappig.
Dag vijf en zes trokken we de 'jungle' in samen met een ouder Nederlands koppel (Corrie en Ari) en Kathrin (Duits meisje, 24j). Het trekking gedeelte was niet zo avontuurlijk eigenlijk. Helemaal niet zwaar en niet echt in de diepe jungle. Maar met z'n vijfen vormden we een gezellig team, die hielden van babbelen en kaarten. Voor het avondmaal stopten we aan een waterval, waar we de nacht doorbrachten in hangmatten tussen de hoge bomen. We hadden ook een heel grappige gids. Echt een show beest. Maar op de vraag of er landmijnen in het gebied waren, kregen we toch een angstwekkend antwoord: I don't know...
Na de trekking sliepen we nog een nacht in Nature lodge en vandaag namen we de pick up terug. Iets sneller dan bij het heen gaan en we voelen ons iets minder geradbraakt =).
Nu zijn we in Kratie waar we al 1 nacht sliepen voor we naar Mondulkiri gingen. We maakten hier een tussenstop omdat je hier zeldzame dolfijnen kan bewonderen. De boottrip was echter heel teleurstellend. De dolfijnen zijn namelijk heel klein, heel beschaamd en komen dus nauwelijks boven water. Geen spectaculaire trucjes dus. Toch genoten we van een mooie zonsondergang aan de Mekong rivier.
Voor Kratie verbleven we enkele dagen in Kampong Cham waar we een eco toeristisch dorpje bezochten. We kregen er een beter beeld van het leven op het platteland. Redelijk vergelijkbaar met dat in de Filippijnen eigenlijk. We zagen er ook hoe de typische khrama sjalen gemaakt worden. We weefden zelf ook zo'n 15 cm sjaal... Twee oudere mannen speelden ook op hun traditionele instrumenten. Het was een kort maar fijn bezoek. De dag erna huurden we fietsen en zijn we wat tempels gaan bezoeken. Vooral de laatste tempel was tof omdat we verrast werden met een voorstelling van de typische khmer dansen. Het waren kinderen en jongeren die ons heel overtuigd hun dansen toonden. Was echt mooi! Daarna fietsen we nog naar een eiland in de Mekong rivier. Het eiland wordt verbonden met een bamboo brug die ieder jaar na het regen seizoen opnieuw gebouwd wordt! Op het eiland zelf was het heel gezellig fietsen. Heel vriendelijke mensen, zwaaiende kindjes, mooie uitzichten...
Voor Kampong Cham brachten we enkele dagen in de hoofdstad Phnom Phen door. Daar bezochten we het koninklijk paleis (niet zo heel bijzonder, behalve dan de zilveren pagode), het nationaal museum (waar heel wat staat die toebehoord aan Ankor Wat), de Russian market (afdingen is de regel!)... Wat niet kan ontbreken aan een bezoek in Phnom Phen is een bezoek aan het Tuol Sleng museum en de Killing Fields. Deze getuigen van de verschrikkelijke daden van de Khmer Rouge. Twee miljoen mensen werden vermoord tijdens Pol Pot's regime. Voor de toerist is het even rillen, slikken, niet kunnen snappen waarom sommige mensen daartoe in staat zijn. Voor familieleden, overlevenden en heel wat Cambodianen weegt deze periode nog steeds heel zwaar op hun leven...
Voor Phnom Phen zaten we in Siem Reap. In het vorige berichtje beloofden we een verslagje ervan, maar we stellen voor dat we dat binnen een goede maand live brengen met de fotokes erbij...

Tot beetje later!
Groetjes,
wij

Encore wat

2008-03-02T21:58:00.002+08:00

Groeten uit Cambodia!
Na heel wat tussenstappen zijn er uiteindelijk in Cambodia geraakt. Via taxi, bus, tuktuk en onze voeten bereikten we aan de grens (Thailand-Cambodia) waar we een warme ontvangst kregen. De grenspolitie wilde ons geen visum geven tenzij we hen wat extra geld gaven boven op de vereiste 20$... Van het belang van een eerste indruk hebben ze hier nog niet gehoord blijkbaar... Maar goed we waren voor dit soort grenstoestanden gewaarschuwd, t geeft je alleen zo'n machteloos gevoel...
Maar goed, ondertussen heeft de eerste indruk al plaats gemaakt voor nog vele andere indrukken en die zijn heel wat positiever. Wat ons opvalt aan Cambodia is dat het zo plat is. Momenteel is het ook erg droog en stofferig want we zitten midden in het droogseizoen. De mensen spreken hier veel minder Engels en van het Khmer verstaan we nog geen jota. We kunnen t zelfs niet lezen want ze gebruiken een ander alfabet. Maar na ruim 10 maanden een zelfde land is het fijn om een ander te kunnen ontdekken.
Momenteel zitten we in Siem Reap, waar de bekende tempelruines van Angkor Wat zich bevinden. Na twee dagen rondtoeren tussen de tempels zijn we nog niet uitgekeken. Later meer hierover want dit berichtje is eigenlijk enkel ter aankondiging van een nieuwe lading foto's die vanaf heden op onze fotopagina te bewonderen valt. Er staan foto's op tot aan onze korte tussenstop in Bangkok.
Jullie reacties zijn meer dan welkom! Oh ja, de bijschriften zijn op vraag van onze Filippijnse achterban in t Engels. Sorry daarvoor (indien nodig komen we persoonlijk vertalen eens we terug zijn).

groetjes,
wij

Hop Bangkok

2008-02-27T11:16:00.002+08:00

Even een hallo werpen vanuit de Thaise hoofdstad. Sinds zondagnacht zitten we hier en merken meteen de verschillen met de Filippijnen. We genieten van het lekkere en goedkope eten, en laten ons eens shop-gewijs gaan aan de vele kraampjes met toffe kleren. We hangen vooral rond in de buurt van Khao San road, een straat waar alle toeristen/backpackers samentroepen. Vandaag hadden we wat sightseeing gepland maar momenteel giet het buiten en dus zoeken we binnen onze toevlucht.
Naast wat shoppen, sightseeing en ons visum voor Laos regelen, zijn we hier niet veel van plan want Bangkok is enkel een tussenstop op onze weg naar Cambodia. Donderdagochtend nemen we de bus richting de grens met Cambodia om dan via Battambang over een paar dagen in Siem Reap te belanden waar we ons op de vele tempels van Angkor Wat zullen storten. Tijd voor wat cultuur dus na alle natuur in de Filippijnen.
Foto's opladen lukt hier voorlopig nog niet, dus gelieve nog wat geduld te oefenen...
En hey mensjes, laat nog es ietske van jullie horen. 't Lijkt druk in 't belgenland =).

Diefstal in paradijs ... :-)

2008-02-22T18:03:00.004+08:00

Hejhej,
Dit berichtje schrijven we opnieuw vanuit Manila. Dik een week geleden zaten we hier ook. We hebben toen snel even de belangrijkste zaken van de stad bezocht maar we hadden al snel door dat een drukke stad als Manila niet meteen iets was waar we nood aan hadden. Na een dag Manila vlogen we op 15 februari naar Puerto Princesa op Palawan. Ook die stad lieten we aan ons voorbijgaan en trokken meteen naar het kleine plaatsje Sabang. Drie uur ten noorden van Puerto, aan de westkust van Palawan. Daar nestelden we ons voor twee dagen op een wit strand. Het weer was iets minder, veel wolken en wind maar we genoten van de ruige zee met erg hoge wolken. De volgende dag wandelden we naar de hoofdattractie in Sabang: een ondergrondse rivier. Je kan er met de boot naar toe, zoals de meeste toeristen doen, maar wij wandelen graag en kozen dus voor de wandeling van een kleine twee uur. Het pad was echt de moeite, we wandelden een stukje langs de zee, klommen over kalkrotsen en zochten onze weg door het oerwoud. Op onze wandeling werden we vergezeld door een speciale gids. Bij onze vertrek uit Sabang liep er een hond op het strand en hij vergezelde ons tot aan de rivier. Onderweg hoorden vele vogels en zagen we enkele aapjes (langstaart makaken), we genoten van de natuur na het drukke verkeer in Manila. Bij de ondergrondse rivier kregen we een helm en een reddingsvest (de Filippijnen zijn altijd erg bezorgd :-) en we vaarden met een klein bootje van aan het strand stroomopwaarts de rivier op. De rivier is ruim 8 km lang maar tijdens het boottochtje wordt slechts 1km diep de grot ingevaren. De gids bij ons in de boot wees ons allerlei speciaal gevormde druipstenen en rotsformaties aan. Hij gaf ook allerlei informatie over de rivier en de dieren die er in leven. Hij deed dit met vele grapjes wat het best wel leuk maakte, ook zijn stopwoordjes "ma'm, sir" vonden we wel schattig. Speciaal was het moment waarop de lamp even gedoofd werd en we diep in de grot konden genieten van complete duisternis.
Na de boottocht wilden we onze boterhammen op eten die we mee hadden genomen, maar dat was buiten de vele aapjes gerekend die zich in de buurt van de picknicktafels bevonden. Voor we het wisten sprong er eentje op onze tafel en griste onze broodzak weg. Daar stonden we met een knorrende maag te kijken hoe de aapjes hoog in de bomen vochten voor een stukje brood. We voelden ons even echt stomme westerlingen :-). Verder beleven we van criminaliteit gespaard en zongen op de terugweg dan maar: 'k zag twee apen onze brood wegkapen, ooh dat was een wonder ...
Na Sabang bracht een lange busrit ons helemaal naar het noorden van Palawan. El Nido is een klein badplaatsje dat vooral gekend is voor de Bacuit Archipel waar het aanligt. In El Nido troffen we heel wat westerse toeristen en we moesten even zoeken voor we een slaapplaats vonden. We ondervonden we dat de wereld echt niet zo groot is want we kwamen er opnieuw mensen tegen die we al eerder tegengekomen waren, zoals Dirk, een Nederlander die we bijna een maand eerder hadden leren kennen op Sugar beach. In El Nido lijkt alles op een gepakt op een klein stukje strand. Je vindt er het ene resort naast het andere en alles lijkt hier erg sterk afgestemd op (westerse) toeristen. De eerste dag ontvluchtten dit een beetje en maakten een lange wandeling langs het strand, weg van het drukke toeristische stukje. We genoten er van de rust, de helder blauwe zee, de vele eilandjes voor de kust, de zon... en zagen dat het waarschijnlijk niet lang meer zal duren voor ook dit stukje zal overrompeld worden door toeristen want er waren heel wat resorts in aanbouw.
De tweede dag deden we een eiland hopping tour. Met een bootje voor je de archipel in langs verschillende eilandjes en je stopt hier en daar op een strandje om wat te snorkelen of rond te kijken. Het weer zat echter niet mee en ook het gezelschap had beter gekund en zo keerden we nat geregend vrij vroeg in de namiddag terug naar El Nido. Toen het weer de volgende ochtend wat beter leek, besloten we het er opnieuw op te wagen en nog een tour te doen. Het had wat voeten in de aarde om toch nog een boot en gezelschap te vinden maar uiteindelijk vaaren we toch terug tussen de eilandjes. Het weer wist niet wat het wilde, het ene moment was het stralend, het volgende grijs dreigend. Maar de tour viel al bij al goed mee en we hadden een paar wow-momenten. 's Avonds kwamen we het gezelschap van de toer toevallig weer tegen en gingen we nog wat karaoken (het was ondertussen al veel te lang geleden).
Omdat we op 22 februari vanuit Puerto Princesa terugvlogen naar Manila, brachten we de dag ervoor helemaal door op de bus en dit laatste mag je vrij letterlijk nemen. Voor we konden vertrekken uit El Nido maakten we eerst nog een stoot op z'n Filippijnse mee. Er zou een bus vertrekken om 6 uur 's morgens. Vooruitziend als we zijn hadden we op voorhand onze plaatsen geboekt voor die bus. Wij netjes op tijd naar de busterminal waar bleek dat er geen bus was om 6 uur maar enkel eentje om 8u45. Maar ze hadden ons de dag ervoor wel tickets voor de bus van 6 uur verkocht. Wij dus even boos want dan sta je zo vroeg op en ben je eens erg vooruitziend... Maar goed uiteindelijk hadden we wel dezelfde plaatsen op de bus van 8u45, die stonden we echter af om samen met een hele hoop andere de busrit op het dak mee te maken. Het duurde ruim 9 uur voor we aankwamen in Puerto Princesa maar het voelde niet aan als een verloren dag. Vanop het dak van de bus konden we genieten van een steeds veranderend landschap en was het ook makkelijker om met andere mensen te spreken. Bovendien hadden we natuurlijke airco en veel beenruimte!
Veel van Puerto Princesa hebben we niet meer kunnen zien maar daar hadden we niet echt behoefde aan, t is een stad, he :-). Na een korte vlucht zijn we dus nu weer in Manila maar ook niet lang, om hier niet te moeten zitten tot we zondagavond onze vlucht naar Bangkok hebben, zullen we de komende twee dagen opnieuw een poging wagen om een actieve vulkaan te beklimmen. We trekken even ten noorden van Manila om Mt Pinatubo (laatste uitbarsting in 1991) te overmeesteren. Hopelijk is de lucht daar gezonder dan die in Manila.
We proberen zo snel mogelijk nog foto's te uploaden maar t zal waarschijnlijk pas lukken eens we in Bangkok zijn. Nog even geduld dus, maar het wachten zal de moeite waard blijken!

pas op voor apen,
wij

puur genieten ...

2008-02-14T10:00:00.000+08:00

weg van de stad ... de bergen in
weg van de warmte ... een aangename friste tegemoet
weg van de Westerse wereld ... een warm bergvolk ontmoet
wandelend door de wondere natuur ... ja, dit geeft zin

Net terug van een weekje in Noord Luzon tussen de rijstterassen, de bergen en een warm volk. Een 9 uur durende busrit bracht ons naar Banaue. De rijstterrassen in dit bergdorp worden het achtste wereldwonder genoemd. Aanvankelijk wilden we er niet heen omdat we vreesden dat het te toeristisch ging zijn maar dat was niet zo. Natuurlijk waren we er niet alleen maar tijdens onze kleine week in die omgeving hebben we er geen last van gehad.
De eerste dag deden we het rustig aan, we planden de volgende dagen wat en zochten een gids. Vanaf het viewpoint in Banaue maakten we met onze gids ook al een eerste wandeling tussen dit mooie stukje natuur. We hadden het getroffen met onze gids want hij liet ons ook kennis maken met de cultuur van de plaatselijk Ifugao stam. Zij zijn verantwoordelijk voor de rijstterrassen rond Banaue en houden er nog steeds een animistisch geloof op na. Nog steeds gaat het bewerken van de rijstterrassen gepaard met rituelen en worden dieren geofferd aan de rijstgoden om een goede oogst te hebben. Een oud vrouwtje, letterlijk krom gewerkt, toonde ons haar rijstgod. Het was een houten beeld van een zittend persoon. Het was helemaal zwart door het bloed van de geofferde dieren. 's Avonds maakten we ook kennis met wat dansen van de Ifugao tijdens een cultural show.
De volgende dag begonnen we aan een driedaagse trektocht. Met een tricycle reden we ruim een uur naar het plaatsje Banga-an, waar we eerst afdaalden naar het dorpje, opnieuw balancerend op de dijkjes tussen de rijstterrassen. Daarna trokken we een bergje over naar Batad. Batad is bekend om zijn rijstterrassen in de vorm van een amfitheater. We gingen er ook een kijkje nemen naar de 30m hoge Tappia waterval, die verscholen ligt achter rijstterrassen en bergflanken. Na deze eerste inloopdag begon het echte werk. We trokken van Batad opnieuw langs en door rijstterrassen naar Cambulo, een klein dorpje omringd door bergen en rijstterrassen. Hier was het werk van de missionarissen er zichtbaar. Midden in het kleine dorpje stond een kerk, iets wat we in alle kleine dorpjes in de bergen zagen. Vanuit Cambulo begon dan een stevige klim van ruim 4 uur door het bos. Het was best lastig maar eens over de berg kwamen we opnieuw in het super kleine dorpje Pat-yay terecht omringd met -u raadt het al- bergen en rijstterrassen. De tocht door het bos en de bergen alleen zou ons al ferm gesmaakt hebben maar er waren ook nog eens achter iedere heuvel rijstterrassen, telkens in een ander stadium van bewerking. Adembenemend! Na een koude nacht in Pat-yay zetten we onze klim verder naar de top van Mt Amuyao (2702m). Op de top hadden we jammergenoeg geen uitzicht door de laaghangende wolken onder ons maar we genoten we wel van een deugddoende zon. De afdaling naar Barlig was een makkie want langs de hele weg waren er trapjes gemaakt. Barlig vertoonde dezelfde karakteristieken als de andere dorpjes: bergen, rijstterrassen, een kerk in het midden en de koude -vooral 's avonds- die we na 10 maanden zon niet meer gewoon waren. Maar we vonden het heerlijk om ons te kunnen induffelen, met muts en al.
Van Barlig reden we per jeepney naar Sagada, vooral bekend om de hangende kisten waarin de plaatselijke Igorot stam zijn doden opbaarde. Toch eigenaardig om kisten in de hoogte langs een rots te zien hangen of gestapeld aan de ingang van een grot. We deden het 'op t gemak' in Sagada, wat welgekomen was na onze trekking. Van Sagada ging het nog even naar Bontoc waar we, na een bezoekje aan het plaatselijke museum over de verschillende stammen uit de buurt, de bus opkropen om er 11 uur later weer af te stappen in Manila. Daar nemen we morgen het vliegtuig richting Palawan voor het laatste luik van onze rondreis in de Filippijnen.

Voor we naar het noorden trokken, gingen we nog naar Talisay voor het Taal meer en de Taal vulkaan. Een mooi plekje: zie de foto's.

Even een vooruitblik...
Op 24 februari vliegen we naar Bangkok van waaruit we onze reis door Laos en Cambodja gaan voorbereiden (visa en dergelijke). We hebben zeven weken om die landen te leren kennen. Op 26 april zijn we terug op Belgische bodem...

Sieso,
tot beetje later,
wij (omringd door van Valentijn houdende Filippijnen)

Beelden bij verslag

2008-02-14T05:34:00.007+08:00

Hej,
Er zijn foto's bijgevoegd op de fotopagina en hier nog twee filmpjes:

Sinulog Festival in actie, deze formatie won de wedstrijd:

Hier zie je een walvishaai voorbije zwemmen. Even voor we dit filmpje maakten, lagen we zelf nog in het water, zwemmend naast en boven zo'n haaien.

Eiland hoppen...

2008-02-05T23:17:00.000+08:00

Piep,
We hebben jullie wat laten wachten, maar jullie teveel laten verwateren is ook niet goed, niet? Hier gaan we dan… een verslag van onze voorbije twee weken ter land, ter zee en in de lucht…
Zoals je in ons laatste berichtje kon lezen, zaten we twee weken geleden op het suikerriet eiland Negros. In de plaats van de geplande wandeltocht in een nationaal park, werd het nog een dagje in het dorpje Silay, want deze madam was geveld met wat koorts en spierpijn. De dag erna gingen we naar een mountain resort waar ik nog wat verder kon uitrusten, vooral in de warmwaterbron van waaruit we honderden vleermuizen gade konden slaan. Dit was tevens het hoogtepunt van ons 18 uur verblijf daar, want zo heel veel was er niet te beleven. We deden ’s morgens in de vroegte wel nog een wandeling langs zeven watervallen. Wel, Bert zag er zeven... mijn conditie was - na drie dagen vooral in bed gelegen te hebben - nog niet al dat... Tijdens de wandeling hadden we een fijne ontmoeting met de eigenares van een de rijstvelden daar. Ze woont met haar Amerikaanse man in de stad Cebu, maar de bergen zijn haar echte thuis. Ze nodigde ons uit om te komen logeren eens haar huis in de bergen heropgebouwd is. Tijdens haar verblijf in de stad, hadden haar familieleden namelijk al het bruikbaars van haar verlaten huis in de bergen in gebruik genomen, hihi.
De volgende drie dagen waren puur genieten op het idyllische witte strand Sugar Beach. Met een motorbootje bereikten we het afgelegen strand die met de vijf resorts gericht is op toeristen. Hoewel de resorts volgeboekt waren, was het er super rustig. Wij hebben er ook echt geluierd. Heerlijk was dat. Dit deden we samen met een aantal Nederlanders die we er ontmoetten: Dirk - de zeeman en Tobi, Claire en Johny - onze leeftijd en al maanden aan het reizen. Naast het luieren, eten & pintjes drinken (dit laatste vooral door Bert dan =) hadden we toch ook een paar actieve momenten. We gingen snorkelen bij een gezonken scheepswrak waar heel mooie koralen en visjes in alle kleuren en vormen te zien waren. Ook konden we poolen en bakken (tafelvoetbal) in het resort. Driftwood Village was ’s avonds en tot in de vroege uurtjes echt wel de place to be. De jeugdige Filippijnse meisjes die er werkten, slaagden er telkens weer in de sfeer er in te brengen en ‘s morgens in de vroegte waren ze al weer aan het werk.
Van dit zalige plekje, gingen we samen met Tobi, Claire en Johny naar de stad Dumaguete. Tijdens de rit er naartoe hadden we enkel 1 klapband en 1 overhitte motor =). Maar we zijn er geraakt! Dumaguete is een klein stadje die toch heel levendig is door de aanwezige studenten. Je vindt er - in tegenstelling tot de meeste steden in de Filippijnen - heel wat cafeetjes en restaurants. In Dumaguete huurden we een brommer waarmee we naar de Twin Lakes reden. Deze kratermeren liggen in een beschermd natuurgebied. We maakten een wandeling door het bos, tot het pad opeens stopte. Daar stonden we dan in de regen (door de hoogte), aan de verkeerde kant van het meer. Maar we hadden geluk: er waren daar enkele mannen en een van hen had een boot. Hij was zo vriendelijk om ons terug te brengen naar de overkant. Het werd een harde peddeltocht door wind en regen - toch voor Bert en de man, hihi.
Daarna brachten we een dagje in de lucht door... We vlogen van Dumaguete naar Manila en van Manila naar Legazpi, een stad in het zuiden van het grootste en noordelijkste eiland Luzon. We vlogen om wat tijd te besparen, want vervoer neemt hier zoveel tijd in beslag! In Legazpi ontmoetten we een Zweeds koppel (Olle en Lena) die hetzelfde plan leek te hebben als ons: de meest perfect gevormde vulkaan Mount Mayon beklimmen. We gingen naar het toeristenbureau om onze trek te regelen. Hoewel het heel wat tijd in beslag nam om te onderhandelen met de gids, geloofden we erin dat het een mooie tocht ging worden. Maar dit werd het niet. Dit door een combinatie van het slechte weer, het slechte pad en de slechte gids. We bereikten slechts een hoogte van 1100 meter en men had ons gezegd dat we gingen wandelen tot op 2000 meter hoogte. Behalve de grote rotsblokken (oud lavagesteente) was er niets te merken van het feit dat we een vulkaan aan het beklimmen waren. En we hadden er echt wel naar uitgekeken. Maar goed, ik zal en moet ooit in mijn leven nog een vulkaan beklimmen!
Toen we terug waren van de ‘klim’, gingen we samen met Olle en Lena onmiddellijk door naar Donsol, een dorpje dat toeristisch is geworden door de aanwezigheid van whale sharks (walvishaaien). De topattractie in Donsol is dan ook het snorkelen in de baai waar de reusachtige, maar mensvriendelijke walvishaaien vaak verblijven. Voor je vertrekt met de boot op zoek naar de haaien, weet je niet hoeveel je er die dag zal te zien krijgen. Wij hadden echt geluk. We zagen er vijf en van super dichtbij. Ongelofelijk, echt waar. Iedere keer de spotter op de boot een haai zag, vaarde de boot er naartoe en dan sprongen we in het water en zwommen we er naartoe tot de haai in de diepte verdween. Dan klauterden we weer in de boot op zoek naar de volgende. Een keer konden we wel 20 minuten samen met de haai zwemmen. De vijf die we zagen waren tussen de 5 en 8 meter. In de zomer zijn er in de baai nog veel meer van die haaien en dan kan je er vinden van wel 14 meter. Maar wij waren super gelukkig na onze trip die ik op dit moment toch als het hoogtepunt van onze reis beschouw! Ik geniet er nog van!
De dag erna (gisteren) was iets minder. We waren namelijk van 7u ’s morgens op weg naar onze volgende bestemming waar we pas om 22u30 aankwamen. Een verschrikkelijke busrit naar een fijn plekje waar we Bayani, de zoon van Arnold van BD, een bezoekje brengen. Hij werkt en woont op een zuivelboerderij. Vandaag kregen we een rondleiding tussen de koeien =). We zagen onder andere hoe het sperma van de stieren in een fake vagina werd opgevangen. Ook proefden we de heerlijke yoghurt die hier gemaakt wordt. Voor de rest planden we vandaag onze volgende weken. We hopen een dezer dagen onze vliegtuigticketten te boeken, zodat we zeker kunnen zijn dat we overal geraken. Morgen gaan we naar de Taal vulkaan hier dichtbij. Je kan er een korte wandeling maken naar de krater meren en het schijnt dat het uitzicht er super is. Daarna trekken we naar het noorden waar we een trek van enkele dagen zullen doen tussen rijstterassen die beschouwd worden als het achtste wereldwonder. Klinkt niet slecht he! De laatste week in de Filippijnen zullen we doorbrengen op het eiland Palawan met een ondergrondse rivier en nog enkele aantrekkelijke plekjes =). Ten laatste op 24 februari vliegen we (goedkoop) naar Bangkok in Thailand. We zullen daar enkele dagen blijven tot we onze visa voor Laos en Cambodja hebben. En dat zal dan weer een heel ander avontuur worden...

