Hejhej,
Dit berichtje schrijven we opnieuw vanuit Manila. Dik een week geleden zaten we hier ook. We hebben toen snel even de belangrijkste zaken van de stad bezocht maar we hadden al snel door dat een drukke stad als Manila niet meteen iets was waar we nood aan hadden. Na een dag Manila vlogen we op 15 februari naar Puerto Princesa op Palawan. Ook die stad lieten we aan ons voorbijgaan en trokken meteen naar het kleine plaatsje Sabang. Drie uur ten noorden van Puerto, aan de westkust van Palawan. Daar nestelden we ons voor twee dagen op een wit strand. Het weer was iets minder, veel wolken en wind maar we genoten van de ruige zee met erg hoge wolken. De volgende dag wandelden we naar de hoofdattractie in Sabang: een ondergrondse rivier. Je kan er met de boot naar toe, zoals de meeste toeristen doen, maar wij wandelen graag en kozen dus voor de wandeling van een kleine twee uur. Het pad was echt de moeite, we wandelden een stukje langs de zee, klommen over kalkrotsen en zochten onze weg door het oerwoud. Op onze wandeling werden we vergezeld door een speciale gids. Bij onze vertrek uit Sabang liep er een hond op het strand en hij vergezelde ons tot aan de rivier. Onderweg hoorden vele vogels en zagen we enkele aapjes (langstaart makaken), we genoten van de natuur na het drukke verkeer in Manila. Bij de ondergrondse rivier kregen we een helm en een reddingsvest (de Filippijnen zijn altijd erg bezorgd :-) en we vaarden met een klein bootje van aan het strand stroomopwaarts de rivier op. De rivier is ruim 8 km lang maar tijdens het boottochtje wordt slechts 1km diep de grot ingevaren. De gids bij ons in de boot wees ons allerlei speciaal gevormde druipstenen en rotsformaties aan. Hij gaf ook allerlei informatie over de rivier en de dieren die er in leven. Hij deed dit met vele grapjes wat het best wel leuk maakte, ook zijn stopwoordjes "ma'm, sir" vonden we wel schattig. Speciaal was het moment waarop de lamp even gedoofd werd en we diep in de grot konden genieten van complete duisternis.
Na de boottocht wilden we onze boterhammen op eten die we mee hadden genomen, maar dat was buiten de vele aapjes gerekend die zich in de buurt van de picknicktafels bevonden. Voor we het wisten sprong er eentje op onze tafel en griste onze broodzak weg. Daar stonden we met een knorrende maag te kijken hoe de aapjes hoog in de bomen vochten voor een stukje brood. We voelden ons even echt stomme westerlingen :-). Verder beleven we van criminaliteit gespaard en zongen op de terugweg dan maar: 'k zag twee apen onze brood wegkapen, ooh dat was een wonder ...
Na Sabang bracht een lange busrit ons helemaal naar het noorden van Palawan. El Nido is een klein badplaatsje dat vooral gekend is voor de Bacuit Archipel waar het aanligt. In El Nido troffen we heel wat westerse toeristen en we moesten even zoeken voor we een slaapplaats vonden. We ondervonden we dat de wereld echt niet zo groot is want we kwamen er opnieuw mensen tegen die we al eerder tegengekomen waren, zoals Dirk, een Nederlander die we bijna een maand eerder hadden leren kennen op Sugar beach. In El Nido lijkt alles op een gepakt op een klein stukje strand. Je vindt er het ene resort naast het andere en alles lijkt hier erg sterk afgestemd op (westerse) toeristen. De eerste dag ontvluchtten dit een beetje en maakten een lange wandeling langs het strand, weg van het drukke toeristische stukje. We genoten er van de rust, de helder blauwe zee, de vele eilandjes voor de kust, de zon... en zagen dat het waarschijnlijk niet lang meer zal duren voor ook dit stukje zal overrompeld worden door toeristen want er waren heel wat resorts in aanbouw.
De tweede dag deden we een eiland hopping tour. Met een bootje voor je de archipel in langs verschillende eilandjes en je stopt hier en daar op een strandje om wat te snorkelen of rond te kijken. Het weer zat echter niet mee en ook het gezelschap had beter gekund en zo keerden we nat geregend vrij vroeg in de namiddag terug naar El Nido. Toen het weer de volgende ochtend wat beter leek, besloten we het er opnieuw op te wagen en nog een tour te doen. Het had wat voeten in de aarde om toch nog een boot en gezelschap te vinden maar uiteindelijk vaaren we toch terug tussen de eilandjes. Het weer wist niet wat het wilde, het ene moment was het stralend, het volgende grijs dreigend. Maar de tour viel al bij al goed mee en we hadden een paar wow-momenten. 's Avonds kwamen we het gezelschap van de toer toevallig weer tegen en gingen we nog wat karaoken (het was ondertussen al veel te lang geleden).