Liefs,
Tine en Bert

ps. foto's volgen later...

Groeten van op Suikerriet eiland...

2008-01-22T18:46:00.000+08:00

De Filippijnen dat zijn heel wat eilanden (meer dan 7000!). Momenteel bevinden we ons dan ook op weer een ander, namelijk Negros, meer bepaald in de procincie Negros Occidental. Vanuit Cebu met bus/boot/bus hier in het rustigere Silay belandt. Dit stadje was vroeger erg welvarend door de suikerrietproductie maar door het ineenstuiken van de suikermarkt/prijs is het de laatste tientallen jaren wat minder. Verspreid over de stad liggen echter nog heel wat 'ancestral homes', oude huizen waar vroeger suikerrietplantage (hacienderos) woonden. Deze morgen bezochten we er twee waar wich een museum in bevindt. We kwamen in een zelfs een oude motorfiets tegen geproduceerd door het Belgische FN in het begin van de 20ste eeuw...
Deze namiddag bezochten we een suikerrietmolen. Daar wordt suiker gemaakt door het 'sap' uit het suikerriet te persen. We reden er met een jeepney heen en passeerden uitgestrekte velden en vele vrachtwagens vol suikerriet. Op de fabriek werden we ontvangen door iemand die zich een product van Belgische missionarissen noemde. Hij had school gelopen in een school opgericht door Belgische missionarissen (in Baguio, Noord-Luzon). We kregen van hem een snelle rondleiding op de fabriek.
Morgen trekken we normaalgezien naar het Patag National Park hier in de buurt. Het ligt in de bergen en je zou mooie wandelingen kunnen maken. Er zouden ook verschillende watervallen zijn. Daar zullen we waarschijnlijk ook overnachten in het huis van een plaatselijke boer.

groeten,
wij

VIPs in Cebu

2008-01-19T12:12:00.000+08:00

De eerste stop op onze toer door de Filippijnen is Cebu. Sinds woensdag zitten we op dit langwerpige eiland ten noorden van Mindanao. Het afscheid van LEF was niet makkelijk maar we weten dat we er in april nog even terug zijn… Om de overgang tussen vrijwilliger en toerist wat minder bruusk te maken zijn we hier in Cebu niet enkel om aan sightseeing te doen. Kortrijk, onze thuisstad, heeft namelijk een zusterband met Cebu City en het leek ons dan ook een ideale gelegenheid om daar meer over te weten te komen. Woensdag hadden we een meeting met Nagiel van het stadsbestuur van Cebu, die verantwoordelijk is voor de stedenband met Kortrijk. Hij vertelde ons wat meer over hoe de samenwerking ineen zit. De volgende dag gingen we langs bij CPAG, een plaatselijke NGO die werkt rond participatief burgerschap, iets waar Kortrijk in geinteresseerd is. We bezochten barangay Luz, een van de barangays waar ze erg goede resultaten halen met het opstellen en uitvoeren van het barangay ontwikkelingsplan.
Door ons contact met het stadsbestuur hebben we hier een paar privileges. Zo kregen we gratis tickets voor de Miss Cebu 2008 verkiezing op donderdag. Die vond plaats in een van de chiqueste hotels van Cebu en daar stonden wij op ons sandalen tussen de beau monde van Cebu en omstreken... Maar we genoten van de spectaculaire show met dans, muziek en ook wat missen. Vanavond zijn we uitgenodigd voor een cocktail party maar onze klerenkast (lees rugzak) staat ons dit niet toe :-). Nagiel gaf ons ook vip tickets voor de grote Sinulog parade op zondag. Sinulog is het jaarlijks festival in Cebu, het draait rond de verering van Sto. Nino (het kind Jezus). Het ontstaan van deze verering gaat terug tot een beeldje van het kind Jezus dat een Spaanse koningin kreeg van een Belgische priester. Via de Spaanse ontdekkingsreizigers kwam het terecht in de Filippijnen waar er een groot geloof in de krachten van deze heilige ontstond. Naast die verering is er echter ook heel wat inheemse muziek en dans, en het is vooral dat waar wij naar uitkijken.
Andere bezoekjes die we hier deden: Sto. Nino Basiliek, Taoistische tempel (heel mooi), Casa Gorordo museum en de malls :-). Cebu is een grootstad en we merken dat we hier ondertussen al lang genoeg zitten. We snakken naar wat meer natuur. Maandag trekken we dan ook naar Negros (eiland ten westen van Cebu).

Tot later,
wij

...update na een lange tijd...

2008-01-14T13:27:00.000+08:00

Lieve mensjes,

door de drukte hebben we jullie een beetje verwaarloosd, maar dat maken we nu in ene keer goed! Hieronder kan je een verslagje vinden van onze bezigheden vanaf december.

December voor Tine: One Day Youth Camps en computerwerk
Eens ik (Tine) terug was van de mijnconferentie, moest ik er onmiddellijk weer invliegen, want er stonden ‘eendaagse jeugdkampen’ gepland. Aangezien het jeugdkamp in oktober slechts voor een beperkte groep jongeren was, dacht ik dat het niet slecht was om met een One Day Youth Camp (ODYC) naar de verschillende barangays te trekken. Programma? In de voormiddag wat kleine spelletjes, een babbel over hun jeugdorganisatie. En in de namiddag het grote ‘One against all’ (Een tegen allen), waarbij wij - LEF staff - de jongeren uitdaagden om in een beperkte tijd een lijst met opdrachten te vervullen (zoals ‘breng 3 geiten, 2 varkens en 1 koe’, ‘maak het woord YOUTH met je lichamen’, ‘maak een 20 meter lange slipperketting’...). De ODYC’s verliepen niet echt zoals ik verwacht had. Vaak kwamen er maar een beperkt aantal jongeren opdagen en/of waren ze te beschaamd om mee te doen. In 3 van de 6 barangays hadden we uiteindelijk wel een mooie jeugddag: jongeren ammusseerden zich, waren enthousiast, creatief... Maar van de andere barangays kwam ik echt gefrustreerd terug. Ik realiseerde mij dat ik iets te optimistisch was geweest over wat we met en voor de jeugd al gerealiseerd hadden. Er is nog veel werk aan de winkel! Maar achteraf bekeken heeft iedere ODYC wel iets opgeleverd. In de barangays waar we geen activiteiten deden omdat er een te kleine opkomst was, praatten we met en luisterden we naar de jeugd. We brachten de SK chairman (voorzitter van het jongeren barangay bestuur) samen met jongeren die de SK nog niet kende en de jongeren wisselden ideeen met elkaar uit. Wordt vervolgd dus... De ODYCs waren ook een moment om de jeugdige LEF staff wat meer ervaring te geven in het animeren van jongeren. Ik schakelde mijzelf tijdens de activiteiten meer en meer uit om hen meer en meer uit te dagen en verantwoordelijkheid te laten nemen. Dit was natuurlijk erg saai voor mij, maar het was leerrijk voor hen en dat was de bedoeling!
Naast de jeugdkampen, wou ik voor de LEF uitstap naar Dipolog en de komst van mijn ouders nog wat dingen op papier zetten. Ik moest mijn derde case study nog uitschrijven. In november verbleef ik namelijk nog 5 dagen in barangay Tagpaco. Het was een heel fijn verblijf (zie foto’s). Daarnaast schreef ik ook nog een actieplan voor de jeugd voor het komende jaar en documenteerde ik de activiteiten die ik gedurende mijn verblijf heb gedaan met de jeugd, zodat het project met de jeugd makkelijker kan verder gezet worden eens ik weg ben.

December voor Bert: ODYC, website en autorijden...
Na mijn verblijf bij Henry zat ik vooral bij LEF. Ik hielp er Tine met de ODYC en maakte ook voor LEF een website (al blijft ook hier inhoud voorlopig uit, maar de vorm en structuur is er al ongeveer). Ik werd ook regelmatig ingeschakeld als driver van LEF. In het begin was het erg wennen aan de Filippijnse ‘verkeersregels’ maar ik had al een aantal maanden ‘observatiestage’ achter de rug, dus ik had ze wel snel onder de knie. Ook off-road rijden lukte steeds beter. Het principe hier is simpel: alles kan, alles mag. Het komt er gewoon op aan van het andere verkeer duidelijk te maken dat jij in aantocht bent dmv je claxon. Het had soms veel weg van een computerspel, al tuterend slalommen om het andere verkeer op bochtige wegen en hobbelpadden. In het begin reed ik gewoon heen en terug naar de barangay waar die dag het ODYC was, maar later speelde ik eens ambulance om een vrouw die na haar bevalling bloedingen kreeg naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis te brengen. Ook pikte ik eens mensen op voor een meeting bij LEF en reed zo met 20 passagiers in de laadbak van de pick-up van Initao tot aan de LEF office. Het zal een hele aanpassingen zijn om terug in Belgie met de auto rond te rijden 

Met z’n allen naar Dipolog.
Woensdag 19 december vertrokken we met heel de LEF familie, ook Bert, op een ‘study tour’ naar Dipolog. Dipolog ligt in de provincie Zamboanga del Norte en een heel eind ten westen van Libertad. Het is de thuisstad van Elmer, de man van Cora. LEF plant ook daar een werking en lokaal kantoor op te zetten. We probeerden een comfortabele positie te vinden in de ELF truck en zetten ons schrap voor een hele lange rit. Gelukkig waren er onderweg verschillende stops. Er was een stukje met de overzetboot en we stopten bij een paar natuurprojecten.
De volgende dag trokken we naar het vlakbij gelegen Dapitan. Daar beklommen we de 3003 treden van een kruisgang die een bergop liep. We klauterden verder naar de top van de berg en genoten er van het uitzicht op Dapitan, Dipolog en de kustlijn. We kwamen er even op adem en zetten ons dan schrap voor de afdaling. Eens terug beneden deden we ons te goed met wat frisdrank en snacks, en wat nummertje karaoke. Vervolgens trokken we naar het Rizal museum. Jose Rizal is een Filippijnse held die vier jaar in ballingschap leefde in Dapitan. Het museum stelde niet zoveel voor maar Rizal had zelfs nog gewoond op die locatie en er stonden replica’s van zijn huis en zijn ziekenhuisje. Het domein lag vlak aan de zee en het was wel een leuke omgeving om een tijdje in rond te wandelen.
De volgende stop van de dag was de boulevard van Dipolog. Dit was eigenlijk de dijk aan de zee. We genoten er van de zonsondergang terwijl anderen naar een nabijgelegen mall trokken. Vervolgens trokken we naar een beach resort voor het avondeten. Er was lechon en een schaaldier dat ergens tussen een mossel en een oester in ligt en dat geroosterd werd op een barbecue. Terwijl een deel van de groep al naar een plein in de stad trok om er de kerstversiering te bewonderen, lieten wij ons nog wat gaan aan de karaoke.
De volgende dag stond de lange weg terug naar Libertad op het menu. Omdat Cora en haar gezin in Dipolog bleven konden wij met een paar andere terugkeren in de pick-up en dat zat een stuk zachter dan houten banken in de ELF. Onderweg konden we nog wat marang fruit,die al lang niet meer in seizoen zijn, op de kop tikken. Na een tussenshop in Iligan bereikten we uiteindelijk Libertad. We kropen snel in ons bed want de volgende dag moest er nog wat opgeruimd worden voor...

Visite, visite, een huis vol visite.
Op zaterdag 22 december kregen we bezoek. Een beetje thuis kwam ons opzoeken voor de feestdagen. Kristin, Johan en Ruben (respectievelijk de mama, papa en oudste broer van Tine) kwamen ons vanuit het verre en koude Belgie bezoeken. Donderdag 20 december waren ze vanuit Zaventem vertrokken en na heel wat uren vliegen, een overnachting in Manilla en nog een korte vlucht arriveerden ze in Cagayan de Oro (CDO) waar wij hen stonden op te wachten. Het weerzien was warm en deed deugd. We hadden een heel programma voor hen samengesteld en het werd een druk en warm bezoek dat niet gespaard bleef van enkele hindernissen. Reeds in Frankfurt raakte papa Johan moeilijk ingecheckt en ging er iets mis met de bagage want aangekomen in Manilla bleek een van hun reistassen niet mee. Gelukkig was de tas snel terecht en bereikte enkele dagen later dan toch CDO.
De eerste avond had LEF een welkomstfeestje georganiseerd. Daar maakte ons bezoek meteen kennis met enkele typische Filippijnse zaken, lechon (geroosterd varken), veel rijst en natuurlijk karaoke. De volgende dag voerde een lange autorit bergop langs hobbelige wegen ons naar Mahayahay, een barangay waar Tine bijna drie weken verbleef tijdens een van haar case studies. Daar werd kennis gemaakt met Tines gastgezin, werd stevig gewandeld en genoten van het mooie uitzicht. In de namiddag trokken we richting Tinago Falls, de waterval iets voorbij Iligan waar kon gezwommen worden onder het donderende water.

De volgende dag was het al 24 december en begonnen we aan onze trip naar Camiguin.
Wij twee speelden gids want we kenden het daar al een beetje door ons vorige bezoek aan het vulkanische eiland. We konden een pick-up lenen van LEF en met Bert aan het stuur geraakten we er vrij ‘eenvoudig’. We nuttigden een late lunch in Enigmata (de boomhut waar wij vorige keer verbleven) en deden wat inkopen voor kerstavond in Mambajao. Aangekomen in ons hotel namen we een duik in het buitenzwembad om wat af te koelen alvorens we op een eenvoudige manier kerstavond vierden in onze ‘family room’. Kerstdag werd gevuld met een toer rond het eiland, met verschillende stops onderweg. We deden de kruisweg langs bergflank, voelden de warme waterbron van Tangub op het strand, bekeken het gezonken kerkhof, zwommen in de Sto Nino Cold Spring, bezochten een kerk, zochten de oude Spaanse uitkijktoren en besloten onze dag in een visrestaurant langs de lagune, waar je vis verse uit het water gevist werd. Na de volgende dag nog genoten te hebben van het witte strand van Kabila en gesnorkeld te hebben tussen de reuze zeeschelpen, tropische vissen en kleurrijke koralen, zetten we de terugreis naar Libertad in, maar niet zonder een tussenstop in een mall in CDO natuurlijk.
Op het kerstfeestje voor de jeugd dat de volgende dag in een beach resort plaatsvond waren onze bezoekers de speciale gasten. Ze waren ook de jury bij de kerstliedjeswedstrijd en papa Johan leerde hen ook nog een Engelstalig Belgisch liedje aan. Lang konden we niet genieten van het strand en het gezelschap van de Filippijnse jeugd want in de namiddag moesten we onze koffer al pakken om de nachtboot vanuit CDO naar Bohol te nemen. Bohol is een eiland even ten noorden van Mindanao. Het was best gezellig op de boot, we kaarten op het achterdek met de karaoke op de ‘voor’grond en leerden een Duits-Filippijnse koppel het spel ‘slagen raden’. ’s Morgens werden we getrakteerd op een mooie zonsopgang van op de boot. Op Bohol werden we in een snel tempo langs de (te) toeristische trekpleisters van het eiland geleid. We bezochten oa de oude kerk van Baclayon, een hangende bamboo brug en natuurlijk de befaamde ‘Chocolate Hills’. Dit zijn een aantal kleine afgeronde heuveltjes die in het droogseizoen, door het droge gras bruingekleurd zijn. Nu waren ze echter nog iets tussen groen en bruin. We verbleven in Nutshuts, een aantal eenvoudige hutten die verscholen liggen tussen de bomen langs de rivier vlak bij Loboc. Nutshuts wordt uitgebaat door een erg vriendelijk Belgisch koppel dat ons bijstond met raad en daad. Het was een deugddoende rustige omgeving en het eten was heerlijk. We relaxten in de bar/restaurant, kaarten wat, aten ‘true Belgian fries’ en genoten van elkaars gezelschap. De volgende dag bracht een bootje ons naar Loboc waar we het plaatselijk museum en kerk bezochten. Een overvolle jeepney (een paar van ons namen daarom plaats op het dak) bracht ons vervolgens naar Corella waar we het, met uitsterven bedreigde spookdierje (tarsier) konden gaan bekijken. In de namiddag deden we een mooie wandeling naar het Cruz Daku, een groot wit kruis dat boven op een heuvel stond. De dag sloten we weer af in de gezellige bar/restaurant van Nutshuts waar we liegen speelden met twee vriendelijke Canadesen.
De volgende dag (30/12) was het alweer tijd om te vertrekken, maar niet zonder eerst nog wat stroomopwaarts te varen om de nabijgelegen watervalletjes te gaan bekijken. Met een snelle ferry voeren we naar Cebu (eiland ten westen van Bohol). In Cebu City bezochten we in snel tempo het San Pedro Fort, de Sto Nino Basiliek en de mall. ’s Avonds zaten we alweer op de nachtboot richting CDO.
Oudejaarsavond vierden we bij Cora (directrice van LEF) thuis in Initao. Het was opnieuw een best vreemde manier om oudejaar te vieren. Als Filippijnen feest vieren dan is eten heel erg belangrijk maar men neemt er niet de tijd voor om gezellig samen te tafelen zoals wij dat gewoon zijn. Toen we aankwamen bij Cora stond het eten al klaar, we mochten meteen beginnen want zij hadden al gegeten... Verder was er die avond heel wat lawaai, zowel van de karaoke als van het vele vuurwerk dat voortdurend aangestoken werd. Om middernacht geen kussen maar opnieuw eten. Er was een lechon en wij hadden nieuwjaarswaffeltjes meegebracht. Lang hebben we het die avond niet getrokken, we waren allemaal moe en snakten naar wat rust.
Op nieuwjaarsdag stond er weer gereis op het programma. De LEF pick-up en Bert brachten ons helemaal naar Henry’s farm in Songco. Daar konden we genieten van de rustige omgeving en het lekkere eten. De volgende morgen leidde Henry ons rond. We wandelden een stukje de berg op en kregen zijn farm te zien. Na het middageten reden we terug naar Malaybalay (MB), waar we op ons gemak wat rondwandelden en een koffietje dronken. Wandelen stond ook de volgende dag (3/1) op het programma, we trokken naar Impalutao (20 minuutjes van MB) om er in het natuurpark CEDAR een wandeling te maken die ons langs drie watervallen leidde. ’s Avonds aten we kip met appelmoes en gebakken patatjes in Bert’s huis en wogen we zorgvuldig de verschillende reistassen om alle toegelaten kilo’s goed te benutten.
Vrijdag 4 januari was de dag waarop de terugreis van ons bezoek gepland stond. ’s Morgens reden we van MB naar CDO en nadat wij ons visum verlengd hadden, zij een museum in CDO bezochten en we samen nog iets gegeten hadden, trokken we naar het vliegveld van CDO. Daar kregen we het slechte nieuws dat er door de bewolking en de regen geen vliegtuigen konden landen (en dus ook niet terug opstijgen). “We had a great problem.” Ons bezoek geraakte dus niet terug in Manilla en misten dus hun aansluiting richting Europa. Na het overschouwen van de mogelijkheden, bleek dat de eerst volgende mogelijkheid om in Europa te geraken pas op woensdag 9 januari was. Voor de zekerheid werd besloten om dan vanuit Davao naar Manilla te vliegen (Davao is een beter gelegen en uitgeruste luchthaven en vluchten zijn er dus minder afhankelijk van het weer). Na alles geregeld te hebben, trokken we dus met z’n allen terug naar Libertad, voor een voor ons bezoek noodgedwongen verlengd verblijf in de Filippijnen. Die avond was het best leuk in Tines cottage. We konden twee dingen doen: lachen of wenen en dus kozen we maar voor de leukste oplossing.
Het volgend weekend (5-6 januari) deden we het rustig aan. Er werd wat was gedaan, gekaart, gelezen, het thuisfront werd verder op de hoogte gebracht, extra verlof werd bedongen en vervangtaken opgesteld. Cora maakte van het verlengd verblijf gebruik om ons uit te nodigen voor een lunch op het strand de volgende dag.
Op maandag trokken we, opnieuw gebruikmakend van de pick-up van LEF en met Bert aan het stuur, naar Davao. Het werd een lange rit door de bergen maar het mooie landschap deed hem snel vorderen. ’s Avonds stelden we ons bezoek voor aan Arnold, Norma en hun dochter Maya. Het werd een gezellige avond. De volgende dag gebruikten we om een paar zaken in Davao te bezoeken. We zagen heel wat dieren in het Philippine Eagle Center, vlindertuin en krokodillen park. We bezochten het rijkelijk van kunstwerken voorziene hotel Ponce’s Suites en jaagden nog wat op soeveniers in Aldevinco. ’s Avonds werd alles muzikaal afgesloten met een optreden van de muzikale-dansgroep Kathara, die inheemse dansen en muziek brachten.
De volgende dag werden de reistassen nogmaals ingepakt, werd er nogmaals afscheid genomn en kon ons bezoek uiteindelijk zonder veel problemen richting Manilla en Europa vliegen. Wij genieten nog na van het bezoek dankzij Belgische chocolade, Belgische kaas, witte wereldwinkel wijn, Humo’s en foto’s van het thuisfront. Het waren best drukke dagen maar we hebben er erg van genoten.

... en er is een tijd van gaan.
Door het verlengde verblijf van ons bezoek werden onze laatste dagen als vrijwilligers wat hectisch. We reden woensdag (9/1) terug van Davao naar Malaybalay waar er ’s avonds een klein afscheidsfeestje, plaatselijke despedida genoemd, was voor ons bij KIN. Het was in KIN huisstijl een rustige bijeenkomst. We waren beiden moe dus vonden dat niet zo erg. Er werd afscheid genomen en ik, Bert, kreeg te horen dat ze me zouden missen maar het gaf me, door alles wat er gebeurd was, een wat dubbel gevoel en het afscheid deed me weinig.
De volgende ochtend stonden we vroeg op. We ontruimden Bert’s huis en brachten de geleende meubelen terug naar het kantoor van KIN. We lieten Malaybalay achter ons en zetten koers terug naar Libertad. Daar aangekomen gingen we, vooral Tine dan, meteen weer aan de slag. Ze had nog heel wat op haar to do lijstje. De volgende dag zou ze in een soort workshop een aantal dingen die haar opgevallen waren bij LEF delen met de staff en dat moest nog grotendeels voorbereid worden. Na de workshop was er ook bij LEF een despedida voor ons. We werden beiden in de bloemetjes gezet en kregen beiden een ‘Plaque of Appreciation’ voor wat we voor LEF gedaan hadden. Daarna kon het feest los barsten. Er werd nog de hele avond gezongen en gedanst dat het een lieve lust was.
Ik (Tine) besef nog niet helemaal dat ik vertrek bij LEF. Ik was heel druk bezig de laatste dagen: met de workshop, met het fotoboek die ik voor LEF maakte als bedanking, met het nog tijd doorbrengen met mijn vrienden hier... Alles lijkt nog zoals ervoor en opeens zal het gedaan zijn. Brrr... Het is waarschijnlijk ook typisch dat ik het moment dat ik moet vertrekken, me super goed voel bij LEF. ‘You don’t know what you’ve got till it’s (almost) gone...’

Laat het reizen beginnen.
Wat er nu voor ons volgt, ligt nog niet helemaal vast. Eerst zullen we nog een maand de Filippijnen verder ontdekken. Op dinsdag (15/1) trekken we naar Cebu. Kortrijk, waar we beiden geboren en getogen zijn, heeft een zusterband met Cebu City. Een plaatselijke NGO zal ons laten kennis maken met haar eigen werking en met hoe de zusterband verloopt. In het weekend is er het Sinulog festival in Cebu, dit zou een erg goed festival zijn en dit zullen we dus ook nog meepikken. Na Cebu volgen nog andere eilanden van de Filippijnen. We proberen jullie op de hoogte via deze blog maar we weten niet goed hoe vaak we toegang zullen hebben tot internet.
Na een maand rond te hebben gereisd in de Filippijnen trekken we naar Cambodia, Laos en Vietnam. Of dat is voorlopig nog het plan. Er bestaat een mogelijkheid dat we niet naar Zuid-Oost-Azie trekken maar naar India om er voor BD wat voorbereidend werk te verrichten met het oog op het volgende wereldkamp en de vastencampagne van 2009 waarin India centraal staat. Momenteel hebben we daar echter nog geen zekerheid over, dus het is nog even afwachten voor we weten wat we vanaf half februari tot half april zullen doen. Jullie lezen het hier ook zodra we iets meer weten.
Aangezien we niet weten hoe regelmatig we onze blog zullen kunnen update maar jullie vast en zeker niets willen missen, kan je hiernaast je e-mailadres ingeven en dan wordt je op de hoogte gebracht van nieuwe berichten. Op die manier kan je onze avonturen mee beleven :-)

Vele groetjes,
wij

Warme wensen...

2007-12-31T21:37:00.000+08:00

Op kerstavond lagen we in een zwembad op het eiland Camiguin. Straks gaan we over naar 2008 geheel in P-noise style: karaoke, disco op een basketbalveld en heel wat knallend vuurwerk.
We wensen iedereen, waar ze ook zij als ze dit lezen, toch nog een zalige kerst en het allerbeste voor 2008.

Het bezoek stelt het hier goed, de drukste dagen zijn achter de rug en morgen trekken we naar iets frissere oorden.

Groeten!
wij

Van leek naar activiste...

2007-12-12T16:56:00.000+08:00

Piep,

Van 26 november tot 2 december woonde ik een ‘Interdisciplinary conference on mining’ bij. Ik vloog daarvoor op 24 november naar Manila - de hoofdstad van de Filippijnen.

Mijn eerste twee dagen in Manila bracht ik door met Laura, een Belgisch meisje die sinds augustus in Manila werkt. Via via kwamen we met elkaar in contact. Het werd een shop weekend! Het was fijn om eens te kunnen shoppen met een meisje =). En bovendien is men in Manila veel meer gewoon om blanken te zien, wat wil zeggen dat ik deze keer niet achtervolgd werd door verkoopsters. In Manila vind je alles wat je in Belgie kan kopen. Ik heb daar even van geprofiteerd. Ik vulde mijn buikje met een heerlijke croissant, philadelphia kaas, pesto pasta met parmesan... Njammie!

Op maandag startte de mijnconferentie. Misschien vragen jullie zich af wat ik in godsnaam te maken heb met de mijnbouw? Wel... tijdens mijn verblijf in Mahayahay in augustus, bezocht ik een mijnenkamp. Ik trok er wat fotos’s en ik schreef er ook iets over in mijn case study. Het was Arnold van BD die daarop reageerde dat LEF als milieu organisatie iets moet ondernemen tegen die destructieve mijnbouw! Stap 1: Tine die als LEF representative de conferentie ging bijwonen.

Ik kwam terecht bij een groep ware anti-mining activisten van over heel de wereld: Canada, VS, Bolivie, Guatemale, Argentinie, UK, Belgie, Duitsland, India, Indonesie, Filippijnen, China, Thailand, Mongolie, Australie...

Onder hen zaten mensen die op internationaal niveau de strijd aan gaan tegen de mining companies. Anderen zijn lid van een nationale anti-mining NGO. Er waren ook een aantal mensen die droevige getuigenissen brachten van de impact van de mijnoperaties in hun community. Daar zat ik dan met mijn heel concreet geval en geen achtergrondkennis =). De eerste drie dagen passeerden heel wat sprekers de revue. Alle ontwikkelingsthema’s werden gelinkt aan de mijnbouw problematiek: globalisatie, gender, global warming, IP’s, mensenrechten... Soms kon ik echt niet volgen, maar dit stoorde mij niet zo hard. Ik ving die info op die voor mij interessant was. Bovendien sloeg ik af en toe een babbeltje met mijn kleurige buur als ik merkte dat die ook niet aan het volgen was. Na drie dagen conferentie begon de skill share. We gingen daarvoor met de bus naar de provincie Nueva Viscaya (6u ten noorden van Manila) waar heel wat large scale mijnen zijn. Tijdens de skill share was er meer ruimte voor workshops en debatten. Ik kreeg er een beter zicht op hoe LEF haar actie tegen de mijnoperaties kan starten. De laatste dag deden we een field visit. Ik bezocht de community van Paquet die strijdt tegen de aanwezigheid van een mining company uit Autstralie. De community probeerde al vanalles om hun ancestrial domein te beschermen. Omdat de legale weg hen geen antwoord bood, kozen ze ervoor een barricade te maken op de enige verbindingsweg naar de plaats van de mijnen. Als de mining company met haar zware mining equipments in aantocht is, zenden de mensen van de omliggende dorpen signalen naar elkaar. Dan verzamelen ze en blokkeren ze de weg met hun menselijke barricade. Dit is al het geval sinds juli. De mining company spande een (zoveelste) rechtzaak aan tegen de community, maar de zaak werd als niet ontvankelijk verklaard. Nu heerst er een status quo.
Dit is maar een deeltje van de complexe situatie in Paquet en overal ter wereld zijn er dergelijke voorvallen. Ik zou zoveel verhalen kunnen vertellen over het onrecht die lokale communities aangedaan wordt, maar dan wordt dit verslagje veel te lang. Wat ik nog wil delen met jullie:
• Net zoals in vele andere landen ondersteunt de overheid in de Filippijnen de mijnsector. Arroyo (de presidente van de Filippijnen) omschrijft mijnbouw als de motor van de economische groei van de natie. Ze beschouwt buitenlandse investeringen in de mijnindustrie als een cruciaal deel van haar ontwikkelingsplan. Studies hebben echter uitgewezen dat mijnbouw niet veel bijdraagt aan het BNP van de Filippijnen. Bijna al de winst gaat naar de mining company. Bovendien worden de mineralen verwerkt in ontwikkelde landen.
De keuze van de overheid om de mijnsector te ondersteunen wordt ook weerspiegeld in de wetgeving. In de wet is opgenomen dat de president de volledige controle heeft over de mijnoperaties. De verschillende wetten over landeigendom overlappen en zijn tegenstrijdig. Dit vooral in het nadeel van de lokale (IP) gemeenschappen. De wetgeving ter bescherming van het milieu is ook heel dubbelzinnig. Vandaar dat de anti-mining activisten in de Filippijnen eisen van de president dat ze de wet verandert: Scrap the Mining Act!
• Tijdens de conferentie kreeg ik ook zicht op hoe de mining companies de mensen voor hun kar spannen. Eerst en vooral beloven ze de mensen van de gemeenschappen dat zij degene zullen zijn die in de mijnen kunnen werken. Daarnaast beloven ze nieuwe schoolgebouwen, een ziekenhuis, goede wegen... Maar het gaat nog verder. In Argentinie bijvoorbeeld probeerden mining companies van hun slechte imago af te raken door in te spelen op de twee passies van het land: ze sponsorden voetbalploegen en organiseerden een miss mining verkiezing. Mining companies maken ook hun eigen fake NGOs die dus enkel zogezegd handelen in het belang van de mensen. Soms recruteren (lees: omkopen) ze daarvoor mensen die voor goede NGOs werkten die door de lokale gemeenschappen erkend werden. De mensen denken dan de community organizer te kunnen vertrouwen. Een Canadese mining company organiseerde een meeting met IP’s en bracht daarvoor IP’s mee die pro-mining zijn (door het geld dat ze kregen) om de andere IP’s te overtuigen de mijnbouw toe te laten.
• Enkele pro-miners hadden hun stem laten horen tijdens de conferentie. Zo stonden er enkele pamfletten aan de ingang van het resort waar de skill share doorging. Bijvoorbeeld: You are using mineral products... why are you against mining? Dit onderwerp van consumptie kwam ook vaak ter sprake tijdens de conferentie. Er zijn meer mijnoperaties omdat er meer vraag is naar mineralen. We moeten dan ook onze eigen levensstijl onder de loep nemen!
Volgens de pro-miners zijn de anti-mining activitsten anti-development. Ik wist niet dat het willen beschermen van mensenlevens en natuurlijke bronnen anti-development is. Voor kapitalistjes wel natuurlijk...

Ik hoop dat dit verslagje ook jullie doet inzien hoe vernietigend mijnbouw is. Heel veel mensen verliezen hun leven in de strijd tegen de grote mining companies die enkel oog hebben voor de winst die ze kunnen maken. Een Zuid-Afrikaanse activist zei: ‘People will die because of social justice’. Een IP leider in Paquet zei: ‘I don’t mind if I die here protecting our land for our children’. Ik kreeg net de volgende mail in mijn mailbox:

ANTI-MINING ADVOCATE SLAINED IN SURIGAO DEL SUR
In a small nipa house located in the middle of a pineapple plantation owned Dodong Ledesma in Sitio Magroyong, Brgy. Tina, San Miguel, Surigao del Sur where Dodong, Deodato Pame and another 8 individuals seated in a semi-circle discussing the plans of the ancestral domain last Dec. 2, 2007 around 2:00 in the afternoon.
An hour after, while some of the group members about to leave the place, a gun shot hit Deodato Pame on his back part of his right arm while still exchanging discussion with his seatmate and friend Dodong.
Dodong and the rest of the group carry him to the nearest highway but he didn't survived. No one saw the triggerman but based on the initial investigation report, the triggerman was about 60-80 meters away.
Dodong Pame is a fighter in Surigao del Sur illegal logging, mining and corruption in the last 30 years. He has been a front liner of some of the community and church led advocacies. He has been known for his anti-large scale stand in the province. He is also one of the complainants of the case filed against SUDECOR in relation to indigenous peoples' rights. He also filed recently ombudsman cases against influential officials in the province for facilitating development projects that are detrimental to IP and settler communities.
For a time, he even placed a streamer in front of his house "Ang nagpuyo dinhi sa Balay, Supak sa Mina" ( Residing in this house is an anti-mining ). His untimely death is a big loss to the struggle of communities in Surigao del sur to stop large-scale mining and logging in the province.

Een strijdende en stille groet,
Tine

Oeps...

2007-12-06T09:04:00.000+08:00

Vanmorgen overviel me plots het besef dat het einde echt wel heel dichtbij komt. Over iets meer dan een maand loopt ons vrijwilligerswerk af. Dat zorgt bij ons een beetje voor een gemengd gevoel. Aan de ene kant betekent het dat we tijd zullen hebben om wat te reizen. Ook dat we weer wat dichter zijn bij het moment waarop we jullie allemaal terug zullen zien. En we moeten toegeven, het is niet altijd even makkelijk om hier te werken dus daarom zijn we ook wel een beetje blij dat het einde er aan komt.
Maar, aan de andere kant, betekent het einde van ons vrijwilligerwerk ook wel het einde van alles wat we hier beleven. Ondanks de moeilijkheden, frustraties en heimwee af en toe, beseffen we maar al te goed dat we heel wat zullen missen eens we hier weg zijn en daarom kijken we dus minder uit naar het einde.
Maar "telkens als je denkt dit is het einde, sta je op de grens van wat begint" (S. Bos).

BTW: De poll wees uit (u was zo goed al unaniem) dat ik in Camiguin de T-shirt met het ventje (de rechtse) moest kopen. Om de weten of jullie smaak met die van ons overeenkomt, zal u moeten wachten tot we terug zijn :-p.

groet,
/b

Rustgevend

2007-12-01T17:14:00.001+08:00

Ik zat bijna twee weken bij Henry in Bol-ogan. Het was daar heel wat frisser dan in Malaybalay en zeker dan in Libertad. Bol-ogan ligt dan ook op een hoogte van 1300m. De voorbije dagen was er eerst veel regen en daarna heel felle wind. Dat komt door de tyfoons. Tyfoon Mina roerde zich in het noorden (Luzon), terwijl tyfoon Lando helemaal in het zuiden van Mindanao huis hield. Maar zo heel veel merkten we daar dus niet van.

Ik heb Henry geholpen met het maken van wat documentatie en ook met een paar grafische dingen. Jammergenoeg was al dat (weer) vooral computerwerk.
Het leven in Bol-ogan is erg rustig, soms wat te rustig. Veel valt er eigenlijk niet te beleven, net zoals in veel afgelegen barangays. Dat zorgt voor heel wat dode momenten, die ik probeerde op te vullen met wat te lezen, te puzzelen en toerkes te doen op de farm. Verder deed ik ook wat Henry me aanraadde, namelijk relaxen :-).

Daar zitten gaf me ook de kans om alles eens van op een afstand te bekijken. Wat nodig was want het gedoe met KIN werkte soms nogal op mijn gemoed. Zo kon ik een wat beter zicht krijgen op de 'impact' van mijn verblijf in de Filippijnen en specifiek bij KIN. Dit kwam ook doordat ze bij KIN nu plots wel met reacties kwamen op wat ik al gedaan heb. Ze lieten me ook weten dat ik hen al heel wat geholpen heb en ze al veel van mij en mijn opmerkingen geleerd hebben.
Het blijft wat jammer dat er voor mij niet die ene grotere verwezenlijking is die er uitspringt. Maar vele kleine dingen maken ook een groot, niet? En er resten me nog een aantal weken, wie weet...

De komende weken zal ik Tine wat helpen bij LEF en wat zaken afronden bij KIN. Als het nog lukt, ga ik ook nog een paar dagen terug Bol-ogan.

prettig weekend,
/b

PS. Op de fotopagina zijn een paar foto's toegevoegd.

Ondertussen in de Filippijnen...

2007-12-01T17:11:00.000+08:00

Staatsgreep in Manilla...

Of toch wat daarvoor moest doorgaan. Er was donderdag (29 november) een poging tot staatsgreep. Eigenlijk was het niet meer dan een naive poging om de huidige regering en presidente aan de kant te zetten. Een senator en een generaal van het leger zorgden voor wat rebellie door samen met een paar tientallen aanhangers door de straten van Makati City te trekken. Ze drongen het Penninsula hotel binnen en gaven er een geimproviseerde persconferentie. Het is een publiek geheim dat de huidige president, Gloria M. Arroyo, en haar regering heel wat mispeuteren en lustig hun zakken vullen (geheel volgens de Filippijnse traditie).
De rebellie riep de mensen op tot steun in de strijd voor verandering. Maar veel steun kwam er niet dus de rebellie was snel de kop ingedrukt. Vooral omdat er al geruime tijd geruchten van een staatsgreep de ronde deden en het leger in verhoogde staat van paraatheid was. De machtsontplooiing van het leger was wat overdreven en het Penninsula hotel werd zelfs met een tank bestookt.

Volgens een bezoeker op de farm willen de mensen wel af van de huidige presidente maar zouden ze het wat moe zijn om dergelijke rebellie te steunen (het was niet de eerste poging van de betrokken senator). Ze stellen zich gerust met het feit dat de ambtstermijn van Arroyo afloopt in 2010 en zouden geduldig wachten tot het zo ver is.
Hier op Mindanao merk je er niet veel van. Zelfs Tine, die toen momenteel op Luzon zat, maar meer dan 100 km ten noorden van Manilla, merkt er enkel iets van via de berichtgeving.

Jullie wisten dat waarschijnlijk al want het kreeg aandacht in de Vlaamse media (vrtnieuws). Maar toch eens cool om zo in een land te zijn waar er een poging was tot 'staatsgreepje'.

/b

Filippijnse TV.

2007-12-01T17:01:00.000+08:00

Bij Henry had ik de kans en het genoegen om naar de Filippijnse TV-zender ABS-CBN (de enige zender die men daar behoorlijk kon ontvangen) te kijken. Een aantal zaken die me opvielen:

- Men houdt blijkbaar van veel geroep op TV.
- Veel en erg lange reclameblokken.
- Veel reclame voor voedselsupplementen (vitaminen e.d.) en shampoos tegen roos (alle Filippijnen hebben zwart haar)
- Productiehuis Endemol doet hier waarschijnlijk gouden zaken.
- In het nieuws toont me vaak erg expliciete beelden. Bvb de capriolen van een gedrogeerde man die op het dak van een gebouw kroop worden bijna integraal uitgezonden. Enkel zijn landing op de grond knipte men er uit, maar zijn sprong, vlucht en de eerste verzorgingen na de landing waren allemaal te zien.
- De weerman en wetenschapsman van het nieuws, kuya Kim, draagt altijd een zijn zonnehoed op TV!

- Op het einde van het nieuws toont men hoeveel dagen er nog resten tot kerstmis.

Ook zin in het Zuiden?

2007-11-24T17:20:00.000+08:00

He!
Heb je ook zin in een avontuur in het Zuiden als vrijwilligers van Broederlijk Delen?
Momenteel staan de vacante plaatsen voor vrijwilligers in het Zuiden op hun website (klik op de 'Link' hieronder en ga dan naar 'Vacatures').
Er staan deze keer ook weer 2 vacatures bij voor de Filippijnen. Beiden in Davao aan de voet van Mt Apo. Eentje is bij Farmcoop, de bananenboerencooperatieve (da's een mondvol) die we in Sibulan bezochten (zie verslagje in juli). Maar er zijn ook vacatures voor elders in Azie, alsook voor Afrika en Latijns-Amerika.
Wij hebben alvast de smaak van het vrijwilliger zijn in het Zuiden te pakken maar vrees niet, we hebben besloten dat er 'thuis' ook voldoende werk kan gedaan worden (is t nie waar opa Raes? :-).

Frisse groet vanuit Bol-ogan.
/b

Van strand naar scherm...

2007-11-15T12:13:00.000+08:00

Als ik zo Tines programma voor de komende weken bekijk, ik word er een beetje jaloers van... maar misschien niet voor lang....
De voorbije week was ik weer op post in het KIN kantoor, wat steevast betekent dat ik ettelijke uurtjes achter het PCscherm doorbreng. Dat heeft u waarschijnlijk wel gemerkt aan het aantal berichtjes op onze blog. Maar naast onze blog updaten met tekst en beeld heb ik ook mijn handen vol gehad met een paar computerprobleempjes hier. Nu ben ik geen informaticus maar ik heb een basiskennis, bovendien kan ik lezen en heb toegang tot heel veel informatie via het web. Ook voor het kamp moesten nog een paar zaken afgehandeld worden: het verslag, de financien enzo. Het zijn dingen die moeten gebeuren maar zo heel de tijd achter de PC zitten, daarvoor ben ik niet meteen naar hier gekomen.
Sinds zondagnamiddag zitten Tine en ik ook weer apart. Dat is best wel aanpassen na al die weken samen zijn en samenwerken. Maar dit weekend zien we elkaar al terug want ik zak terug af naar Libertad om aanwezig te zijn bij de activiteit met de jeugd die daar plaatsvindt.
Wat brengen mijn volgende weken nog? Dat vraagt u zich misschien af, wel dat doet ik ook een beetje. Ondertussen zijn er wel veranderingen op komst. Vanaf volgende week trek ik naar Songco om mee nuttig te maken bij Henry op zijn farm. Toen ik hem er over aansprak, was hij erg enthousiast. Hij had meteen heel wat ideeen hoe ik hem zou kunnen helpen, dus hopelijk zullen mijn komende weken ook goed gevuld zijn.
Wat ik er precies ga doen, is nog wat onduidelijk maar mogelijks ga ik educatief materiaal over Henry's farm maken en hem helpen met de planning voor het verder ontwikkelen van ecotoerisme op en rond zijn domein.
Ik kijk er wel naar uit, al was het alleen al voor de omgeving, die zal sowieso een stimulerend effect hebben :-)
U verneemt het hier wel.

blub,
/bert

Nieuwe poll...

2007-11-14T17:18:00.000+08:00

Welke T-shirt moest Bert kopen op Camiguin?

Wat november en december brengen...

2007-11-12T14:12:00.001+08:00

Piepjes,

Ik wil even laten weten wat ik de komende weken zal doen.
Deze week blijf ik in de office. Op woensdag waarschijnlijk wel een uitstap met enkele boeren. Ik weet eigenlijk niet wat het thema van het seminarie is, maar dat zal ik dan wel zien =). Ik wil deze week wat nadenken over hoe LEF kan verder werken met de jeugd in haar barangays. Ik ga proberen een lange termijn plan op te stellen. Zondag (18 nov) brengen we de jongeren samen die de Community Organizing Training volgden of het Youth Camp meededen. De bedoeling is dat er uit deze 40 jongeren een kerngroep gevormd wordt, die dan de trekkers worden van de jeugdorganisatie van LEF. We denken aan een 15 jongeren. Het wordt een dag waarop we ook nog wa kennismaking spellekes zulllen spelen en ook een groepsdynamica activiteit, die ik nog moet bedenken.
Volgende week ga ik 5 dagen verblijven in Tagpaco voor mijn derde case study. Het is wat kort, maar ik heb niet meer tijd omdat ik zaterdag 24 november naar Manila vlieg. Ik ga er namelijk als LEF representative een conferentie rond de mijnproblematiek bijwonen. Van maandag tot en met woensdag is het inhoudelijk. Van donderdag tot zaterdag gaan we praktischer te werk gaan. We gaan onder andere een barangay bezoeken die een weg zoekt om in te gaan tegen de mijn organisaties. Ik vind het tof dat ik dit alles kan meemaken want ik hunker ergens wel naar een breder kader van alles wat ik hier zie.
Als ik terug ben van Manila dan is het al december, help =). Tijdens december gaan we proberen met een ‘one day youth camp’ naar de verschillende barangays te trekken. Rond 18 december trekken we met alle staf naar Dipolog voor een uitstap. Wel zotjes dat Dipolog gekozen wordt, want het is zeker 8 uur rijden. De 21ste keren we al terug naar Libertad want op 22 december staan mijn ouders en oudste broer op Filippijnse bodem. Jieha! Ze blijven tot 4 januari. Ons vrijwilligerswerk loopt tot 15 januari. In die laatste 10 dagen ga ik proberen wat van mijn observaties, inzichten te delen met de staf. Ook wil ik enkele mini workshops geven (rond evaluatie, reflectie, maken van verslagen, werken met groepen...). Ik zal dan ook de inhoud van de mijn conferentie weergeven.
En dan volgt het afscheid, denk ik... Jaja, het gaat allemaal een beetje snel...