Omdat we op 22 februari vanuit Puerto Princesa terugvlogen naar Manila, brachten we de dag ervoor helemaal door op de bus en dit laatste mag je vrij letterlijk nemen. Voor we konden vertrekken uit El Nido maakten we eerst nog een stoot op z'n Filippijnse mee. Er zou een bus vertrekken om 6 uur 's morgens. Vooruitziend als we zijn hadden we op voorhand onze plaatsen geboekt voor die bus. Wij netjes op tijd naar de busterminal waar bleek dat er geen bus was om 6 uur maar enkel eentje om 8u45. Maar ze hadden ons de dag ervoor wel tickets voor de bus van 6 uur verkocht. Wij dus even boos want dan sta je zo vroeg op en ben je eens erg vooruitziend... Maar goed uiteindelijk hadden we wel dezelfde plaatsen op de bus van 8u45, die stonden we echter af om samen met een hele hoop andere de busrit op het dak mee te maken. Het duurde ruim 9 uur voor we aankwamen in Puerto Princesa maar het voelde niet aan als een verloren dag. Vanop het dak van de bus konden we genieten van een steeds veranderend landschap en was het ook makkelijker om met andere mensen te spreken. Bovendien hadden we natuurlijke airco en veel beenruimte!
Veel van Puerto Princesa hebben we niet meer kunnen zien maar daar hadden we niet echt behoefde aan, t is een stad, he :-). Na een korte vlucht zijn we dus nu weer in Manila maar ook niet lang, om hier niet te moeten zitten tot we zondagavond onze vlucht naar Bangkok hebben, zullen we de komende twee dagen opnieuw een poging wagen om een actieve vulkaan te beklimmen. We trekken even ten noorden van Manila om Mt Pinatubo (laatste uitbarsting in 1991) te overmeesteren. Hopelijk is de lucht daar gezonder dan die in Manila.
We proberen zo snel mogelijk nog foto's te uploaden maar t zal waarschijnlijk pas lukken eens we in Bangkok zijn. Nog even geduld dus, maar het wachten zal de moeite waard blijken!
pas op voor apen,
wij
vrijdag 22 februari 2008
donderdag 14 februari 2008
puur genieten ...
weg van de stad ... de bergen in
weg van de warmte ... een aangename friste tegemoet
weg van de Westerse wereld ... een warm bergvolk ontmoet
wandelend door de wondere natuur ... ja, dit geeft zin
Net terug van een weekje in Noord Luzon tussen de rijstterassen, de bergen en een warm volk. Een 9 uur durende busrit bracht ons naar Banaue. De rijstterrassen in dit bergdorp worden het achtste wereldwonder genoemd. Aanvankelijk wilden we er niet heen omdat we vreesden dat het te toeristisch ging zijn maar dat was niet zo. Natuurlijk waren we er niet alleen maar tijdens onze kleine week in die omgeving hebben we er geen last van gehad.
De eerste dag deden we het rustig aan, we planden de volgende dagen wat en zochten een gids. Vanaf het viewpoint in Banaue maakten we met onze gids ook al een eerste wandeling tussen dit mooie stukje natuur. We hadden het getroffen met onze gids want hij liet ons ook kennis maken met de cultuur van de plaatselijk Ifugao stam. Zij zijn verantwoordelijk voor de rijstterrassen rond Banaue en houden er nog steeds een animistisch geloof op na. Nog steeds gaat het bewerken van de rijstterrassen gepaard met rituelen en worden dieren geofferd aan de rijstgoden om een goede oogst te hebben. Een oud vrouwtje, letterlijk krom gewerkt, toonde ons haar rijstgod. Het was een houten beeld van een zittend persoon. Het was helemaal zwart door het bloed van de geofferde dieren. 's Avonds maakten we ook kennis met wat dansen van de Ifugao tijdens een cultural show.