Ik smijt een warme groet!
Tine

de harde realiteit in de Filippijnen

2007-11-12T13:14:00.000+08:00

Terwijl wij de westerse toerist uithingen op Camiguin, ging het leven gewoon verder. Een klein meisje uit Davao City had er echter genoeg van...
Marianeth Amper, een 12 jarig meisje heeft zich op 2 november van het leven beroofd door zichzelf op te hangen. Het meisje liet een brief en dagboek achter, daarin vraagt ze God om haar ouders te helpen rond te komen. De reden voor haar zelfmoord was armoede. Haar vader is werkloos (door ziekte) en haar moeder verdient amper 50 peso per dag (1 euro is ongeveer 63 peso). Marianeth kon niet naar school gaan omdat er niet genoeg geld was voor transport en eten.
Haar dood zorgt voor heel wat commotie en ineens beseffen mensen hier maar al te goed dat heel wat anderen het veel minder goed hebben.
Plots wordt haar familie geholpen en krijgen ze financiele steun. Het is jammer dat een meisje van amper 12 zich eerst van het leven moet beroven en zo echte armoede een gezicht geeft, vooraleer men in actie schiet.
Lees meer (in het Engels) op:
Grade schooler’s suicide draws attention to urban poverty
Girl’s death ‘unacceptable’

Camiguin trip

2007-11-12T11:06:00.000+08:00

Na het kamp kampte Tine met een ferme snotvalling en koppijn, die maar niet wilden overgaan. 9 volgesnoten WC-rollen en 4 dagen slapen later, werd na een bezoek aan de dokter op maandag (5/11) het vermoeden bevestigd dat het om sinusitis ging. Er begint zich een duidelijk patroon af te tekenen, Tine heeft hier om de drie maanden een dokter nodig... Maar gelukkig deze keer geen verblijf in het ziekenhuis en geen infuus maar enkel 5 daagjes antibiotica. Daardoor moesten we onze trip naar Camiguin een paar dagen uitstellen maar gelukkig kwam van uitstel geen afstel.
Woensdag (7/11) konden we eindelijk koers zetten richting het kleine eiland. Camiguin ligt even ten noorden van Mindanao. Het is een vulkanisch eiland met een omtrek van 64 kilometer. Er wonen dik 70.000 mensen op het eiland en het heeft daarmee een bevolkingsdichtheid vergelijkbaar met Belgie, nl. 323 inw/km2. Van al die mensen hebben we weinig gemerkt. Het is er erg rustig maar tijdens het hoogseizoen zal het er wel drukker zijn.
Om in Camiguin te geraken moet je een uurtje varen met de boot vanuit Balingoan, dat ligt een kleine twee uur bus verwijderd van Cagayan de Oro. Op de boot maakten we kennis met een realiteit die we wel kenden maar waar we hier nog niet zoveel mee geconfronteerd werden. Viktor en Louis, twee zestigers, waren ook op weg naar het paradijselijke eiland, elk vergezeld van hun Filippijnse vriendin (twintigers). Viktor, een Roemeen, trakteerde Tine op zijn levensverhaal, een echt filmscenario waardig. Eens gearriveerd in de haven van Benoni op Camiguin, maakten we handig gebruik van het heerschap om een lift te krijgen naar onze verblijfplaats.
De eerste twee nachten verblijven we in Enigmata. Deze plaats was ons door verschillende mensen aangeraden, en terecht. Enigmata is opgetrokken langs een oude maar stevige acaciaboom. Het is een soort boomhuis met overdadige en ook meteen erg mooie decoraties. We arriveerden er rond de middag en na een lekker lunch trokken we er op uit om de eerste attracties van het eiland te bezichtigen. De Katibawasan watervallen vonden we maar pover (wat zijn we ondertussen al verwend...) maar de vooravondlijke duik in de Ardent Hot Springs (zwempoelen met water van 38 graden) vielen des te meer in de smaak.
De volgende dag huurden we een motor met bestuurder en toerden we het eiland rond. We maakten verschillende stops, oa bij PhilVocs, het vulkanisch instituut met informatie over de vulkanen op het eiland. We deden (devoot als we zijn :-) de 15 staties van het kruis aan, die langs een pad lagen die de oude vulkaan opliep. Het uitzicht boven namen we erbij. We zagen het gezonken kerkhof, of toch wat er nog van boven water stak.
Een hoogtepunt was de Tuwasan waterval, een waterval die nog niet geexploteerd wordt en die een kwartier van de weg afligt. Na wat klauter- en zoekwerk vonden we de waterval in al zijn donderende schoonheid. Heel wat anders dan de miezerige Katibawasan straal van de dag ervoor, waar je maar van de motor te stappen en 20 treden af te dalen had. Voor deze moest je je borst en voeten natmaken...

De donderende schoonheid van de Tuwasan waterval.

We koelden erna af bij de Sto Nino Cold Springs, een 40m groot zwembad gevuld door water van een bron (cold betekent enkel dat het water maar 24 graden is).
We tjeesden verder op de motor op de weg die helemaal rond het eiland loopt om vervolgens te stoppen aan Kabila White beach, een rustige plaats ver verwijderd van de hoofdweg. U raadt het al, het zand is er wit en de zee blauw. Op die plaats is er een project rond het kweken reuze zeeschelpen (zijn een beschermde diersoort). Het mooie is dat het project uitgevoerd wordt door de plaatselijke bewoners, die zo de natuur beschermt en een inkomen heeft. Een jong meisje gaf ons in heel goed Engels wat uitleg over hun project terwijl we de reuze zeeschelpen konden bezichtigen in basins en aquariums. Wat later konden we ze bewonderen in de natuur. We kregen een gegidste toer in de zee. Voorzien van duikbril, zwommen we een hele tijd rond, terwijl we een ongeziene pracht konden bewonderen. Net voor de kust leefden een hele hoop reuze zeeschelpen, soms met een grootte van meer dan een halve meter. Naast de schelpen was er nog heel wat anders te bewonderen: prachtige gekleurde koralen, fel blauwe zeesterren, zeekomkommers, zeeegels en heel wat kleine bontgekleurde visjes. We zagen zelfs enkele clownvisjes, beter bekend als de Nemo-visjes (Tine knipoogt naar Anniek). Voor ons beiden was het de eerste keer dat we koralen zagen en tropische visjes hadden we tot dan toe enkel in aquariums. Deze laatste stop van onze dag was dan ook het hoogtepunt van onze toer rond het eiland!

Toer even mee op de moto rond het eiland.

De volgende dag 'verlegden' we ons van Enigmata naar een resort aan het strand 'Action Geckos'. We hielden ons rustig die dag, wandelden wat op het zwarte strand, zwommen wat, luierden wat, maar we speelden ook een partijtje beachvolleybal tegen een paar Filipino's die zo vriendelijk waren om niet op hun best te spelen (merkten we achteraf) zodat het voor ons ook leuk bleef.
Camiguin is een toeristische trekpleister en dat merkten we erg. Eerst en vooral in de bijzonder vriendelijke en behulpzame bewoners. We merkten ook dat ze daar gewoon zijn om blanken te zien. Kinderen worden er op school waarschijnlijk geleerd om erg vriendelijk te zijn tegen blanken want telkens we er een paar passeerden, riepen ze erg vriendelijk: "Hi friends!" Iets wat veel leuker hoort dan het vaak brutale 'Hi Joe!' dat we anders te horen krijgen. Er komen dan ook heel wat blanken naar het eiland. In het resort waar we verbleven, leek het wel een invasie van Duitsers, de eigenaar was dan ook een Duitser. De enige Filipino's die we er zagen waren degenen die er werkten. Het resort was erg mooie en idyllische met een breed strand tot aan de zee. Wat verder op lag een ander resort 'Yasmine by the sea', onze eerste keuze als verblijfplaats maar het was volboekt. Later ondervonden we waarom, het was misschien wat minder idyllisch maar er hing een erg toffe sfeer. Ook daar wel heel wat blanken (maar mindere duikgekke Duitsers). Ook daar opnieuw die wat confronterende realiteit, deze keer een grijze Amerikaan met zijn Filippijns vriendje van 26.
We leerden er een paar leuke mensen kennen, oa een Belgisch koppel en een jonge Brit. Met deze laatste en nog wat andere gasten trokken we 's avonds naar een 'dansfeest', plaatselijk 'disco' genoemd. Het was best wel grappig om te zien hoe de Filippijnen uitgaan maar na een tijdje begon de eentonige muziek wel wat tegen te steken en staakten we onze danspogingen. Moe maar voldaan kropen we na enen in ons bed.
Na een vroege duik in de zee (om 6 uur) maakten we onze zak en begon de terugreis naar Libertad. De batterijen weer helemaal opgeladen en klaar voor de laatste maanden...

Bij onze foto's vind je ook een fotoverslag.

aloha,
/wij

Foto's van het kamp.

2007-11-03T17:27:00.000+08:00

Jop,
Op de fotopagina staat al een selectie van onze foto's van het kamp.
Een verslagje volgt later.

Veel kijkgenot.

wij.

Geslaagd kamp

2007-11-02T18:46:00.000+08:00

Gewoon even melden dat het jeugdkamp erg goed verlopen is en dat het een heel succes was. Binnenkort volgt er een verslagje. Er volgen ook foto's maar we moeten eerst nog een selectie maken uit de bijna 1000 foto's die we trokken...

groet,
ons

Mijn verjaardag in beweging

2007-10-25T16:54:00.001+08:00

Een paar filmkes:

Een van de vele birthdaysongs.

Our dancing dog.

De mannen rocken!

Annann en ik zingen On top of the world. Gani komt ons even plagen...

happy birthday to me...

2007-10-25T10:58:00.000+08:00

Dag mensjes,

al wat jullie me wensten, heb ik gekregen: een heerlijk verse kokosnoot, een mooie verjaardagstaart en een fijn feestje!

Ik wil even met jullie delen hoe mijn Filippijnse verjaardag eruit zag:
0:01 Verjaardag-smsje van mams wekt me...
0:05 Bert zingt mijn eerste happy birthday song van de dag...
1:50 Verjaardag-smsje van janina wekt me opnieuw...
3:00 Verjaardag-smsje van krulle wekt me nog een keer...
5:00 De eerste Filippijntjes zijn wakker en beginnen me te texten...
7:00 Vier meiden komen me wekken met een birthday song...
8:00 Ik geniet van mijn verse kokosnoot...njammie
9:00 - 18:00 Inkopen gaan doen voor het jeugdkamp in Cagayan. Van winkel naar winkel op zoek naar al ons materiaal. Wel een lekkere middagpauze: pizza peperoni =)
18:00 Aankomst in LEF waar heel wat mensen in de weer waren met het klaarmaken van al dat heerlijks... Bovendien was de training hall klaargezet voor de party! Super lief allemaal! Er hing een reuze kaart op het bord waar iedereen een tekstje opschreef. Iedereen zong me een persoonlijke happy birthday karaoke versie. Ze hadden zelf mijn favoriete alcoholische drank voorzien: gin met citroensap. Naar Filippijnse gewoonte was er weer veel te veel eten: vis, kip, varken, rijst, spaghetti, kinilaw, bihon... Maar we konden precies niet snel genoeg eten want iedereen was verlekkerd op de dessert: 2 lekkere taarten en coconut salad... njammie!!!
Rond 22u ging iedereen naar huis, maar met vier zongen we nog even verder... Met een voldaan gevoel en een gedachte aan de vrienden thuis kroop ik iets voor mijn verjaardag eindigde in mijn bedje...

Dank je voor de smsjes, de mailkes en de telefoontjes...
De postbode heeft nog niet zijn best gedaan want er is nog niets toegekomen...

Lieve groet van een 25jarige (help!)
O ja... ik koos als eerste karaoke song What's up van de 4non Blonds: 25 years of my life and still, trying to get up that great big hill of hope (for a destination)...

Mwa, 10e
Meer foto's op de fotopagina!!!
Filmkes volgen...

2007-10-19T15:03:00.000+08:00

Na twee weken gebrainstormd, uitgedacht, gecreeerd, gezwoegd en veel te veel (te veel) aan het computerscherm te hebben gezeten, kunnen we nu we met enige trots melden dat de voorbereidingen voor het jeugdkamp ongeveer rond zijn.
Er moeten nog een paar praktische zaken gebeuren, zoals gaan shoppen voor de benodigdheden, naamkaartje maken... maar geen grote (denk)werken meer. Jeuji!
Door de taalbarriere zal onze rol op het kamp zelf waarschijnlijk beperkt zijn tot coordineren en opvolgen. De anderen begeleiderds moeten dus goed op de hoogte zijn van hoe alles in elkaar zit. Daarom maandag een grondige briefing.
Het kamp vindt plaats van 28 tot 31 okotber in de farm van Henry in Bol-ogan met 15 jongeren uit barangays van LEF en 15 jongeren uit barangays van KIN. Het is bedoeld als eerste stap in het organiseren van de jeugd. Daarnaast hebben we (vooral Tine) activiteiten in elkaar gestoken rond ontmoeting, globalisering en cultuur.
Er is zelfs een heus logo ontworpen door een plaatselijke artiest.
Of het kamp effectief zal doorgaan en wanneer alle deelnemers ter plaatse zullen zijn, is nog een vraagteken. Want er zijn plaatselijke verkiezingen gepland op maandag 29 oktober, wat voor nogal wat problemen zorgt onder onze deelnemers. Een kleine kanttekening: de datum van het kamp lag eerder vast dan die van de verkiezingen... Nu ja, ondertussen zijn we die Filippijnse 'uitdagingen' al een beetje gewoon.

groE.T.
kami
een klein beetje trots op onszelf...

Kom erbij en dans...

2007-10-15T17:20:00.000+08:00

Vorige week (en deze ook nog) hadden we het erg druk met de voorbereiding van een jeugdkamp dat we over twee weken organiseren. We wilden er het weekend dus eens uit maar wisten vrijdagavond nog niet wat we zouden gaan doen. Daar kwam snel en onverwachts verandering in...
Vrijdagavond hadden we om 17u nog een vergadering met Henry. Het kamp zal doorgaan in zijn farm en er moesten nog een aantal zaken besproken worden. Na de korte vergadering nam Henry ons nog mee naar een lokale cafeetje. Elke vrijdagavond is er daar een optreden. Het werd een leuke avond met Filippijnse pintjes, lekkere frietjes als fingerfood en Tine die even mee drumde tijdens het optreden. Maar het leukste aan de avond was eigenlijk dat Henry ons uitnodigde om mee te gaan naar het Talaandig Festival in Songco.
De Talaandig is een van de 7 inheemse stammen die in Bukidnon wonen en zij hadden dit weekend hun jaarlijks festival. We brachten ons weekend door in het gezelschap van Henry, zijn vrouw Perla, zijn broer Fundador en de Talaandig stam van Songco.
Op het festival was er muziek, dans, eten (het blijven de Filippijnen), tribal sporten...
Er was een toffe sfeer, vriendelijke mensen en zoveel meer...
Beelden zeggen het echter beter dan woorden.
Stoelen aan de kant! Kom erbij en dans...

Er was muziek (Mt DulangDulang, die we 2 weken terug beklommen, wordt hier bezongen).

Er waren demonstraties (oa een traditioneel duel tussen twee mannen van de stam).

En iedereen werd uitgenodigd mee te dansen...

Nog (stilstaande) beelden op onze fotopagina...

groet,
ons

Practicumers zeiden vaarwel & mijn dagje met hen in hun universiteit

2007-10-12T10:34:00.000+08:00

Piep,

Het is al een weekje geleden, maar ik wil jullie toch nog een verslagje brengen =).

Vorige donderdag werd het practicum van de studenten die 6 maanden in een barangay verbleven waar LEF actief is, afgesloten. De studenten, de MSU supervisors, LEF staff, de fosterparents en de barangay captains kwamen samen in Hapitanan Beach Resort. Klinkt aantrekkelijk he, maar niemand nam een duik in het water op 20 meter afstand van de ‘conferentiezaal’. Het werd eerder een praat-dagje.
Het voormiddag gedeelte bestond uit speeches van de gastouders, de barangay captains, de directrice van LEF en de studenten zelf. Naar Filippijnse gewoonte waren alle boodschappen heel positief. Toen de studenten aan het woord waren, kwamen er heel wat traantjes bij kijken. Het viel hen erg moeilijk om na 6 maanden de gastfamilie en de barangay te verlaten.
In de namiddag had ik een evaluatie voorbereid met de bedoeling dat de LEF staff en de studenten wat ervaringen met elkaar zouden delen en dat LEF wat feedback kreeg over de manier waarop ze de studenten ondersteunden. De evaluatie verliep goed, al moest ik er soms op wijzen dat die evaluatie voor hen (staff en studenten) was en niet voor mezelf... Ook vrees ik voor wat LEF met de feedback zal doen want iedereen is altijd te druk bezig om tijd te nemen voor reflectie. Maar aangezien de studenten veel dingen vermeldden die ik ook al heb ervaren, zal ik later alles es in een documentje gieten, dat ik hopelijk in alle openheid kan delen met de staff...

De dag erna ben ik met de studenten mee gegaan naar hun universiteit (MSU) in Marawi, de islamitische hoofdstad van de Filippijnen. Ik wou al erg lang es Marawi verkennen, maar Cora (directrice van LEF) was daar helemaal geen voorstander van door de onveiligheid. Alle moslimgebieden worden hier als onveilig beschouwd, al weet ik niet altijd goed waarom.
Ik vertrok vrijdagmorgen met de studenten, met het plan om er tot maandag te blijven. We waren nog maar net vertrokken, toen een van de studenten een berichtje kreeg van Mam Tess (1 van de profs) dat er opnieuw een bedreiging uitgesproken was tegen de MSU president. Niet veilig dus voor een blanke om op het MSU terrein te vertoeven. Gevolg: mijn verblijf werd ingekort tot 1 dag. Uiteindelijk bleek die ene dag lang genoeg om MSU te verkennen. Eerst en vooral zag ik het universiteits museum over de Maranao cultuur. Daarna verkende ik de campus. Precies een echte stad! Er zijn winkeltjes, restaurantjes, motorella’s, een moskee, internetcafe’s... Ik zag de ‘dormitories’ waar de studenten per vier in een kamer slapen en waar een avondklok van 18u30 geldt! Het studentenleven krijgt ’s avonds dus alleszins een andere invulling dan in Belgie. Ik vond het wel boeiend om de verscheidenheid tussen de studenten waar te nemen – zij het enkel uiterlijk: meisjes met een hoofddoek op allerlei strikte en minder strikte manieren, meisjes in boerka, meisjes met topkes en een korte broek, jongens in short en t-shirt, jongens in lange kleden... Ik zelf hoorde die dag toch tot de eerste categorie. Ze hadden mij gevraagd lange kleren aan te doen en ook een hoofddoek. Man, wat had ik het warm. Maar ook voelde ik me raar met die hoofddoek. Ik was precies iemand anders...
Ik had een fijn en druk dagje, maar toch verlang ik nog altijd naar een bezoekje aan het centrum van de stad Marawi. Na de ramadan is het al heel wat veiliger omdat er dan blijkbaar minder gevaar is voor kidnapping. Begin december is er iets te doen rond het enorm grote meer die aan Marawi grenst, dus wie weet gaan we er dan nog es naar toe.

Ik zette ook nog wat foto’s op de fotopagina!

Liefs,
Tine

...een kamer in de kelder van een luchtkasteel...

2007-10-08T12:06:00.000+08:00

Een vervelende kantje van de Filippijnse cultuur is dat men blijkbaar moeilijk rechtuit een mening of oordeel kan geven. Er wordt dus heel wat verbloemd.
Nu moet ik, Bert, bekennen dat ik me daar de afgelopen maanden ook wat aan bezondigd heb. Ik probeerde me in berichtjes steeds op de positieve dingen te focussen maar nu vind ik het tijd om open kaart te spelen: eerlijk gezegd vind ik KIN, mijn gast-organisatie hier, maar een povere NGO. Ik moet wel toegeven dat ik al in het begin geen goede indruk kreeg van KIN en dat dat waarschijnlijk mijn beeld op alles wat kleurt, maar toch ...
Mijn ontvangst hier was allesbehalve warm te noemen. De KIN staff heeft me nooit het gevoel gegeven dat ik welkom was of dat ze blij waren met mijn komst. Laat staan dat ze een idee hadden hoe ze me konden inschakelen of een plan hadden om me wegwijs te maken in hun werking. In het begin liep ik behoorlijk verloren. Ik sliep ook nog eens op de ‘zetel’ in het huis van Easter (directrice van KIN) en miste een soort (warme) thuishaven. Gelukkig zag ik Tine regelmatig en dat hielp me erg. Na verloop van tijd, heel wat geduld en een pak frustraties begon het toch wel wat te wringen dat ik zo weinig kon doen en amper vooruitzichten had op dingen die ik bij KIN zou gaan of zou kunnen doen. Toen ik eindelijk eens de kans had om het er met de directrice Easter over te hebben, beweerde ze dat het kaderde in haar ‘plan’. Dat plan was om me te laten ontdekken waar KIN allemaal mee bezig is en dan zou ik wel zien “where my heart connects to” (vrij vertaald ‘wat me gevoelsmatig het meest aanspreekt’). Eens dat zou gebeuren, zou ik zelf wel met voorstellen voor projecten of activiteiten komen... Ze gaf me geen opdrachten of taken want ze wilde me niets opleggen, tot niets verplichten. (De anderen gaven me ook geen taken omdat ze dachten dat ik die van Easter zou krijgen.) Op zich is dat een mooi plan maar aan een plan alleen heb je niet genoeg. Ondertussen heb ik wel al vaker ondervonden dat Easter goed is in het verwoorden van grootste plannen, maar daadwerkelijk gebeurt er meestal weinig. Luchtkastelen dus, maar dit voorlopig ter zijde.
Er was dus wel een ‘plan’ voor mij bij KIN (of toch tenminste in Easter’s hoofd, ik hoorde er voor het eerst iets van na 2 maanden) maar er werd niet stil gestaan bij het in praktijk brengen er van. De KIN staff heeft me nooit betrokken bij hun werking. Ik kreeg ook nauwelijks informatie over waar ze mee bezig waren. Ik voelde me dus nogal een buitenstaander. Vrij moeilijk om zo de werking van KIN in al haar facetten te ontdekken. Laat staan om zelf met voorstellen op de proppen te kunnen komen.
Ondertussen is mijn/ons verblijf hier al behoorlijk gevorderd. Bijna 6 maanden zijn reeds voorbij maar in sommige opzichten is er weinig veranderd. Ik ben nog steeds heel erg een buitenstaander bij KIN en ben dus nooit echt ‘ingeburgerd’ bij KIN. Verschil met het begin is nu wel dat ik zelf ook geen moeite meer doe en gewoon probeer mijn eigen ding te doen. Ik heb mezelf nog een paar doelen gesteld en probeer die te bereiken zonder me te veel te ergeren aan de manier van werken van KIN (of het gebrek eraan). Ook zit ik regelmatig in Libertad want gelukkig is LEF, Tines NGO, er nog. Zij lijken mij meer bij hun werking te betrekken dan dat KIN dat doet...
Ondertussen heb wel ik een behoorlijk zicht op de werking van KIN en op KIN als organisatie. Ook al weet ik natuurlijk niet overal het fijne van, toch meen ik dus te mogen besluiten dat het op beide vlakken maar pover is.

De projecten die KIN doet, zijn naast het scholarship programma en een grootst plan rond het cultureel erfgoedhuis in Olanguhon, vooral kleinschalige projecten die de mensen een alternatieve bron van inkomsten zouden moeten bieden. Het resultaat van die projectjes heb ik kunnen aanschouwen tijdens een bezoek aan de 6 barangays waar KIN werkzaam is. Dit was in het kader van een ‘evaluatie’ maar voor ik naar de eerste barangay vertrok had ik niet eens informatie over welke projecten daar op dat moment gedaan werden. Laat staan dat ik iets wist over de doelstellingen of het beleid er rond. In elke barangay moest ik vaststellen dat het resultaat van de meeste projecten te wensen overliep. Een aantal projecten werden slecht uitgevoerd en nog andere na een paar maanden gewoon gestopt. Natuurlijk ligt de schuld hiervoor niet enkel bij KIN. De Local Community Organizers en de Peoples Organizations in de barangays dragen ook een heel deel van de schuld. Maar KIN lijkt het allemaal te veel te laten begaan. Soms wisten ze niet eens dat bepaalde projecten gestopt werden of slecht liepen.
Volgens mij functioneert KIN ook gewoon slecht als organisatie. Er is wel een duidelijke taakverdeling maar ieder richt zich precies alleen op zijn eigen taak. Er lijkt amper overleg of discussie te zijn. Met de communicatie zit er sowieso iets grondig mis bij KIN. Dat heb ik al verschillende keren mogen ondervinden.
Aan het roer bij KIN staat dus Easter. Zij is de grote baas en beslist dan ook heel veel, zo niet alles. De andere volgen vaak zonder discussie haar wil. Onlangs heb ik zelf ondervonden dat ze het er moeilijk mee heeft wanneer haar ‘bevelen’ niet blindelings opgevolgd worden, of haar gezag in vraag gesteld wordt. Nu ja, het zal wel duidelijk zijn dat we niet meteen de beste vrienden zijn. Het klikt gewoon niet tussen ons, we staan te anders in het leven. Zoals ik al aangaf, is ze een kei in het bouwen van luchtkastelen. Met het in praktijk brengen van haar ‘ideeen’ houdt ze zich blijkbaar niet bezig. ‘Veldwerk’ heb ik haar nog niet weten doen. Veldwerk is sowieso iets dat bij KIN niet hoog aangeschreven staat. Alles lijkt te gebeuren vanuit het goed uitgeruste kantoor in Malaybalay. Het aanwezig zijn tussen de mensen die je doelt te helpen, is volgens mij nochtans erg belangrijk...
Naar aanleiding van de ‘evaluaties’ die ik deed, heb ik mijn bemerkingen omtrent KIN’s projecten eens op papier gezet. Ik haal mogelijke oorzaken aan en doe een aantal suggesties voor verbeteringen. Het komt er, volgens mij, op neer dat KIN haar projecten meer holistisch moet aanpakken. De projecten moeten veel grondiger voorbereid worden, strikter geimplementeerd worden en vooral intensiever opgevolgd worden. Het zou volgens mij dus al een goed begin zijn om meer veldwerk te doen ipv voortdurend in het erg goed uitgeruste en comfortabele kantoor te zitten... Op dat documentje, dat ik maakte, heb ik zo goed als geen reactie gekregen. Terwijl ik nochtans aangaf dat ik niet meen de waarheid in pacht te hebben en het document kon dienen als een vertrekpunt van een bespreking. Ik had me laten vertellen dat een buitenlandse vrijwilliger namelijk met zijn/haar andere kijk op de zaken wel tot nut kan zijn voor een NGO in het zuiden...

Ik moet keer op keer vaststellen dat KIN het potentieel van mijn verblijf hier niet inziet, of dat toch niet laat merken. Dat is heel erg frustrerend en zorgt vaak voor de nodige ergernis. Het voornemen om hier toch te proberen iets te veranderen, heb ik ondertussen al laten schieten. KIN lijkt te vastgeroest in een voor haar comfortabele situatie. Maar of die duurzaam is? Zelfs signalen van BD dat er bij KIN een aantal zaken anders moeten aangepakt worden, lijken hier (lees bij Easter) nauwelijks door te dringen.
Soms stel ik ontgoocheld vast dat mijn koffer vol motivatie en zin om er tegen aan te gaan, al behoorlijk geplunderd is. Als ik hoor of lees over de avonturen van andere vrijwilligers dan vind ik het jammer dat ik hier precies zo weinig zal kunnen hebben realiseren.
Natuurlijk is het niet allemaal de schuld van KIN, ook ik zal bijgedragen hebben aan hoe mijn situatie hier nu is. Het is echter moeilijk om duidelijkheid te krijgen over mijn rol in dit alles. Ik probeer te reflecteren op mijn doen en laten, zo kan ik wel een paar van mijn fouten vermoeden. Ik lijk uiteindelijk echter steeds weer op de incompetentie van KIN te stuiten. Ik zit er dan ook midden in. Wat feedback van een buitenstaander zou me daar wel in helpen maar er is niet meteen iemand die me die kan geven.

Maar ook al vallen sommige dingen hier bij KIN dus ferm tegen, toch helt de balans voor mij niet over naar het negatieve (ook al laat dit bericht misschien anders vermoeden)! We beleven hier ook heel wat mooie dingen. Ik doe heel wat ervaring op en leer heel wat bij. Dat zijn de dingen die ik wil meedragen.
Maar we hebben nog dik drie maanden te gaan, dus er is nog hoop om (waar dan ook) nog iets te realiseren!

Grote groet,
/b

Lachen met Filippijnse ziekenzorg

2007-10-04T17:29:00.000+08:00

Wij staan niet zo positief ten opzichte van de Filippijnse ziekenzorg. We mochten al aan den lijve ondervinden (vooral Tine dan) dat dokters en verpleegkundigen hier niet altijd de meest bekwame zijn.
Blijkbaar zijn we niet alleen met die mening. Getuige daarvan is een 'grap' die blijkbaar in een aflevering van serie 'Desperate Housewives' gemaakt wordt. Susan gaat daarin naar de gynaecoloog en zegt:
"Can I check those diplomas? Because I want to make sure that they are not from some med school in the Philippines."
("Mag ik die diplomas even nazien? Ik wil er namelijk zeker van zijn dat ze niet van een of andere 'geneeskundeschool' in de Filippijnen zijn")
De Filippijnen kunnen er blijkbaar niet mee lachen. Wij wel :-).
Het volledig artikel vind je op: http://www.earthtimes.org/articles/show/118136.html.

hihi,
/b

Filmpjes van klim ...

2007-10-03T10:55:00.001+08:00

Hier vind je twee filmpjes die we maakten tijdens de beklimming van Mt DulangDulang.
Het eerste werd gefilmd tijdens een koffiepauze. Luister goed naar de fluitende vogeltjes en het gekraak/gekreun van de bomen door de wind.

Het tweede filmpje is van op de kampplaats, net onder de top. Door de wind heb je de indruk dat er vlakbij een zee is met grote golven...

groet,
/b

T-shirt

2007-10-03T09:58:00.001+08:00

Wie wil dat we een T-shirt met deze opdruk meebrengen :-?

Persoonlijk vind ik de opdruk: "Look busy, Jesus is coming." beter maar die hebben ze hier niet.

7 februari,
/b

Als de wolk om je hoofd is verdwenen…

2007-10-01T15:23:00.000+08:00

Er was al sprake van sinds mei maar nu is het er dan toch eindelijk van gekomen. We hebben het voorbije weekend de op een na hoogste berg van de Filippijnen beklommen. Mount Dulang-Dulang is met zijn 2938 meter de hoogste top van de Mount Kitanglad bergketen en daarmee ook meteen slechts 17 meter lager dan Mount Apo, die in de buurt van Davao boven de zee uit torent.
Vrijdag zakten we rond 15 uur af naar de Lantapan crossing, een halfuurtje buiten Malaybalay. Daar werden we opgepikt door Arnold en zijn dochter Maya, die uit Davao kwamen. Samen zetten we de weg verder naar Henry’s farm in Bol-ogan (Sonko, Lantapan, zie het eerder verslag van ons bezoek aan zijn farm). Johan, de derde BD vrijwilliger in de Filippijnen zou daar even later ook aankomen. Na een korte briefing en het avondmaal was er al wat tijd om bij het haardvuur onze ervaringen, problemen en zorgen met Arnold te delen. Het weekend stond namelijk niet enkel in het teken van Dulang-Dulang maar was ook bedoeld als een tweede tussentijdse evaluatie van ons verblijf als vrijwilliger in de Filippijnen. Kwestie van het nuttige aan het aangename te koppelen. We gingen niet te laat slapen want de volgende dag moesten we al om 5 uur uit de veren. Na een stevig ontbijt, maakten we kennis met de ‘porters’ die ons zouden helpen al onze spullen me de berg op te zeulen. Henry, wiens farm vaak het vertrekpunt is van klimtochten, doet hiervoor steeds beroep op enkele plaatselijke boeren. Op die manier kunnen ze wat extra cash verdienen. Henry had vier porters voor ons geregeld. Ze droegen het eten, de tenten, borden, bestek, kookgerief en wat droge kleren de berg op. Hun eigen uitrusting was erg beperkt. Eentje had schoenen aan maar de andere 3 deden de beklimming op hun ‘slippers’. Verder hadden ze enkel een regenjas bij en wat lakens. Bert, die op het vlak van fysische pijn altijd wel wat masochistische trekjes vertoont, verkoos om de rugzak met onze spullen zelf de berg op te dragen...
Om iets voor zeven begonnen we er met z’n achten (Arnold, Maya, Johan en wij twee en drie van de porters) aan. Henry en zijn vrouw Perla zouden samen met de vierde porter wat later vertrekken. Het eerste stuk was een ‘gewone weg’ die langs de boerderijen en een paar huizen bergop liep. Plots ging die weg over in een pad tussen de struiken. Om wat later het woud in te duiken. Gaande weg werd het woud steeds dichter en vochtiger. De weg was bezaaid met bladeren en omgevallen bomen. We waren omringd door de natuur. We hoorden vogeltjes fluiten. Onze kuiten werden gestreeld door varens en mos. We klommen steeds hoger en hoger en al bij al verliep alles vrij vlot. Al was het een echt klauterwerk, op, onder, over en tussen bomen.
Rond 13 uur kwamen we aan op de kampplaats. Deze bevond zich net onder de top en daar zouden de tenten worden opgeslaan. Van aan Henry’s farm, gelegen op 1300 meter, hadden we dan al bijna 1600 meter geklommen. Als we rond ons keken zagen we enkel bomen en het witte van de wolken. Het regende niet maar door dat we in de wolken zaten was het wel erg vochtig. Telkens de wind waaide, vielen er druppen van de bladeren en leek het even of het regende. Door de hoogte was het er ook erg fris. We hadden voor ons vijven 2 tenten mee maar besloten om allemaal samen in de grootste te slapen, omwille van de warmte. Nadat de tenten opgezet waren, trokken we allemaal bijna alle droge kleren die we nog over hadden aan. We schaarden ons rond het vuur en zochten bescherming onder het zeil dat de porters hadden opgespannen. Kort daarna kwamen ook de anderen aan en werd begonnen met het klaarmaken van de maaltijd. Henry had heel wat organische gekweekte groenten van zijn farm mee. Er was zelfs heerlijk gemarineerd kippen- en varkensvlees, dat op het vuur geroosterd werd. We kropen opnieuw vroeg onder de wol een beetje omwille van de duisternis die al rond 18 uur neerdaalde maar ook en vooral omwille van de koude. De porters hadden geen tent nodig, zij kropen dicht bijeen rond het vuur en onder het zeil, en zochten wat extra warmte in een fles rum. Wij hadden nauwelijks contact met de porters weer maar eens omwille van het taalprobleem. Dat was wel wat jammer maar we vernamen wel wat over hen via de anderen.
Na een koude nacht waarin we allemaal wel 20 keer wakker werden, was de eerste grote opdracht van dag 2 de koude en natte weer trotseren. Het weer was namelijk nog steeds hetzelfde: nat en winderig. Na een warme koffie of thee begonnen we vervolgens aan de korte klim naar de top. Op de top is er normaalgezien een prachtig panorama. We werden verteld dat je er normaalgezien maar dan een derde van de provincie Bukidnon kan zien, ook het eiland Camiguin ten noorden van Mindanao en soms zelfs Mount Apo in de verte. Wij zagen echter niets anders dan wit, omwille van de vele wolken. Niemand leek echter erg ontgoocheld. We kwamen om op de top te staan en dat konden we ook doen als die zich had ingegraven in de wolken. Henry vertelde ons wat zaken over de vegetatie, de omgeving maar ook over legendes en tradities. Toen we van de top terug naar de kampplaats afdaalden, passeerden we ook even langs de ‘plaza’. Dit is een open vlakte niet ver onder de top. Henry wist ons te vertellen dat het voor de Talaandig stam (waar hij zelf ook deel van is) een erg speciale plaats is. Er worden jaarlijks rituelen gehouden. Heel het gebied van Mount Dulang-Dulang is voor die stam trouwens heilig gebied. Voor alle bezoekers die niet tot de stam behoren moeten daarom een ritueel gebeuren. Ook voor ons dus maar zelf waren we niet bij het ritueel (de ritueelleider was er niet dit weekend), we moesten wel het materiaal voor het ritueel voorzien.
Terug op de kampplaats nuttigden we een ontbijt, deelden nog wat onze ervaringen met Arnold en kraamden ons boeltje op. Tegen 11 uur stonden we klaar om de afdaling aan te vatten. Die ging weer behoorlijk goed. Af en toe gingen we wel eens onderuit maar we bleven gespaard van regen en in amper 4 uur stonden we terug aan Henry’s farm. Niet slecht voor een afdaling van 1600 meter. Moe maar voldaan namen we dankbaar de organisch gekweekte groenten die Henry ons aanbood in ontvangst en zetten na een maaltijd de terugreis in. Johan en wij richting Malaybalay, terwijl Arnold en Maya nog een lange rit naar Davao voor de boeg hadden.
Deze morgen herinnerden de berg vuile kleren en de stijve spieren ons aan het avontuur van het voorbije weekend. Henry zei dat als het slecht weer is en je daardoor niet van het uitzicht op de top kan genieten, je nog eens terug moet gaan. Misschien iets voor als Tines ouders en broer hier op bezoek zijn...
Op de fotopagina vind je heel wat foto’s van de klim...

Groentjes,
wij

Forward

2007-09-27T18:32:00.000+08:00

Hier niet in onze mailbox, maar wel in de inbox van onze gsm:

In lyf, f u r inteligent u r admired..f u are wealthy u are envied..f u are powerful u are feared..But f u are blessed w/ a gud heart,u are remembered. Gud pm. Take care!

PRAYER is a perfume 2 our soul & a fragrance dat pleases God. Wear ur prayer evryday & let it freshen u anytym anywhr u go. Hv a blessd & sweet-scented morning!

There are times when HEAVEN seems to be SILENT to our prayer, God is just making it AUIET for us to hear the RUSHING SOUND of his GRACES!

Gathered n a large hall,an angel asked us 2 write down our sins b4 goin 2 heaven..b4 i cud start writing, i laffd wen i heard U shout,
‘EXTRA PAPER PLEASE!’

The lord opened the window to heaven, He saw me & asks... My child, what is your greatest wish for today?I replied, 'Lord pls take care of the person who is reading this msg, their family & friends for they deserve it & YOU love them very much'. The love of God is like an ocean you can see its beginning but not its end. This msg works once u receive it. Pass 2 5 friends, Something good will happen that you are waitin

Bij deze hebben we het naar meer dan 5 mensen doorgestuurd... Het wordt een prachtige avond =)

U heeft het vlaggen...

2007-09-26T15:52:00.000+08:00

Volgens de bezoekers van deze blog bestaat de uitdrukking "ik heb het vlaggen". Uitslag: 9x ja, 4x neen, 2x ik weet het niet. Omdat we ons in de Filippijnen bevinden, loopt er nog een onderzoek of er geen sprake is van fraude en wordt nagegaan of de betrokken partijen zich niet hebben bezondigd aan het kopen van stemmen...

Bedankt voor het stemmen, maar rust niet op uw lauweren want er is al een nieuwe poll. Deze keer met de uitdrukking "ik heb het fits".
Let the voting continue!

Breedband update...

2007-09-24T14:04:00.000+08:00

Even van het breedband-internet in het KIN kantoor gebruik maken om onze blog te updaten... Vorige donderdag mijn wiskunde-domino uitgetest tijdens de tutorial. De kinderen vonden het blijkbaar plezant om eens een spelleke te spelen. Het spel bestaat zoals bij gewone domino uit blokjes met 2 vakken. Maar ipv in elk vak een aantal ogen te hebben, staat er in het ene vak een getal (0 tot 10) en in het andere een som of verschil (uitkomst van 0 tot 10). Spelenderwijs wiskunde leren dus... Dat kennen ze hier blijkbaar niet want een van de jongeren vroeg wanneer de tutorial zou starten...

Vrijdag was er dus LCO meeting. Doms (project coordinator bij KIN) had me dat dinsdag laten weten en zei toen dat ik er misschien ook kon zijn als ik tijd had. Ik vermoedde dat mijn inbreng in de meeting dus er gering zou zijn maar plots werd ik vrijdag dan gevraagd om de LCO's wat feedback te geven ivm de evaluatie die ik deed. Nogal onvoorbereid stond ik dus de 6 aanwezige LCO's te woord. Het was niet echt een 'goed nieuws show' want tijdens die evaluatie had ik heel wat projecten gezien die niet meteen verliepen zoals ze zouden moeten en die dus niet voor het beoogde resultaat zorgden. Naar aanleiding van de evaluatie had ik een documentje geschreven met mijn bemerkingen over de manier waarop KIN haar projecten implementeert, tijdens de meeting kon ik er dus handig gebruik van maken. Ik deed er ook enkele suggesties voor veranderingen,zowel aan de kant van KIN als aan die van haar beneficiaries.
Na de feedback werd ik ook nog gevraagd om iets te zeggen over agroforestry, omdat dat het nieuwe KIN project wordt. Ik ben niet meteen een landbouwkundig specialist maar we hebben we al een paar plaatsen bezocht waar ze aan agroforestry doen (oa Henry's Farm) dus ik kon er wel efkes iets over zeggen. Maar ik vond het toch maar wat onwennig om dat te doen...

Ondertussen vond in Libertad een Community Development Training plaats voor de jeugd uit de barangays van LEF. Tine had wat mee geholpen aan de voorbereidingen en zorgde ook voor de nodig ijsbrekers (een paar spelletjes om iedereen op te warmen/wakker te maken :-). s Avonds kwam ook ik aan in Libertad en deden we nog enkele kennismakingsspelletjes met de ongeveer 30 jongeren. Zaterdag was er deel twee van de training maar Tines rol beperkte zich nu tot het overhandigen van de attesten aan de deelnemers. 's Morgens was ze even met Lily mee geweest naar Retablo (de barangay van haar eerste case study), 's namiddags had ze nog wat besprekingen met Cora en met de jury van de backyard gardening wedstrijd. 's Avonds trokken we ons terug in de cottage om gezellig samen iets te drinken en wat bij te praten.
Zondag zijn we naar CDO getrokken om nog eens wat tijd door te brengen in een shopping mall. Wat hangden wat rond, consumeerden een beetje en gingen naar de film. Dat wilden we al lang nog eens doen maar het was er nog niet van gekomen. Er was niet meteen een film die we graag wilden zien en kozen dan maar voor de romantische komedie 'Blind Dating', die albijal nog wel meeviel.
Geen grote avonturen dus dit weekend maar we spaarden onze krachten voor het volgende, want dan klimmen we naar hogere sferen.

blub
/b

Wereldrecord...

2007-09-20T12:13:00.000+08:00

Ze hadden er ons al voor gewaarschuwd, we hadden ons er dus al wat op voorbereid. Het bleek dan ook nog echt waar te zijn, al gaat het minder hard dan we verteld werden...

De Filippijnen zijn wereldkampioen, zij het officieus, op het vlak van kerstmis vieren. Al in september worden kerstversiering en bijhorende kerstliedjes boven gehaald. We hadden ons al op het ergste voobereid maar het blijkt voorlopig mee te vallen. Hier en daar brandt ’s avonds al kerstversiering. De kerstliedjes hebben we nog niet zo vaak gehoord, al keken we wel wat raar op toen we die eind augustus al ergens hoorden. Maar dat moet slechts een test geweest zijn want verder hebben we van die liedjes nog niet zoveel van gemerkt.

De kerstversiering en bijhorende muziek zouden, naar verluidt, pas rond Valentijn, 14 februari dus, terug opgeborgen worden. We hebben al gemerkt dat de lichtgevende versiering hier en daar niet eens verwijderd wordt maar gewoon gedoofd.
Voor ons zal er mogelijks nooit echt een kerstsfeer zijn, het weer is er niet naar....

Kerstverlichting in september, deze foto werd gisteren getrokken (excuus voor slechte kwaliteit).

blub,
/b

Ook even mijn programma

2007-09-18T11:35:00.000+08:00

Hejhej,
In navolging van Tine, ook mijn programma voor de komende 2 weken.
Gisteren was er in Dalwangan de inleiding en inschrijving voor de mothers' class of eigenlijk de family health course. In samenwerking met een andere organisatie, Committee of German Doctors, zal er de komende 6 maanden elke maandag les gegeven worden over gezondheid, hygiene, voeding ... aan de moeders en geinteresseerden vaders van de tribal gemeenschap in Dalwangan. Ik was er aanwezig als deel van de KIN delegatie. Veel heb ik er niet gedaan, behalve wat spelen met de aanwezige kinderen, die blijkbaar niet op school zaten...
In de namiddag moest ik naar de highschool om de scholars hun geld voor het transport van en naar school te geven. Het was best grappig/vervelend dat vele andere studenten rond ons kwamen staan en bij het zien van een blanke die geld uitdeelt, dachten dat ze ook een deeltje van de koek konden krijgen...
Vandaag, dinsdag zal ik proberen een proefversie van een wiskunde-domino spel uit te werken. Vanavond is er namelijk wiskunde bijles in Dalwangan en dan kan ik het meteen even uittesten. De bijlessen gaan tweemaal per week door, op dinsdag en donderdag.
Nog deze week zal ik verder werken aan de wiskundespelletjes en een nieuwe versie maken van de folder die KIN gebruikt om mensen op te roepen hun Scholarship programma te sponsoren. Ik zal ook een workshop voorbereiden die ik zaterdag aan de jeugd van -opnieuw- Dalwangan zal geven. Vrijdag staat er ook nog een LCO meeting gepland. LCO staat voor Local Community Organizers en dat zijn de tussenpersonen tussen KIN en haar beneficiaries. In elke barangay is er een LCO en meestal gaat dat om de plaatselijke datu of bae (de zijn de leiders van de gemeenschap, datu is de benaming voor een man, bae voor een vrouw). Die meeting zal waarschijnlijk in het Binukid (het lokale dialect van de inheemsen) zijn, dus mijn inbreng zal er waarschijnlijk weer erg beperkt zijn :-S.
Volgende week zullen er opnieuw bijlessen zijn, zal er waarschijnlijk ook een rondgang zijn bij een aantal officials om naar steun voor schooluniformen te vragen. Er werd mij al gezegd dat ik dat mag doen omdat een blank gezicht wonderen doet. Ik zal ook een budgetvoorstel voor het jeugdkamp opstellen (samen met Tine) en eventueel al andere zaken voor het kamp uitwerken. Tussendoor doe ik wat opzoekingswerk over het maken van een website want ik ben van plan dat te doen voor KIN.
Volgende week vrijdag (28/09) zakken we dan af naar Henry's farm om daar Arnold te ontmoeten en om zaterdag de klim naar de hoogste top van de Kintanglad bergketen (Dulang-Dulang, 2938m, aan te vatten. Die uitstap zal welkom zijn na ook heel wat tijd achter het scherm van een pc te hebben doorgebracht.

Blub,
/b

Wat mijn komende weekjes zullen brengen

2007-09-16T20:33:00.000+08:00

Piepjes,
Na een weekendje Malaybalay, keer ik morgen terug naar Libertad. Mijn komende twee weken zullen gevuld zijn! Ik moet mijn casestudy van Mahayahay uitschrijven. Dit is het minder leuke gedeelte: achter pc zitten, trachten alles juist te verwoorden, niets te vergeten... Een verslagje van mijn verblijf in Mahayahay is op komst!
Naast de casestudy zal ik waarschijnlijk enkele trainingen bijwonen, georganiseerd door de practicumstudenten voor een bepaalde doelgroep van de barangay waarin ze verbleven. Er zijn leadership trainingen voor de jeugd, trainingen over het maken van bananen ketchup, zeep of manden...
Op 21 en 22 september is er in de office een training over community organizing voor een 25tal jongeren die de kerngroep zal worden van de jeugdorganisatie die LEF wil creeeren. Ik ben wel benieuwd naar de spreker en zelf ga ik proberen wat kennismaking spelletjes en tussendoortjes te geven...
Op 27 september is de eerste evaluatieronde voor de gardening contest gepland. Om de beneficiaries te stimuleren verschillende soorten groenten te planten in hun backyard garden en om het gebruik van organische meststoffen te promoten, organiseerde LEF deze wedstrijd. Als 1 van de vier juryleden ga ik mee alle tuintjes bekijken en beoordelen. Vind ik nog wel grappig. Ik tussen onder andere een afgevaardigde van Department of Agriculture...
Op 28 september kom ik terug naar Malaybalay. We hebben in het weekend van 29 & 30 september onze tweede evaluatie met Arnold van BD. Deze keer zullen ze dat al klimmend doen. We gaan namelijk de hoogste top van Mount Kitanglad beklimmen. Maar daarover later meer...
Na het evaluatieweekend zullen Bert en ik flink mogen voorbereiden aan het jeugdkamp dat we organiseren eind oktober... Werk aan de winkel dus!
Ik smijt een groetje!
10e

Poll toegevoegd...

2007-09-16T17:43:00.000+08:00

Hejhej,
Omdat we bij het lezen van elkaars dagboek soms raar opkijken van de uitdrukkingen die we gebruiken en om de mogelijkheden van onze blog eens te testen, hebben we een poll toegevoegd. Hij staat rechts onder de foto. Stem er maar op los...
groentjes,
tine en bert

God is overal

2007-09-12T15:00:00.000+08:00

In de Filippijnen is de overgrote meerderheid van de mensen (meer dan 80 %) christelijk en er zijn verschillende 'geloofsgemeenschappen' (met namen als Jesus is Lord, Seventh Day Adventist Church, Iglesia ni Cristo...), met elk hun eigen 'kerken'. Dat de mensen hier erg gelovig zijn dat merk je genoeg. In elk transportmiddel vind je wel ergens een spreuk als 'God bless our trip' of een kruisteken, een 'paternoster', een Maria beeldje... Je ziet de mensen ook vaak een kruisteken maken tijdens de rit. Voor elke maaltijd wordt er gebeden en vaak ook bij de aanvang van een vergadering of evenement. We laten dat allemaal rustig aan ons voorbijgaan. Maar wat we laatst opmerkten, sloeg werkelijk alles...

Hierboven staat een foto van een contract/overeenkomst tussen een hotel en een persoon voor een vergadering met aansluitend lunch. Op zich niets speciaal maar wat vinden we helemaal onderaan het contract: het hotel kan niet verantwoordelijk gesteld worden als het door overmacht de beschreven diensten niet kan leveren.

De spreuk 'In God we trust' op geldbriefjes dat gaat nog, maar in een officieel contract 'Een daad van God' als mogelijke overmacht opnemen, mijn god...

groetjes,
/b

Over halfweg

2007-09-10T15:02:00.001+08:00

Ondertussen moeten we de feiten onder ogen zien... ons verblijf als vrijwilligers in de Filippijnen is over de helft. Reeds vijf maanden liggen achter ons, slechts vier hebben we nog te goed. We beseffen maar al te goed dat ook die vier resteerdende maanden voorbij zullen zijn voor we het weten... Maar daar te lang bij stil staan, is natuurlijk tijdverlies en dat hebben we ook niet gedaan. We hebben een nieuwe lading foto's ge-upload en zo kan je zien hoe het er hier in ons dagelijks leven aan toe gaat, wat Tine allemaal uitspookte in het frisse Mahayahay tijdens haar tweede case study (uitgebreider verslag hierover volgt later) en hoe in het afgelegen Inhandig de koffiebonen nog niet oogstrijp bleken. Bovendien zijn er weer mooie kiekjes bij.

Groetjes,
/bert

Spaarlampen

2007-08-24T15:47:00.000+08:00

Hej,
Gisteren las ik een artikel over de klimaatsverandering. Ik vroeg me daarbij af hoe het toch kan dat je hier in de Filippijnen, toch een derde wereldland, enkel spaarlampen en TL lampen ziet. Je kan hier nog nauwelijks oude peertje kopen. Maar in een land als Belgie kan dat blijkbaar niet ...
Is het omdat ze hier armer zijn en het geringere energieverbruik des te meer voelbaar is in de portemonnee... Of omdat al die uiterlijkheid wat minder nauw steekt en het uitzicht van die spaarlampen dus geen probleem is...

Verder niet veel nieuws. We zijn allebei terug op post. Tine zit momenteel dus in een afgelegen barangay voor tweede case study en heeft het daar blijkbaar wel naar haar zin.
Ik ben bezig aan een project voorstelletje om de jeugd in Dalwangan wat actiever te maken en wacht tot Easter tijd heeft om het idee van een jongerenkamp eens te bespreken. Tussen door geef ik dus ook wat bijles wiskunde als ik dat niet altijd even makkelijk aangezien sommigen te beschaamd zijn om te zeggen waar ze moeilijkheden bij hebben.

groetjes,
/b

Nieuwe kiekjes

2007-08-16T14:41:00.000+08:00

Piep,

even laten weten dat we op onze fotopagina enkele fotoverslagjes hebben gepost... Geniet ervan! Hebben wij ook gedaan...

Liefs,
Tine en Bert

net onslagen...

2007-08-10T17:27:00.000+08:00

Piep,

ik ben net ontslagen uit het ziekenhuis... kben blij =)... kmoet wel nog 10 dagen pillen slikken - wat voor mij een grote opgave is want ik ben daar helemaal niet goed in...
en o ja, ook in het ziekenhuis word je eraan herinnerd dat je in de Filippijnen bent... manman... ongelooflijk soms die manier van doen... een voorbeeld: hier in de Filippijnen zijn de mensen zo zo beschaamd op een bepaalde manier... Hoe zich dat in het ziekenhuis vertaald? 1 voorbeeld uit de 100den: Twee verplegers komen binnen (na 3 keer kloppen)... Beiden twijfelen dichter te komen... Dan een aarzelende vraag: Mam, can I check your IV? Met twee gaan ze ernaar toe en ze kunnen niet dichter bij elkaar staan trappelen (zonder te denken dat ze een koppel zijn)... Erna: Thank you mam, Thank you Sir... En dan vlug weg... Grrrr,ik snap dat niet... Precies of ik ze ga opeten...

Nu nog beetje herstellen en er dan weer invliegen... eindelijk want ik ben al een maand niet meer in Libertad geweest... ik mis de mensjes =)

Liefs,
Tine

Tine opnieuw geveld ...

2007-08-04T16:08:00.000+08:00

Na een kort maar leerrijk verblijf in het mooie Lake Sebu (verslag daarover volgt later, met foto's) kwamen Tine en ik donderdag in de late namiddag, en na een lange reis (jeepney, 3 bussen en een taxi), terug aan in Davao bij Arnold en Norma. Tine had al verschillende dagen wat last van haar maag maar het leek nu toch erger te worden. Tegen s avonds had ze terug last van koorts en diarree... Voor de zekerheid trokken we vrijdagochtend in Davao naar de dokter in plaats van door te reizen naar Malaybalay. Een bloed- en stoelgangonderzoek wees uit dat ze terug amoebiasis had. Ze had echter minder last van uitdroging en verkoos dan ook om bij Arnold en Norma thuis te rusten en herstellen. Ze lig nu al twee dagen te bed met pijn in de buik en koorts. Het lijkt wat minder erg dan vorige keer maar toch heeft ze heel wat last. Naar de oorzaak is het raden, het kan aan het water liggen of aan rauw voedsel maar sinds het vorige voorval waren we, en vooral Tine, erg voorzichtig. De voorbije vier weken waren we samen en hebben dan ook hetzelfde gegeten en gedronken. Ik heb echter nergens last van... of mag ik me nog aan iets verwachten...?

Hopelijk geneest Tine spoedig en goed en blijven we verder gespaard van bezoeken aan de dokter.

groetjes,
/bert

Tweeweekse cursus Cebuano

2007-07-29T10:27:00.000+08:00

- Maayong hapon! Kumusta ka? Goeie middag! Hoe gaat het?
_ Gwapo lang gihapon. Knap zoals steeds.
- Uy, tiawtiaw. Gusto ka ba ug kik? O, grapjas. Heb je zin in cake?
_ Oo, gutom kaayo ako. Ja, ik ben heel hongerig.
- Dunay ba daghang wakwak sa gawas? Er zijn veel heksen buiten.
_ Wala pa. Nog niet.
- Bert, limpyo sa imong kwarta. Bert, kuis je kamer!
...

Tot zover de greep uit onze cursus Cebuano. Cebuano is de taal die het meeste gesproken wordt op Mindanao. De nationale taal is eigenlijk Tagalog (Filippijns), maar wordt hier dus pas in tweede instantie gebruikt.
De voorbije 14 dagen verbleven we in het huis van Joan, de directrice van de taalschool in Davao. We kregen er privelessen van 4 verschillende leerkrachten. Het waren privelessen omdat we geen zin hadden om de gebruikelijke cursus van twee maanden te volgen. Achteraf gezien zijn we zeker tevreden van deze keuze want op korte tijd hebben we geleerd wat ze in de taalschool op een maand of langer zien. En we konden waarschijnlijk nog meer geleerd hebben moest er op een andere manier lesgegeven worden. Men gelooft hier sterk in de (Amerikaanse?) methode van drill en het vanbuiten leren. En dit is het laatste wat wij willen he. Wij willen eerst inzicht en daarna willen we door uitdagende oefeningen de grammatica inoefenen. Maar we hebben ons dus moeten aanpassen ;-). Nu kunnen we nog niet echt vloeiend spreken natuurlijk, maar met dagelijkse bansaybansay (oefening) de komende maanden zal dat wel komen zeker?
Het was terug aanpassen voor ons daar in het huis bij Joan want het was opnieuw een heel andere realiteit dan die waarin we meer en meer onze draai aan het vinden waren. We zaten precies op hotel. Het eten werd er voor ons klaar gemaakt, onze kamer werd regelmatig schoon gemaakt en onze was werd zelfs voor ons gedaan. Er was ook een televisie (met CSI, films en zelfs de tour) ter beschikking, waar we regelmatig gebruik van maakten om ons hoofd wat te laten afkoelen. Soms leek het wel of we niet meer in de Filippijnen waren, of toch niet meer in de Filippijnen zoals we die tot dan toe gewoon waren.
Na twee weken zijn we wel blij dat we dit beschermde wereldje weer kunnen verlaten, al zal het zeker weer veel inspanning vergen om onze draai te vinden in de organisaties. We moeten er echt voor onszelf een weg banen en dat is niet altijd even gemakkelijk...
Maar vooraleer we terugkeren naar Malaybalay en Libertad, nemen we een weekje rust =). Nu we nog in Davao zijn, willen we nog wat plaatsen `in de buurt` bezoeken. Voor een kleine week trekken we naar Lake Sebu, met een tussenstop in General Santos. We weten zelf niet zo goed wat het zal geven, maar het schijnt er heel mooi te zijn. Een verslagje volgt zeker en vast...

Ook voor ons was het fijn...

2007-07-29T10:11:00.000+08:00

Hela,
Even laten weten dat we genoten hebben van de vele reacties op het radio2 gesprek. Alvast bedankt.
Voor degene die het gesprek misten, of ons nog es willen horen: klik hier.
Tine en Bert

Nu zondag (15/07) kan je ons horen op radio 2

2007-07-11T17:07:00.000+08:00

Jaja: zondag worden we opgebeld door Conny van Radio 2. In het programma Vragen staat vrij wordt er altijd iemand opgebeld die in het buitenland zit en deze week zullen wij dat zijn. Wie zou dat geregeld hebben?
Het gesprek wordt uitgezonden rond 21.00, maar een dagje na de uitzending is het gesprek nog vele weken te beluisteren op de website van radio 2: www.radio2.be - klikken op programma's, en zo naar "Vragen staat vrij".
Spannend he

De voorbije dagen waren gevuld!!!

2007-07-11T16:33:00.000+08:00

Dag iedereen!
Het voelt aan alsof we toch geregeld een berichtje posten, maar toch hebben we alweer zoveel te vertellen... Ik zal proberen het beetje in chronologische volgorde te brengen!

Het laatste weekend van juni begon al op donderdag. We gingen voor de eerste keer badmintonnen. Hoewel ik alle matchen verloor tegen Bert, was het fijn =). We hadden wel allebei de indruk dat het net lager was dan in Belgie. Misschien omdat de Filippijntjes allemaal zo klein zijn? Die donderdag zag ik voor de eerste keer Bert’s nieuwe huis. We hebben ’s avonds een instuif gegeven. Aanwezigen: Bert en Tine. Maar niet getreurd: er werd gedanst, gedronken en gelachen. Meer moet dat niet zijn, nietwaar?
De vrijdag had Bert een afspraak met de directrice van de lagere school in Dalwangan omdat hij bijles wiskunde zal geven aan de tribal youth. Toen we in haar bureau aankwamen was iemand bezig de nagels van de directrice te verzorgen. Daar werd niet mee gestopt terwijl we aan het praten waren. Ik verstopte mijn voeten mooi onder mijn stoel want mijn nagels zagen er allesbehalve uit, haha. Na die afspraak, gingen we van Dalwangan richting het heritage center van KIN waar in het weekend een workshop voor de tribal youth plaats zou vinden. Om aan het heritage center te geraken moet je eerst een jeepney nemen tot in Damitan. Dan nog een half uurtje omhoog op het modderige spoor. Maar ik had geluk: er ging net iemand naar boven te paard en hij stond zijn paard af voor mij. Wel ja, geluk... Eigenlijk was het niet zo gemakkelijk op dat paard! Er waren geen voetsteuntjes en ik moest goed mijn best doen om mijn evenwicht niet te verliezen elke keer het paard in de modder zakte. Maar je hoort me niet klagen. In tegenstelling tot Bert die naar de grond moest kijken om zich een weg te banen door de modder, kon ik genieten van de o zo mooie omgeving.
De workshop voor de tribal youth had als doel hen een paar typische inheemse technieken aan te leren: het maken van een fluit uit bamboo en schilderen met verf gemaakt uit aarde. De workshop werd gegeven door Waway, een Filippijnse Michael Franti, volgens Bert en ik. Waway is ook van een tribe in Bukidnon en trekt met zijn gitaar door de bergen, zingt nummers over zijn inheemse cultuur om die niet verloren te laten gaan, probeert op allerlei manieren het belang van de natuur te promoten... Hij heeft ook heel wat wereldkennis die hij kan delen met de tribal youth. Waway zag zelf ook al heel wat delen van de wereld, waaronder Belgie! De workshop was fijn, maar wel weer op zijn Filippijns. Alles was nogal heel informeel. Ook waren er eigenlijk veel te veel deelnemers. Maar het was mooi om te zien hoe Waway toch iedereen betrok. Hij toonde eerst hoe een fluit gemaakt wordt. Heel sjiek en nog fijner als hij zegt dat je de fluit zal krijgen =). Daarna riep hij de jongere kinderen om samen een schilderij te maken. Het resultaat - waaraan uiteindelijk iedereen een bijdrage leverde – mag er zijn! Daarnaast zette Waway nog kinderen aan het tekenen en leerde hij een van zijn songs aan een groepje meiden. De workshop kon zaterdag in de vooravond eigenlijk afgesloten worden, maar er werd gewacht tot zondagochtend. Zaterdagavond hebben Bert en ik nog enkele kinderen ‘Ik heb de zon zien zakken in de zee’ aangeleerd. Heel grappig om de uitspraak te horen =). De zondagmorgen zongen de kinderen het nog altijd, dus we mochten onze les als geslaagd beschouwen =). Zondag zijn we allen samen naar Dalwangan terug gekeerd. Deze keer zonder paard en blootvoets omdat het zo moddirig was.
Het was een fijn weekend, maar het kreeg een staartje. Hou je vast voor wat komt... Bert en ik sliepen de tweede nacht naast elkaar, allebei ingeduffeld in onze slaapzak en in een ruimte waar ook andere mensen lagen! Volgens ons deden we daar niets mis mee, maar blijkbaar wel volgens de tribe. De dinsdagavond na het weekend, belde Bert naar mij - ik was al terug in Libertad - met de boodschap dat we een reinigingsritueel moesten ondergaan. Het naast elkaar slapen als niet getrouwd koppel is een overtreding van de regels van de spirits. Omdat wij de regels van de spirits genegeerd hadden, waren er mensen van de tribe ziek. Daarom moesten we zo snel mogelijk het ritueel ondergaan. Het ritueel kon ook zonder ons gedaan worden, maar dan konden we nooit meer in contact komen met die tribe. Is nogal problematisch als je weet dat KIN hoofdzakelijk met die tribe werkt en ook gewoon omdat het wel fijn is om met die jongeren en kinderen te werken. Tot het ondergaan van het ritueel was het nogal onduidelijk wat het eigenlijk inhoudt. Sommigen spreken van een trouw voor de spirits. Voor anderen is het ritueel een middel om door de spirits erkend te worden als koppel... Uiteindelijk bleek het het laatste te zijn (zie verder), en daar was ik niet rouwig om want trouwen voor iets waar je niet in gelooft, vind ik nogal tegenstrijdig.
Diezelfde dinsdagavond had Bert een afspraak met Arnold, de verantwoordelijke van Broederlijk Delen in de Filippijnen, en zijn vrouw Norma. Bert kon dus direct zijn frustraties over dat ritueel kwijt =). Arnold en Norma waren er omdat ze op woensdag een meeting hadden met KIN. Die meeting duurde een hele dag. Voor BD bestaan er heel wat onduidelijkheden rond de werking en paperassen van KIN. Ook de aanwezigheid van Bert in KIN werd wat besproken. Bert vond dat KIN alles veel mooier voorstelde dan dat het in werkelijkheid is. Ook Arnold voelde het zo aan, denken we.
Donderdag moesten Bert en ik naar Cagayan de Oro om ons visum te verlengen. Is vooral een kostelijke formaliteit want we hebben nog geen enkele keer ons pasport en visum moeten voorleggen. Maar we kunnen weer twee maanden verder...
Donderdagavond hadden Bert en ik een afspraak met Arnold en Norma. Deze keer in Libertad omdat er op vrijdag een meeting gepland was met LEF. Ik vroeg Arnold en Norma te komen naar Hapitanan beach omdat alle practicum studenten er die avond verzamelden. Ik dacht dat we daar op ons gemakje gingen kunnen praten, maar dat was niet het geval. Het werd een avond liedjes zingen, dansjes doen en applaudiseren... Twas wel gezellig en Arnold en Norma zorgden ook voor de nodige entertainment =). Rond 20u zijn Arnold en Norma nog mee gegaan naar mijn cottage om nog wat te babbelen over hoe ik mijn verblijf bij LEF ervaar. Op vrijdag was er dan een meeting met de staff van LEF. Volgens Bert nogal verschillend van de meeting met KIN. Het duurde maar twee uurtjes en het ging eigenlijk vooral over mijn aanwezigheid in LEF. Die is ok dus er viel niet zo heel veel over te zeggen. Er hing ook een fijne sfeer. Cora (directrice van LEF) is een heel opgewekte, grappige vrouw die heel luchtig door het leven stapt. Na de meeting bleven Arnold en Norma nog efkes omdat de practicum studenten een training kregen over LEF’s programma’s. LEF had mij gevraagd om over vrijwilligerswerk te praten. Ik maakte het interactief, maar de studenten waren zo verlegen! Het was dus nogal trekken en sleuren om iets te horen te krijgen...
Zaterdagochtend zijn Bert en ik met Arnold en Norma naar Malaybalay gegaan. Inderdaad, voor ons ritueel! Dankzij Norma, die vrijdagnamiddag via de gsm heel wat onderhandeld had met Bae - degene die het ritueel leidt – en KIN personeel, kon het ritueel doorgaan in de tulugan in Dalwangan, vlakbij de hoofdweg. Ik was Norma heel dankbaar want nog es die moddigere weg heen en terug naar het heritage center, enkel en alleen voor het ritueel, kon ik best missen. De staff van KIN had (dankzij Norma) voor alle benodigdheden voor het ritueel gezorgd: 4 kippen, 5 kilo rijst, een lap rode en witte stof, koekjes, lolly’s, sigaretten, een fles cola, rum en flighter’s wine. Wij moesten het gewoon bekostigen =). De aanwezigheid van Arnold en Norma maakte alles wat luchtiger. Ze konden alles meer vanop een afstand bekijken. Een vereiste van Bert en mij was dat alle symboliek uitgelegd zou worden. Dankzij Arnold en Norma die Bisaya, Engels en Nederlands kunnen, was dat mogelijk.
Het ritueel heet PAMALAS. Als je als koppel dit ritueel ondergaat, bekom je dat ook de spirits je erkennen als koppel. Ze zullen je beschermen overal waar je gaat. Het praktische gevolg voor ons is dat we nu zonder probleem bij/naast elkaar kunnen slapen =). De verschillende stappen en de symboliek van het ritueel kan je vinden op onze fotopagina.
Na het ritueel zijn we nog met Arnold en Norma naar een abdij geweest. De monikken bezitten heel wat landbouwgrond en hebben een shop waar ze producten verkopen die ze zelf maakten: pindanootjes, peanut butter en koffie. Hun nieuwe kerk is een mooi en modern gebouw die ook de moeite waard was om te bezoeken!
Zondag zijn Bert en ik naar een herbebossingsgebied gegaan. Er waren daar 3 watervallen te bezichtigen. Waw! Die watervallen en de omgeving waren prachtig. We waren precies in een andere wereld. Bovendien was het fijn om eens op rust te kunnen komen: weg van al die starende ogen, gewoon wij tweetjes en de natuur. Laat de foto’s maar tot u spreken...
Vanaf maandag tot en met vandaag, verbleef ik in de office van KIN om mijn case study voor LEF af te werken. Bert had de voorbije dagen wel een druk programma: een meeting over de afgeronde evaluaties van de people organizations (PO) gelegen in de barangays van Malaybalay, 2 meetings in verband met de bijlessen wiskunde die hij zal geven aan de tribal youth en vandaag is hij naar een barangay buiten Malaybalay voor de evaluatie van de PO daar. Morgen vertrekken we samen naar Davao waar we vanaf maandag 2 weken taalles zullen volgen...

Voila... dat noemen ze nu eens een update, nietwaar?! Vergeet de foto’s niet!!!

Eindelijk meer foto's

2007-07-07T16:32:00.000+08:00

We hebben er eens werk van gemaakt en een hele hoop nieuwe foto's in ons fotoalbum geplaatst (klik hier of hiernaast op Meer foto's).
Je vindt er foto's van Tine bij LEF, Bert bij KIN, foto's van de dingen die we samen deden en opnieuw wat mooie kiekjes.

groetjes,
kuya bert en ate tine

10 daagjes Retablo

2007-06-28T18:37:00.000+08:00

Eens mijn beurt op een berichtje te posten =)
Ik verbleef net 10 dagen bij een familie in Retablo om er een eerste case study te doen. Ik beleefde er mooie momenten, maar ook heel veel dode momenten. Retablo is heel klein en veel valt daar niet te beleven. Ik moest me focussen op de familie. Na tien dagen heb ik de dagelijkse routine van Nanai (dul, hardwerkend, lief en oud vrouwtje) en Tatai (even hardwerkend, stillere en nog oudere man) ontdekt. Om 4u30 – 5u opstaan en vuurtje maken om water op te zetten. Elk een kopje koffie en dan aan de slag! Eten voor dieren halen op het land en de dieren voederen. Om 7u30-8u ontbijt. Erna direct weer aan de slag: hout kappen, kleren wassen, tuba (cocosnootwijn) maken, bomen planten, cocosnoten oogsten... Rond 18u30 avondmaal en om 20u-21u oogjes toe na een gebed voor Maria...
Ik wou zo graag helpen met al hun werk maar dat was precies not done... Of het was te warm voor mij volgens Nanai, of te modderig of of of... Bij nanai en tatai verblijven 2 practicumstudenten. Die had ik heel hard nodig voor de taal, maar zij zoeken precies niet echt contact met nanai en tatai, waardoor het voor mij heel moeilijk was om dit wel te doen. Ook omdat nanai dat niet verwachtte omdat ze de manier van doen van de studenten al 2 maanden gewoon is... Het gevolg was dat ik soms een hele dag frustrerend rondhing in het huis omdat nanai en tatai weg waren...
O mensjes, het is zo moeilijk een beeld te schetsen van dit alles...
Resultaat van de 10 dagen zijn een beter beeld van wat LEF voor de mensen in Retablo betekent, enkele interviews, enkele nieuwe fijne mensjes leren kennen (meestal oude vrouwtjes =), tuba geproefd (bah), een beter zicht op het leven van de lokale boer, een dagje zee met de familie...
De informatie ga ik volgende week in een verslag gieten. Volgende week gaan Bert en ik ook dagje naar Cagayan om ons visum te verlengen en krijgen we (en de organisatie natuurlijk) bezoek van Arnold van BD. Wat de week erna brengt weet ik nog niet =) Misschien een nieuwe baranguay opzoeken voor een tweede case study of het plan voor de jeugd verder uitwerken...
Volgende keer een gedetailleerder verslag... Kzal het op voorhand typen ;-) Nu in internetcafe waar de tijd loopt... En foto`s volgen gauw!
Zoen

allemaal beestjes

2007-06-26T16:41:00.000+08:00

In 'mijn' huis (zie foto) zitten er heel wat beestjes. Dat zou een erg normale zaak zijn hier in de Filippijnen. De huizen zijn hier dan ook veel opener dan bij ons. Daardoor zitten er heel wat mieren, maar ook spinnen, kevers, grote kakkerlakken en af en toe gecko'tjes in de huizen. Pogingen ze buiten te houden, lijkt bijna tevergeefs. Meestal lukt het wel om de mieren een aantal uren te verjagen, maar dan zijn ze er plots terug. Zeker als er ergens etensresten open en bloot liggen. Als iemand een doeltreffend maar milieuvriendelijk middeltje weet om mieren niet alleen weg te drijven maar vooral om te voorkomen te ze afkomen, laat maar weten.

Gisteren hebben Tine en ik ons eens als echte Filippino's gedragen. We hebben gebruik gemaakt van een speciale dienst van de gsm-operator. Voor slechts 15 peso (0.25 euro) konden we 100 sms'en sturen (enkel naar zelfde netwerk), dit moest wel binnen de 24 uur (dit bleek, geheel in Pinoy style, uiteindelijk bijna 32 uur te zijn). We hebben er dus lustig op los gesms't, bijna voortdurend. We hebben de 100 net gehaald maar toch wel elk dik 50 (normaal kost een sms 1 p). We hebben er alle twee bijna een sms-duim aan overgehouden :-)

Na de evaluaties die ik de voorbije weken gedaan heb, stond er gisteren een 'sharing' van onze bevindingen plaats. Deze meeting, met Rey (iemand die aan de stad van Malaybalay werkt en me vergezelde op de evaluaties) en Easter (KIN), was gepland om 10u. Maar zoals het hoort in de Filippijnen, begon ze ongeveer om 11u15 :-).
Wat me bij de evaluaties opviel, was dat sommige projecten wat beter voorbereid en opgevolgd zouden moeten worden. De PO's (Peoples Organizations actief in de verschillende barangays) zouden zich ook wat minder afhankelijk van KIN moeten opstellen. Maar ja, dat is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. KIN is een erg kleine NGO met slechts 4 voltijdse, vaste krachten. Ze zijn erg gemotiveerd en willen natuurlijk zoveel mogelijk mensen helpen. Daardoor slagen ze er blijkbaar niet altijd in om alles volledig en uitvoerig voor te bereiden en op te volgen. Hierdoor gaat spijtig genoeg af en toe wat fout.
's Avonds kon ik onverwachts mee naar een meeting in Dalwangan. Daar waren de ouders en kinderen verzameld om te horen hoe het stond met het scholarship programma. Sinds vorig jaar geeft KIN financiele steun aan gezinnen van de gemeenschap in Dalwangan om hun kinderen naar school te kunnen laten gaan. Dit project valt echter buiten de fondsen van BD en ook buiten die van Oxfam Hong Kong (een andere donor van KIN). KIN moet dus zelf het volledige budget bijeen sprokkelen. Momenteel is dat niet groot genoeg om voor de 61 kinderen alle kosten (inschrijving, uniform, transport, eten, schoolgerei...) te dekken. Dit is misschien ook niet nodig want dan speelt KIN weer de grote Sinterklaas... Een gedeelde inspanning tussen KIN en de ouders is misschien beter (?).
Op de meeting werden ook het schoolgerei en kledingpakketten, die gedoneerd werden, uitgedeeld (zie foto).

Er werd ook afgesproken dat ik elke dinsdag en donderdag een uurtje bijles wiskunde zal geven aan de kinderen van de lagere school. Wiskunde is voor veel van de kinderen een struikelblok. Ik heb geen ervaring met wiskunde geven in de lagere school, maar ook in het secundair moet je soms les geven aan echte kinderen :-).

Tine zit nog steeds in barangay Retablo voor haar eerste case study. Ze ondervindt er nog maar eens hoe moeilijk het is als er geen gemeenschappelijke taal is.Donderdag komt ze even naar Malaybalay om dit weekend samen met mij een workshop rond juwelen uit klei en bamboo kerven mee te doen. Deze wordt georganiseerd voor de Daraghuyan Tribal Youth en niemand minder dan Waway Saway komt die geven. Waway is lid van de Talaandig stam en een muzikant/kunstenaar die momenteel een groeiend succes kent in de Filippijnen. Dat belooft dus...

Tot zo ver de update,
/bert

en het werd zomer...

2007-06-23T10:18:00.000+08:00

Afgelopen donderdag was het 21 juni: het begin van de zomer. Maar niet hier in de Filippijnen. Hier hebben ze geen 4 seizoenen zoals wij die kennen. De zomervakantiemaanden zijn hier april en mei. Begin juni moesten de Filippijnse kinderen en jongeren dus terug naar school. Elke schooldag zie je nu kinderen in schooluniformen. Die uniformen zijn hier in elke school, zelfs hogeschool en unif verplicht.
Momenteel is het regenseizoen, nog tot september. Dat betekent dat het ongeveer elke dag regent, meestal in de namiddag rond 16u. Als het hier regent dan regent het echt! Niet zoals in Belgie, neen het giet meestal echt bakken water. Ook in het anders zo droge Libertad, kan je bijna je klok gelijk zetten op de regenbuien. Dankzij het warme weer is alles erna snel weer droog. Je hoort de mensen hier niet echt klagen over de regen, het enige waar ze al eens zouden durven over klagen is de warmte...
De regenbuien zijn goed voor de boeren, zij hebben vaak namelijk net hun velden beplant. Maar de regenbuien vormen ook een gevaar, vooral voor de boeren in de 'uplands'. Daar deze boeren in de bergen wonen, bevinden hun akkers zich doorgaans op hellingen. Bij hevige regenbuien spoelt het water dus vaak aarde met zich mee. Op die manier wordt de bovenste vruchtbare grondlaag weggespoeld en dat is natuurlijk geen goede zaak. Door technieken als contourfarming toe te passen wordt getracht dit te voorkomen. Op de foto's van Henry's ecofarm kan je goed zien hoe men dit doet. Op de helling brengt men op geregelde afstand contourlijnen aan. Die contourlijnen kunnen rijen stenen zijn, maar idealer is het om er ook bomen en andere gewassen te planten. Op die manier wordt de aarde tegengehouden en bekomt men na verloop van tijd terrassen. Deze manier van werken wordt meer en meer gepromoot bij de upland farmers (ook door LEF en in mindere mate door KIN). Vaak komt het er op aan de boeren te overtuigen van het nut van contourfarming, zeker met het oog op de toekomst en duurzame landbouw. De boeren zien die contourlijnen vaak gewoon als een verlies van bewerkbare grond. Door er fruitbomen en andere gewassen (zoals koffie, abaca en eetbare varens) op te planten kunnen ook die stroken een alternatieve vorm van inkomen betekenen. Demo-boerderijen zoals die van Henry's bij Landcare of een andere die ik bezocht in Imbayao (barangay bij Malaybalay) dienen als middel om de boeren te overtuigen en ook om hen op te leiden.

groetjes,
kuya Bert

ons reilen en zeilen de voorbije week

2007-06-20T18:34:00.000+08:00

Het voorbije weekend was weer erg leuk en divers. Ik kon vrijdagochtend even voor de middag, na het ondertekenen van het huurcontract van mijn huis, vertrekken richting Libertad. Daar aangekomen merkte ik dat het druk was in het LEF kantoor. Er was net staff meeting geweest en het was ook de 15de van de maand, dan legt iedere werknemer van LEF 100 peso uit en wordt er lotje getrokken wie de pot krijgt. Als je al eens de pot gewonnen hebt, kan je hem niet meer winnen tot iedereen gewonnen heeft. Je moet wel nog elke maand 100 peso uitleggen. Dit is dus geen vorm van een lotterij maar eigenlijk een soort sparen...
Het was leuk zo samen in de cottage. Precies of we waren op vakantie in een berghut... We kookten ons eigen potje: spaghetti, kip met patatjes en appelmoes... We hadden 's nachts zelfs koud met de airco aan :-)

Zaterdag was er opnieuw een uitstap gepland. We trokken samen met Gani, Ann en May (allen van LEF) naar de Tinago fall, dat is een waterval in Iligan waar je ook kan zwemmen. Bij de uitstap twee weken geleden hadden we hoge verwachtingen omdat er gesproken werd over een bron en zwemmen, later bleek het een zwembad te zijn. Nu verwachtten we dus niet te veel... Na een uurtje rijden en wat zoeken kwamen we ergens aan, er was nog steeds geen waterval te zien. Maar we moesten blijkbaar eerst nog een hele afdaling maken, langs 500 treden. Stilaan konden we het gebruis van vallend water horen en beetje bij beetje konden we stukken zien van de waterval. Eens beneden hadden we beiden dezelfde reacte: wow! We zagen een 15 tot 20 meter (gokje) hoge waterval met eronder een waterplas waar er kon in gezwommen worden. In Europa zou dit waarschijnlijk een beschermd natuurmonument zijn, maar daar kon je gewoon tot onder het vallende water zwemmen. Dat deden we dan ook, nadat we naar Filippijnse gewoonte eerst gegeten hadden :-). Ik moet jullie niet vertellen dat het er zalig was zeker... We hebben mooie foto's maar die staan op Tines fototoestel en komen er dus later aan. Op de terug weg naar Libertad stopten we ook nog aan de Maria Cristina waterval. Dat was een minder idyllisch plekje omdat er daar een waterkrachtcentrale staat. We moesten ons zelfs registreren aan de ingang voor we het terrein op mochten rijden. Vanop de centrale konden we de waterval dan bekijken. Deze waterval was 'geweldiger' maar kon toch niet tippen aan deze van Tinago.
Op zondag deden we dan weer iets totaal tegenovergesteld, we gingen samen met heel wat LeF'ers naar de mall in Cagayan. We shopten er wat en kochten onder andere badmintonracketten voor in Malaybalay :-). De avond en ons afscheid naderde veel te snel, snif...

KIN had deze week een delegatie van een Cambodiaanse NGO op bezoek. De meeste waren advocaten en ze zijn vooral bezig met landrechten van de inheemse bevolking van Cambodia. Aangezien ze daaromtrent al wat verder staan in de Filippijnen, kwammen ze dus op een studiereis naar hier. In Malaybalay hebben ze de gemeenschap in Olanguhon bezocht (dinsdag) en de vergadering van de Protected Area Management (PamB) Board bijgewoond (woensdag). Vooral dit laatste was eens interessant voor mij want ik hoor hier heel de tijd acroniemen maar nu heb ik eens een in actie (nu ja) gezien. Morgen (donderdag) staat de vierde evaluatie op het programma...
Tine zit momenteel in Retablo, de eerste baranguay waar ze een case study zal doen. Ze verblijft er bij een gastgezin, waar ook de studenten in die baranguay verblijven. Ze wordt er helemaal ondergedompeld in het leven in zo'n baranguay. Om 19 uur gaan ze er slapen om elektriciteit te sparen (maar die is er dus wel). Het eten is er minimaal, de mensen spreken er nauwelijks Engels en zijn dan nog eens super verlegen. Het is dus keihard aanpassen voor haar nu ze net verhuist was naar de cottage. Het vooruitzicht dat we elkaar twee weken niet zullen zien, doet er niet veel goed aan (wat waren we tot nu toe toch verwent).

Zo dat was weer even een update van ons reilen en zeilen. Tot later.

Een eigen huis...

2007-06-14T19:59:00.000+08:00

Mijn zoektocht naar een huis lijkt te einde. Volgende week verhuis is, als alles volgens plan verloopt, naar een huisje op wandelafstand van het KIN kantoor. Het is een gelijkaardig huisje als dat waar het kantoor in gevestigd is en ook waar Easter in woont. Het ligt in een rustige buurt en er staan kokosbomen in de tuin :-). Foto's volgen nog...
Nu volgt een zoektocht naar meubelen, want het is ongemeubeld. Maar ik zal wel het een en ander kunnen lenen van KIN.
Tine is ondertussen ook verhuist. Ze verblijft nu in de vakantiecottage van Cora. Die cottage staat vlakbij het kantoor van LEF maar toch ver genoeg om minder last te hebben van het 'lawaai' dat de anderen maken. Nu heeft ze (hebben we) ook wat meer privacy, een eigen koelkast en is het makkelijker om ons eigen potje te koken.

Ondertussen heb ik al drie baranguays bezocht in het kader van de evaluatie die ik moet doen. Na een mindere start in Imbayao, pasten we onze aanpak aan voor Dalwangan. Ik had ook nog eens uitdrukkelijk naar informatie over projecten van KIN in die baranguay gevraagd en mede dankzij de frustraties, opgedaan bij het bezoek aan Imbayao, kreeg mijn verzoek wat meer respons. In Dalwangan konden we ons dus meer focussen op het bekijken en bespreken van de projecten daar. Wat me opvalt, is dat vooral de jeugd van Dalwangan vele plannen en ideeen heeft en dus een groot potentieel heeft. Ze hebben echtermisschien wat te weinig zelfvertrouwen en hangen wat te veel af van of verwachten wat te veel de hulp van KIN om hun plannen uit te voeren. Dat zou misschien dus best een van de actiepunten van KIN worden.

Naar aanleiding van een brief die ik aan Easter schreef (ze is namelijk veel weg voor meetings ed) en een voorval vorige zondag (voor mij een beetje de spreekwoordelijk druppel), hebben we eindelijk eens een goed gesprek gehad. He was eigenlijk vooral ik die mijn frustraties, mijn gevoelens en mijn ergernissen uitte. Ik denk wel dat Easter begrepen heeft wat ik bedoelde en dat ze er rekening zal mee houden. Dat zullen de komende weken wel uitwijzen maar we hebben goede hoop.

blub,
/bert

Four seasons in one weekend

2007-06-14T19:48:00.000+08:00

Vorige zaterdag (9 juni) trokken Tine en ik er op uit. We hadden op een foldertje van de stad Valencia (halfuurtje ten zuiden van Malaybalay) gelezen over Lake Apo, een meer ergens in Valencia. We besloten om er eens naar op zoek te gaan. Hier op Mindanao is het toerisme allesbehalve uitgebouwd, veel faciliteiten of informatie over bezienswaardigheden is er dus niet. We vertrokken dus met als enige informatie dat Lake Apo in Valencia lag.
Gelukkig zijn de mensen hier heel erg vriendelijk en behulpzaam. In de busterminal moet je maar aan een iemand Lake Apo vermelden of je wordt meteen begeleid naar een jeepney die die richting uitgaat... De jeepney bracht ons naar he centrum van Valencia, waar we een motor konden nemen die ons rechtstreeks naar he meer zou brengen. De prijs leek ons echter wat hoog dus namen we de andere, meer avontuurlijke mogelijkheid namelijk nog een jeepney. Niet goed wetende wat of hoe, vroegen we aan de inzittenden van een jeepney of die jeepney naar lake Apo reed. Rosie de mevrouw die we aangesproken hadden, moest toevallig ook die richting uit. We kropen in de jeepney en gingen naast haar zitten. Rosie,een vrouw van 59, was op weg om naar haar familie te gaan bezoeken in de baranguay waar ook lake Apo ligt.
Aangekomen in die baranguay nam ons mee naar haar familie. We werden er heel gastvrij ontvangen, met natuurlijk het nodige gestaar van de kinderen. Nadat we kennis hadden gemaakt met Rosies familie, inclusief haar vader van 87, en een lunch voorgeschoteld hadden gekregen, vertrokken we te voet(!) naar lake Apo. we werden hierbij geescorteerd door Rosie, nog twee vrouwen en drie kinderen. Na een ferme wandeling door een erg groen, heuvelachtig landschap (deed ons denken aan Schotland) en langs het kerkhof, een Dole bananenplantage en wat stops bij bekenden van ons gezelschap kwamen we aan bij het meer. Het was niet zo groot en de floating cottages, waar we al over gehoord hadden, waren niet meer dan vlotten met een overdekte tafel. Maar het was een heel rustgevende omgeving omringd door heuvels. (Het meer zou naar verluidt de krater zijn van een vulkaan die ergens in de 19de eeuw uitbarsting kwam.)
Na het meer overgestoken te hebben met een floating cottage en de wandeling terug, keerden we terug naar Malaybalay, met een tussenstop in de 'mall' en 'Jollibee' (we kunnen het niet laten :-). Daar aangekomen waren we moe maar erg voldaan door ons geslaagde avontuur.

De dag erna (10 juni) waren we weer getuige en slachtoffer van een gebrekkige communicatie van mijn huisgenoten genoten. Waardoor we onze plannen om aan onze foto's te werken in het KIN kantoor in het water zagen vallen. Het zorgde voor een abrupt einde aan het goede gevoel dat we door zaterdag hadden. Nogal gefrustreerd hebben we toch nog geprobeerd er het beste van te maken en albijal is dat nog goed gelukt. Want door dat we elkaar zo vaak moeten missen, is elke dag dat we samen kunnen zijn eigenlijk een feest :-)

'Hey Joe, what is your name' Bert

Rush rush

2007-06-07T08:08:00.000+08:00

Ook bij mij (Bert) schieten de zaken in gang, maar nu toch net iets te fel en overdonderend.
Ik weet al van bij het begin van ons verblijf in de Filippijnen dat ik een evaluatie van de projecten van KIN zou moeten doen. KIN heeft projecten in 6 baranguays en ik zou die allemaal bezoeken om te zien hoe de uitvoering van de projecten verloopt en wat hun impact is op de mensen. Ondanks mijn herhaaldelijke vraag naar meer uitleg over projecten van KIN en over hoe en wanneer die evaluatie zou gebeuren, had ik nooit een concreet antwoord gekregen. Het meest specifieke tijdstip dat ik kreeg was toen ze mij begin vorige week (eind mei dus) zeiden dat het ‘in juni’ zou gebeuren. De informatie over projecten beperkte zich tot een verhalend verslagje van de evaluatie in 2005, uitgevoerd door een Nederlandse vrijwilligster.
Maar dan ineens schiet vorige woensdag (30 mei) alles in gang. Op amper vier dagen tijd krijg ik een boek en verslag van een workshop over participatieve evaluatie in mijn handen gestopt, hebben we een meeting met Rey van de stad Malaybalay, die samen met mij de evaluatie zal doen, om de evaluatie te bespreken en wordt een planning opgesteld voor de evaluaties. De eerste evaluatie volgde dinsdag (5 juni) al in baranguay Imbayao!
Die evaluatie begon erg mooi met mijn eerste habalhabal rit doorheen een gloeiend landschap bezaaid met bananenplantages. Ze eindigde ook mooi met een bezoek aan een demo-farm (beetje zoals die van Henry’ ecofarm). Maar alles er tussenin was nogal een frustrerende ervaring voor mij. Eerst omdat ik al weken wacht om iets te kunnen doen en al regelmatig om uitleg vroeg, en dan alles plots zo snel snel moet gebeuren. Maar de aanpak van de evaluatie lag me ook niet en we waren gewoon nie genoeg geinformeerd over de projecten. Het werd dus eigenlijk meer een informatie verzamelen maar dan bij wijze van een groepsdiscussie. Informatie die KIN eigenlijk al zou moeten hebben maar die ons niet gegeven werd, zoals welke organisaties zijn er, welke projecten doen ze, wat is het beoogde resultaat... Bovendien ervaarde ik nog eens keihard het taalprobleem! Uiteindelijk had ik op de evaluatie niet veel gedaan behalve wat foto’s nemen van de projecten (varkens vetmesten en een elektrische maalmachine voor oa koffie) en zitten wachten tot Rey klaar was (met van de groep informatie verzamelen in Visaya). Gelukkig heb ik tussendoor toch nog wat kunnen praten met iemand over hoe de projecten concreet werkten, maar dat was geen evaluatie maar dus informatie.
Veel tijd om het geheel bij te sturen is er niet want morgen (donderdag 7 juni) staat de tweede baranguay al gepland...! En vandaag moest ik ook langs bij de burgemeester van Malaybalay City, maar meer dan me voorstellen heb ik niet gedaan. Hij had het blijkbaar erg druk, gelukkig want ik momenteel ook :-).
De eerste evaluatie was dus een frustrerende ervaring maar zal wel zijn waarde hebben , zij het dan niet meteen als evaluatie maar als leerervaring voor mij.

groetjes,
/bert

Gesprek met directrice over mijn taak...

2007-06-05T14:08:00.000+08:00

Dag mensjes,
Deze morgen had ik eindelijk (!) een eerste deftig gesprek met de directrice over mijn taak... Zo`n gesprek is natuurlijk veel informeler dan dat het in een organisatie bij ons zou zijn... Af en toe moest ik dus onnodige uitwijdingen weglachen en moest ik heel geduldig zijn in het verbloemd (!) uitdrukken van mijn ideeen en gevoelens...
Uit het gesprek volgden de volgende taken voor mijn verder verblijf:

- CASESTUDY: Voor LEF zou het interessant zijn om te zien wat de gevolgen van hun interventies zijn voor een gezin. Daarom ga ik in 3 verschillende gezinnen in 3 verschillende baranguays een maand verblijven om dit te achterhalen. Voor LEF is het een heel goede aanvulling voor hun evaluatie omdat die heel kwantitatief is: werden de bomen geplant zoals vooropgesteld, zijn er genoeg dieren verspreid...
- JEUGD: We gaan een kerngroep van jongeren samenstellen: in vijf baranguays gaan we 3 jongeren selecteren die we zullen opleiden als jeugdleider. Zij kunnen dan de jeugd in hun baranguay samenbrengen - net zoals de boeren en vrouwen al gegroepeerd zijn. De focus ligt op het motiveren van de bezorgdheid van de jeugd voor de natuur. KIN (organisatie van Bert) is van plan een kamp van 3 dagen te houden in december. Doelen van dit kamp zijn dat jongeren uit verschillende gebieden elkaar ontmoeten en de bewustmaking van het belang van respect van de omgeving... Bert en ik gaan dit kamp waarschijnlijk samen uitwerken...
- MAGAZINE: Enkele succesverhalen neerschrijven, zodat de verschillende baranguays van elkaar kunnen leren. Kdenk dat dit ook een goeie dynamiek kan teweegbrengen in de baranguays als je de mensen erbij betrekt...

Dit is het... ik kan zelf zat plannen wat ik wanneer doe, dus das wel goed... Mijn eerste verblijf in een baranguay zal vanaf 18 juni zijn... De baranguay ligt heel dicht bij de office... Later zullen meer afgelegen baranguays volgen...

Tot beetje later,
Tine

BD ontmoetingsavond

2007-06-01T13:31:00.000+08:00

Zoals jullie weten hebben Tine en ik de mogelijkheid om als vrijwilliger in de Filippijnen actief te zijn dankzij Broederlijk Delen.
Misschien vinden jullie het ook wel eens fijn kennis te maken met de organisatie die ons de mogelijkheid geeft om een ervaring op te doen als vrijwilliger in het Zuiden. Of misschien vinden jullie het ook wel leuk om jullie trotsheid, spanning, angsten, vreugdes, vakantieverhalen,... eens uit te wisselen met andere ouders, broers, zussen, vrienden... van vrijwilligers in het Zuiden.
Daarom organiseert Broederlijk Delen een ontmoetingsavond voor al deze mensen op 8 juni 2007 te Brussel (Huidevettersstraat).

Als je interesse hebt, laat vooraf iets weten aan Griet Verstraeten van BD (zie website voor meer info).

groetjes,
/bert

... maar wordt beloond!

2007-05-29T19:12:00.001+08:00

De voorbije dagen waren goed gevuld maar wel op een heel andere manier.
Zaterdag, op Bert’s verjaardag, spraken we af in Cagayan de Oro en hadden we een wel erg Westers dagje. We gingen naar de mall en shopten wat, aten frietjes en hamburgers in Jollibee (plaatselijke hamburgerrestaurant), gingen naar Shrek 3 kijken en dronken er een heerlijke fruitshake. ’s Avonds trokken we samen terug naar Malaybalay want Henry, de directeur van de NGO Landcare die ook gesteund wordt door BD, had ons uitgenodigd om hem maandag en dinsdag te vergezellen bij de beklimming van de berg Dulang-Dulang (hoogste berg van de Kitanglad bergketen). Eens terug in MB genoten we nog na met een wijntje en echte doritos !
Zondag kregen we dan het bericht dat de bergtocht niet door ging maar Henry nodigde ons wel uit om zijn ecofarm te bezoeken. Dat aanbod sloegen we natuurlijk niet af. We sprongen uit onze pyjama’s en spoedden ons richting busterminal waar we een jeepney namen naar Bol-ogan in gemeente Lantapan. De jeepneyrit nam ons langs plaatselijke markten waar medepassagiers honderden kilo’s rijst insloegen. Eens hun boodschappen gedaan waren, konden we de hobbelige tocht door kleine dorpen en prachtige landschappen aanvangen.
In de farm werden we heel goed ontvangen. De eerste namiddag brachten we door de regen binnen door. Henry gaf ons een eerste introductie over het werk van zijn NGO en we kregen de kans om gedetailleerde documentatie van het project dat BD steunt, door te nemen. Na het serieuze onderdeel, werd de dag verder gezet met karaoke en pintjes bier. De avond brachten we door aan het haardvuur want ja, het is hier zoveel frisser dan in het lageland.
Maandag begon heel vroeg – om 6 uur - met een rondleiding op de farm, die echt wel een modelvoorbeeld is voor de farms in de uplands. (De landbouwsituatie in de lowlands is volledig verschillend.) Henry toonde ons zijn bomenkwekerij, bijenkwekerij, bos, akkers vol groenten en fruit, zijn geiten... Dit alles is het resultaat van 15 jaar hard werken met veel geduld. Volgens Henry ontbreekt dit laatste bij veel lokale boeren die hun arbeid vaak onmiddellijk vertaald willen zien in inkomsten. Henry ziet het dan ook als zijn belangrijkste taak om deze denkwijze van de boeren te veranderen en hun te overtuigen van het nut, de noodzaak en de mogelijkheden van zijn manier van werken.
Alles op de farm is duidelijk doordacht en draagt bij tot een evenwichtig, duurzaam geheel. Om het even kort te schetsen: er is afvalwaterbeheer, al het groenafval wordt gecomposteerd, 90% van het hout voor de cottage kwam van zelf geplante bomen die na het omkappen vervangen werden door nieuwe. Het regenwater wordt opgevangen in bekkens die door vissen gevrijwaard blijven van muggen. Bovendien voegen die vissen natuurlijke materie toe aan dit water, dat in het droogseizoen gebruikt wordt voor irrigatie. Op de akkers staat bodembehoud centraal via het gebruik van intercropping, croprotation, multistory cropping, counterfarming, organische meststoffen... (Landbouwkundigen, voel je vrij om op dit bericht te reageren met een deskundige uitleg van deze termen .)
Na de leerrijke trip, kregen we een uitgebreid ontbijt. Dit was welkom want er volgde een stevige wandeling bergop om een totaalbeeld te krijgen van het gebied. We vonden het allebei zalig om onze wandelbenen eens te kunnen strekken in de prachtige omgeving. We kregen dus toch een voorsmaakje van de uitgestelde bergtocht, waar we nu nog meer naar uitkijken! Ook deden we weer wat energie op die welkom is tijdens het wachten op een volgend avontuur...

Wachten duurt lang...

2007-05-29T19:10:00.000+08:00

Na een week zieken, was Tine sterk en fit genoeg om de terugreis naar Libertad te maken. Van Easter (directrice van KIN) had Bert als prioriteit gekregen om voor Tine te zorgen en te maken dat ze goed en wel terug in Libertad geraakte. Samen vertrokken we maandag (21 mei) naar Libertad. Daar was er nog niet veel veranderd en vreemd genoeg wisten sommigen niet eens dat Tine ziek geweest was. Aangezien Cora, directrice van LEF die uit de verkiezingen kwam als eerste schepen, op vakantie was (en nog steeds is), stond er voor Tine niet meteen iets op het programma. Het werden dus opnieuw heel rustige dagen waarin we zelf moesten zoeken naar ‘zinvolle’ dagbesteding. We keken naar een paar dvd’s, kaartten wat, deden de was, deelden onze frustraties die er waren door het nietsen, verbraken het record van het woordspelletje op de pc... Niet bepaald de dingen waar we naar uitkeken dus...
Donderdagochtend keerde Bert terug naar Malaybalay waar hij de zoektocht naar een verblijfplaats met weinig succes verderzette. Tine kon die dag mee op een bezoek aan een aantal benificiaries van het ‘livestock’programma van LEF. LEF geeft families de kans op een alternatief inkomen via het verschaffen van enkele dieren: varkens, geiten of koeien. De families sluiten dan een akkoord met LEF over de afbetaling ervan. Het bezoek (in filippino stijl) had als doel de toestand van de dieren te checken.
Vrijdag had Tine - na een voor dag en dauw, heerlijke duik in de zee – een (op eigen aanvraag) bijeenkomst met de practicumstudenten. Ze hebben allemaal een maand inleving in de baranguays achter de rug. Voor de (meeste) studenten die een luxeleven in de stad gewoon zijn, is dit ook echt een uitdaging. Tijdens de bijeenkomst deelden de studenten hun eerste ervaringen. Het was heel interessant om een beeld te krijgen van de situatie in de baranguays. Zeker met het oog op een eventueel verblijf in een van de baranguays...

vragen staat vrij

2007-05-20T18:25:00.000+08:00

dag mensjes,

omdat we niet altijd goed weten wat we wel en niet moeten schrijven, dit berichtje...
als er dingen zijn die je niet terugvindt op onze blog en graag zou weten, reageer dan gewoon op dit berichtje... wij zullen het in`t oog houden...

groetje,
wij*

Tis ik, Tine

2007-05-19T13:01:00.000+08:00

Hela mensjes,
danke voor de vele duwtjes in de rug...
uiteindelijk ben ik maar 1 dag (tot donderdagnamiddag) in het ziekenhuis gebleven... beetje zelf mijn ontslag gegeven, maar ze propten mij daar zo vol met vanalles...
dus dan ging ik terug naar het huis waar ik al van maandag plat lag om wat verder plat te liggen... vandaag is eerste keer dat ik trip naar de stad maak (10 minuutjes op motorellla) om ook te voelen wat ik al aankan... khad ook nood aan mailtjes lezen want zo 6 dagen niets doen is ook niet alles...
kvoel me dus al beter, maar tzal nog wel wa tijd vragen! maar ach, we hebben hier tijd he... veel te veel zelfs soms =) jaja, belg zijn he...
we houden jullie op de hoogte,
lieve groet,
tine en mijn verzorger =)

Tine in ziekenhuis

2007-05-16T15:32:00.000+08:00

Na Tines kennismaking met de Filippijnse media (zie Tine op TV), maakt Tine nu ook kennis met de Filippijnse ziekenzorg.
Maandag voelde Tine zich niet zo lekker. Last van de maag, tegen 's avonds diarree, dik 38 graden koorts. Niet zo leuk allemaal. Gelukkig was ze bij mij in Malaybalay, zodat ik toch een beetje voor haar kan zorgen. We wachtten eerst wat af. Maar dinsdag bleef het gelijkaardig. Woensdagochtend zijn we dan naar het ziekenhuis gegaan, de koorts was al wat geminderd maar de diarree en maagpijn bleven.
In het ziekenhuis werd vastgesteld dat ze amoebiasis heeft, dat is een infectie door een parasiet. Ze heeft dit waarschijnlijk opgedaan door onzuiver water te drinken of ongekookt voedsel te eten. Ondertussen vertoonde ze ook al uitdrogingsverschijnselen, zodat de dokter het wijselijk vond om haar een dag of twee in het ziekenhuis te houden. Daar ligt ze nu aan een infuus en krijgt ze antibiotica. Ik kan en wil er bij haar blijven. Hopelijk wordt ze snel weer beter.

Schrijf me/ons !!!

2007-05-10T06:43:00.000+08:00

Hela,

ik kan post ontvangen op het volgende adres:

Local Empowerment Foundation
Tine Mayeur
Sitio Tuburan Gimaylan
Libertad Misamis Oriental 9021
Philippines

ik hoop dat ik de postbode goed leer kennen =)

Liefs,
10e

Tine op TV

2007-04-30T18:18:00.000+08:00

Tijdens de launch van de ‘1 Million Forest People’ campagne in Cagayan de Oro (zondag 22 april) was de plaatselijke pers ook aanwezig. Aangezien ‘blanken’ hier sowieso al in het oog springen en Tine dan nog eens mee jamde met de aanwezige inheemsen, had ook de aanwezige cameraploeg de nodige aandacht voor ons. Tine werd zelfs geinterviewd en ‘s anderendaags in het (lokale)nieuws was er een item speciaal over ons (lees Tine). Het ging niet echt over de campagne maar over het feit dat wij het, ondanks wat er gebeurde met Julia Campbell (Amerikaanse Peace Corps vrijwilligster die in Noord-Luzon ontvoerd en later vermoord teruggevonden werd), toch nog zien zitten om hier als vrijwilliger te werken.
Voor alle duidelijkheid, geen reden tot paniek. Hier op Mindanao hoeven we niet te vrezen voor onze veiligheid, we worden goed omringd en begeleid waar we heen gaan. We hebben nog niets ondervonden van vijandigheden of dreigend gevaar en zoals Tine het verwoordde: “We geloven in de goede Filippino’s!”

Filippijnen door Belgische ogen

2007-04-30T18:07:00.000+08:00

- Excuse me boss, you`ve got a message… Al dat sms`en! De gsm is vaak belangrijker voor de Filippino`s dan de mensen rondom hen…
- Rijst… O ja, elke dag 3 maal! Leve de fastfood restaurants waar ze `frietjes` hebben =)
- Merienda… Of snack, tussendoortje. De Filippijnen eten graag: tienuurtje, vieruurtje en elk uur er tussen, waarom niet?!
- Hey Joe… Inderdaad, wij zien er anders uit en dat ondervinden we niet alleen door het nagekeken worden, maar ook door de uitroep Hey Joe. Een goed antwoord hierop: Hey Pinoy (Filippino)…
- Leve de CO2 uitstoot… Moet je een straat verder zijn? Neem een jeepney of een habalhabal of een motorella! Ergens te voet naartoe gaan is not done voor de meeste Filippino`s…
- Karaoke… De Filippino’s zingen graag en de nationale hobby is hier waarschijnlijk karaoke. Sommigen hebben zelfs een videoke toestel in hun huis, je vindt ze ook vaak in cafeetjes en restaurants, zelfs op tv. Helaas verkiezen ze hier vooral melige love ballads
- ...

Alle begin is moeilijk (voor Bert)

2007-04-30T18:05:00.000+08:00

Het liet even op zich wachten maar hier is nu ook een verslagje van mij (Bert) bij KIN. Zoals Tine al schreef scheidden onze wegen zich na de BD partnermeeting. Pas in de late namiddag vertrokken de mensen van KIN richting Malaybalay. Niet alleen ik was hun reisgezel maar ook Johan, een andere BD vrijwilliger die de eerste dagen ook bij KIN zou zijn. Dat zorgde voor wat gemengde gevoelens bij mij. Het was wel fijn dat er in het begin nog iemand zou zijn die ik kende. Maar Johan, half-Filippino, spreekt Tagolog (de officiele Filippijns taal) en zorgde er regelmatig voor dat ik me nogal buitengesloten voelde omdat hij steeds Tagolog sprak tegen de anderen, ook al was ik er bij.
Mijn ontvangst bij KIN was eerder koel. Geen verwelkomingsfeestje zoals bij Tine. Ook geen idyllische omgeving zoals bij Tine. Het KIN kantoor bevindt zich in een klein stenen huisje in een van de wijken (baranguay) rond Malaybalay.
KIN is een kleine NGO met slechts 4 voltijdse krachten en enkele halftijdse. De mensen zijn er erg gedreven bezig met hun werk en af en toe had ik het gevoel dat ik er precies niet in paste, dat ik wat op overschot was. Waarschijnlijk had dat te maken met de drukte die de nakende inhuldiging van het ‘Cultural Heritage Center’ (erfgoedhuis) met zich meebracht. Dat zorgde er de eerste dagen voor dat ik het nogal moeilijk had. Ik voelde me onwennig alleen, in een vreemde cultuur. Ik miste ook een beetje warmte, wat structuur, iets vertrouwds. Ik stond open voor alles wat op me afkwam maar ik had graag gehad dat men me wat beter zou inleiden. In het begin kan/mag je nergens alleen toe, maar er werd me ook niet uitgelegd waar we naartoe gingen en hoe we er geraakten, zodat ik het later zelf zou kunnen.
De eerste dagen heb ik niet zoveel gedaan. Er was Earth Day, die absurd genoeg begon met een stoet van auto’s, bromfietsen en ook een paar fietsers, die door de stad trok. Er waren ook een paar speeches, An Inconvenient Truth en dan wat activiteiten voor kinderen. Mijn rol beperkte zich tot wat rondhangen en deel uit te maken van de jury bij de kleurwedstrijd.
In het weekend van 21-22 april zagen Tine en ik elkaar al terug in Cagayan de Oro, waar we de start van de ‘1 Million Forest People’ campagne van Green Mindanoa, een zuster-NGO van KIN, bijwoonden (later meer daarover). Het werd een eerste kennismaking met de cultuur, rituelen en muziek van de inheemse bevolking van Mindanao.
Na een deugddoend weekend (bij Tine), vertrok ik de maandag naar Olanguhon, Dalwangan, een baranguay waar een gemeenschap van de Bukidnon stam (een van de 7 inheemse stammen op Mindanoa) verblijft. Dit is een van de gemeenschappen waar KIN vaak mee samenwerkt. Dalwangan ligt aan de voet van het Kitanglad gebergte, even verwijderd van de rest van de bewoonde wereld. Samen met Johan zou ik er een vijftal dagen verblijven en meehelpen aan de voorbereidingen van de inhuldiging van het erfgoedhuis dat KIN er opgericht heeft. Dit centrum moet een belangrijke rol spelen bij het behoud en kenbaar maken van de cultuur van deze inheemse bevolking.
De vijf dagen bij de Bukidnon stam waren een echt positieve ervaring. Ik was vooral bezig met de jongeren, of de jongeren met mij. Ze waren erg geinteresseerd in mij, oefenden maar al te graag hun Engels met mij en wilden me graag hun taal leren.
De donderdag van die week was er de ganse dag (en nacht) de inwijding van het erfgoedcentrum met bijpassende rituelen. Tine kwam vanaf de woensdag om die bij te wonen. Het was een hele ervaring maar later meer hierover (zie nu al enkele foto’s op de fotopagina).

lekker samen in de bergen

2007-04-27T14:31:00.000+08:00

piep,
hier zitten we samen achter het computerscherm in een internetcafe in een van de malls van cagayan de oro. we komen van malaybalay, waar een rituele opening was van een heritage center voor een van de 7 tribes in Bukidnon. Het is een activiteit van berts organisatie maar omdat het iets unieks is ben ik er naartoe gegaan... Het was de moeite (uitgebreid verslag volgt! nu al wat fotos te zien!). Nu gaan we naar Libertad om samen het weekend door te brengen...
tot binnenkort,
tine en bert

4 seasons in one day…

2007-04-22T14:49:00.000+08:00

Woensdagochtend moesten we afscheid nemen van elkaar. Ik (Tine) vertrok om 10u met de auto richting Libertad. Twas met een klein hartje dat ik vertrok! Al het bekende, vertrouwde achterlaten om in een totaal nieuwe omgeving terecht te komen. Niet simpel! Bert en ik zijn ondertussen real Filippino`s geworden wat het smsjes versturen betreft. Het is zot hoeveel Filippino`s sms`en… maar wel goed meegenomen… wij doen lekker mee! Enige houvast was echt nodig de eerste dagen!
Wat kan ik allemaal zeggen over LEF. Misschien eerst iets over de locatie. Het kantoor van LEF ligt op zo`n 10 minuten hobbelen van de hoofdweg. Het ligt bovenop een heuvel in het bergachtig landschap. Het uitzicht en de omgeving zijn prachtig: middenin de natuur, in de verte kan je de zee zien… Toch leven we hier niet helemaal op het ritme van de natuur, want er is electriciteit. Vroeg opstaan en laat slapen is hier precies de gewoonte. Het kantoor van LEF bestaat uit verschillende – uit hout opgetrokken – gebouwen: het kantoor zelf, een traininghall, ook een gebouwtje met zo`n 50 bedden… Allemaal heel eenvoudig, maar mooi!
En de mensen… zelf spreken ze van de LEF familie, en dat kan ik echt wel beamen. LEF heeft 15 stafleden, maar er lopen hier ook heel wat andere mensen rond. Dit komt deels omdat het nu grote vakantie is hier. Ook zijn er op dit moment 18 studenten hun stage aan het doen binnen hun richting community development. Ze leven 6 maanden bij een lokale boer. Dit geeft hun kennis over de noden en behoeftes van de families. Ze interviewen ook alle huishoudens. Dit moet dan uitmondden in een actieplan enz. Kvind dat heel interessant om op te volgen en ik zal ook een bepaalde periode enkele studenten vervoegen.
Ik word hier dus goed opgevangen! Er was zelf een verwelkomingsfeestje in een beach resort vlakbij, met de ondergaande zon… heel gezellig
Het werk van LEF… ik heb er nog niet helemaal zicht op, maar dat het cultuur sensitief is, is een feit! De werking van LEF spreidt zich uit over een redelijk groot gebied en ook zeer afgelegen plaatsen. Ze werken rond water, agroforestry, nutrition and development. Development houdt op dit moment bijvoorbeeld in dat de mensen geinformeerd worden over het belang van verantwoordelijke stemmers te zijn (op 14 mei zijn het lokale verkiezingen). Verder hecht LEF heel veel belang aan het behoud van het milieu. Ze proberen de boeren alternatieven te geven om geld te verdienen, zodat geen bomen omgekapt worden voor de verkoop van hout.
Er is nog zoveel meer dat ik kan vertellen, maar dat zal voor een andere keer zijn…

groetje,
Tine

Partnermeeting

2007-04-21T13:51:00.000+08:00

Bijna een weekje in de Filippijnen en heel wat verschillende ervaringen.
Misschien eerst nog iets zeggen over de partnermeeting. Voor 2 dagen kwamen alle Filippijnse partners van BD samen. De eerste dag hebben alle organisaties zich voorgesteld, wat af en toe uitmondde in een interessante discussie (over mijnproblematiek, landrechten van de indigenous people, het evenwicht tussen een hoger inkomen en\of behoud van het milieu…). Allemaal interessante thema`s om dieper op in te gaan, maar daar was geen tijd voor en dat was natuurlijk ook niet de bedoeling want de partners zelf weten er al heel veel over. Maar goed, we hebben een aanzet gekregen en tijdens ons verblijf hier zullen we wel meer te weten komen. De eerste dag hebben we ook nog de film `An inconvenient truth` bekeken. Ook hier is veel te merken van global warming! De schade van ontbossing is hier heel groot… De tweede dag van de meeting bracht een kennismaking met (verschillende documenten van) BD. Wij hebben kort geschetst wat het vrijwilligerswerk voor ons betekent. Voor de rest was die dag niet zo interessant voor ons: het was heel technisch en er werd heel wat visaya gesproken. We zijn hier nog net niet lang genoeg om die taal te begrijpen ;-)
Na de partnermeeting hebben we samen met Johan, Bayani, Maya (dochter van Arnold) en Genevieve (vriendin van Maya) nog een stapje in de wereld gezet. We hebben onder andere het Filppijnse bier en de picapica (hapjes voor bij het bier) geproefd! Twerd een toffe avond =)…

eerste nieuws uit de filippijnen

2007-04-18T01:57:00.000+08:00

ONZE REIS...
Vliegen op vrijdag de dertiende, om problemen vragen. O ja! Zoals de meesten onder jullie gehoord zullen hebben, staakten de brandweermannen en het veiligheidspersoneel van Zaventem. Gevolg: geen vluchten die vertrokken of aankwamen… We waren dan eens ruim op tijd (flinke paps!) en dan stonden we daar: niet weten wat te doen, personeel die ook niet goed weet hoe of wat, er bleek dan een bus te zijn naar Amsterdam maar die was net vertrokken… Na een tijdje kregen we zekerheid over een volgende bus. Uiteindelijk zijn we om 11u met de bus richting Amsterdam vertrokken. Normaal zaten we dan al op ons vliegtuig naar Amsterdam. Om 13u kwamen we aan in Amsterdam. Genoeg op tijd om ons vliegtuig naar Manilla te halen! Oef, dus toch nog een beetje geluk op vrijdag de 13de en minder milieuvervuiling!
De vlucht naar Manilla duurde 12 uur… Genoeg tijd om te slapen, maar dat is er niet van gekomen… Veel te toffe films om uit te kiezen, veel te veel eten en ons bioritme deed niet mee. Op het vliegtuig werd kunstmatig een nacht ingebouwd want eenmaal in Manilla was het ochtend (er is een tijdsverschil van 6 uur)… Eenmaal in Manilla moesten we naar een ander gebouw van de luchthaven. Bij het buiten komen maakten we direct kennis met het warme klimaat. Vanuit de taxi (met airco!) zagen we al enkele typische vervoersmiddelen: de jeepneys en de fietsen met zijspan… We waren van plan wat rond te snuisteren in de luchthaven, maar er was helemaal niets te beleven… Het werd 6 uur mottig wachten, tot we konden inchecken…
In Davao werden we opgehaald door Bayani (de zoon van Arnold, de verantwoordelijke voor BD in de Filippijnen) en Johan (een mede-vrijwilliger). Ze brachten ons naar ons hotel in de stad, waar we uiteindelijk gewoon ons bagage hebben gedropt. Onze vermoeidheid was weg door de opwinding van het ‘er eindelijk zijn’. We zijn meegegaan naar het huis van Arnold, waar we zijn vrouw en dochter ook ontmoetten. Het was echt een toffe ontvangst. Lekker eten, veel fruitsoorten geproefd, goeie babbels (ontdekt dat ze familie zijn van Milow!)…
Rond 23u werden we teruggebracht naar ons hotel. Heel moe, maar ideaal om een jetlag tegen te gaan…

DAG 1 IN DE FILIPPIJNEN
Wat een start! Onze eerste dag werd een heerlijke dag aan één van de zovele stranden van de Filippijnen!!! Bayani had afgesproken met zijn frisbee vrienden een dagje te relaxen, en wij werden uitgenodigd om mee te gaan.
Om 8u15 werden we opgepikt. We gingen eerst eten en genoeg water kopen, vooraleer we de boot namen. Na een uurtje varen op helder blauw water kwamen we aan op het eiland Talikud. We installeerden ons op een idyllisch wit strand met palmbomen en uitzicht op het heuvelachtige eiland Samal.
Het werd echt een relax dagje! Zittend op het strand babbelen met Filippijnse jongeren van onze leeftijd. Kennismaken met heel wat Filippijns eten. Zwemmen in en kanovaren op de zee. Partijtje frisbee (al liet onze conditie het niet toe om in die hitte heel lang te spelen).
Rond 17u waren we terug in Davao. Resultaat van dag 1: vermoeid maar toch een heldere geest, verbrande huid voor tine, Filippijnse schelpjes, eerste rit in een jeepney, eerste kennismaking met ‘hey joe’ (het koosnaampje voor de blanken =), een zwempartij in het zwembadje van het hotel…

Babay (bye, tot straks)

(Ondertussen is de partnermeeting al voorbij, maar aangezien het nu al erg laat is en we morgen allebei een lange trip voor de boeg hebben naar de locatie van onze organisatie, zullen we jullie later daarover berichten... slaapwel)

Elk risico is een kans op geluk

2007-04-12T23:00:00.000+08:00

Piep,

De laatste inkopen, een laatste terrasje in het zonnige Kortrijk, een (h)eerlijk afscheidsfeestje (klik hier voor foto's). Nu enkel nog onze rugzakken vullen en morgen op tijd in Zaventem geraken. We zijn bijna helemaal klaar voor de lange reis richting Davao. Ons vliegtuig stijgt morgen op om 10u50. We vliegen dan richting Amsterdam (lekker absurd) waar we om 14u10 ons vliegtuig richting Manilla hebben. Aankomst in Manilla om 02u45 (Belgische tijd). Om dan na zowat 7 uur wachten en een vlucht van 1u45 aan te komen in Davao (zaterdag 11u45 Belgische tijd). In Davao komt iemand ons oppikken en brengt ons naar een hotel (naar't schijnt met zwembadje =). Daar slapen we twee nachten. Maandagmiddag begint dan een bijeenkomst met alle partners van BD in de Filippijnen. En hoe dat zal zijn, lees je later wel ;-)...
Btw, kwestie dat het nog es zwart (blauw) op wit staat: we vertrekken als verloofden =) We proberen te wachten met trouwen tot we in België terug zijn =)

Tot hoors vanuit de Filippijnen!
Liefs,
wij