De volgende dag begonnen we aan een driedaagse trektocht. Met een tricycle reden we ruim een uur naar het plaatsje Banga-an, waar we eerst afdaalden naar het dorpje, opnieuw balancerend op de dijkjes tussen de rijstterrassen. Daarna trokken we een bergje over naar Batad. Batad is bekend om zijn rijstterrassen in de vorm van een amfitheater. We gingen er ook een kijkje nemen naar de 30m hoge Tappia waterval, die verscholen ligt achter rijstterrassen en bergflanken. Na deze eerste inloopdag begon het echte werk. We trokken van Batad opnieuw langs en door rijstterrassen naar Cambulo, een klein dorpje omringd door bergen en rijstterrassen. Hier was het werk van de missionarissen er zichtbaar. Midden in het kleine dorpje stond een kerk, iets wat we in alle kleine dorpjes in de bergen zagen. Vanuit Cambulo begon dan een stevige klim van ruim 4 uur door het bos. Het was best lastig maar eens over de berg kwamen we opnieuw in het super kleine dorpje Pat-yay terecht omringd met -u raadt het al- bergen en rijstterrassen. De tocht door het bos en de bergen alleen zou ons al ferm gesmaakt hebben maar er waren ook nog eens achter iedere heuvel rijstterrassen, telkens in een ander stadium van bewerking. Adembenemend! Na een koude nacht in Pat-yay zetten we onze klim verder naar de top van Mt Amuyao (2702m). Op de top hadden we jammergenoeg geen uitzicht door de laaghangende wolken onder ons maar we genoten we wel van een deugddoende zon. De afdaling naar Barlig was een makkie want langs de hele weg waren er trapjes gemaakt. Barlig vertoonde dezelfde karakteristieken als de andere dorpjes: bergen, rijstterrassen, een kerk in het midden en de koude -vooral 's avonds- die we na 10 maanden zon niet meer gewoon waren. Maar we vonden het heerlijk om ons te kunnen induffelen, met muts en al.
Van Barlig reden we per jeepney naar Sagada, vooral bekend om de hangende kisten waarin de plaatselijke Igorot stam zijn doden opbaarde. Toch eigenaardig om kisten in de hoogte langs een rots te zien hangen of gestapeld aan de ingang van een grot. We deden het 'op t gemak' in Sagada, wat welgekomen was na onze trekking. Van Sagada ging het nog even naar Bontoc waar we, na een bezoekje aan het plaatselijke museum over de verschillende stammen uit de buurt, de bus opkropen om er 11 uur later weer af te stappen in Manila. Daar nemen we morgen het vliegtuig richting Palawan voor het laatste luik van onze rondreis in de Filippijnen.
Voor we naar het noorden trokken, gingen we nog naar Talisay voor het Taal meer en de Taal vulkaan. Een mooi plekje: zie de foto's.
Even een vooruitblik...
Op 24 februari vliegen we naar Bangkok van waaruit we onze reis door Laos en Cambodja gaan voorbereiden (visa en dergelijke). We hebben zeven weken om die landen te leren kennen. Op 26 april zijn we terug op Belgische bodem...
Sieso,
tot beetje later,
wij (omringd door van Valentijn houdende Filippijnen)
weg van de warmte ... een aangename friste tegemoet
weg van de Westerse wereld ... een warm bergvolk ontmoet
wandelend door de wondere natuur ... ja, dit geeft zin
Net terug van een weekje in Noord Luzon tussen de rijstterassen, de bergen en een warm volk. Een 9 uur durende busrit bracht ons naar Banaue. De rijstterrassen in dit bergdorp worden het achtste wereldwonder genoemd. Aanvankelijk wilden we er niet heen omdat we vreesden dat het te toeristisch ging zijn maar dat was niet zo. Natuurlijk waren we er niet alleen maar tijdens onze kleine week in die omgeving hebben we er geen last van gehad.
De eerste dag deden we het rustig aan, we planden de volgende dagen wat en zochten een gids. Vanaf het viewpoint in Banaue maakten we met onze gids ook al een eerste wandeling tussen dit mooie stukje natuur. We hadden het getroffen met onze gids want hij liet ons ook kennis maken met de cultuur van de plaatselijk Ifugao stam. Zij zijn verantwoordelijk voor de rijstterrassen rond Banaue en houden er nog steeds een animistisch geloof op na. Nog steeds gaat het bewerken van de rijstterrassen gepaard met rituelen en worden dieren geofferd aan de rijstgoden om een goede oogst te hebben. Een oud vrouwtje, letterlijk krom gewerkt, toonde ons haar rijstgod. Het was een houten beeld van een zittend persoon. Het was helemaal zwart door het bloed van de geofferde dieren. 's Avonds maakten we ook kennis met wat dansen van de Ifugao tijdens een cultural show.
De volgende dag begonnen we aan een driedaagse trektocht. Met een tricycle reden we ruim een uur naar het plaatsje Banga-an, waar we eerst afdaalden naar het dorpje, opnieuw balancerend op de dijkjes tussen de rijstterrassen. Daarna trokken we een bergje over naar Batad. Batad is bekend om zijn rijstterrassen in de vorm van een amfitheater. We gingen er ook een kijkje nemen naar de 30m hoge Tappia waterval, die verscholen ligt achter rijstterrassen en bergflanken. Na deze eerste inloopdag begon het echte werk. We trokken van Batad opnieuw langs en door rijstterrassen naar Cambulo, een klein dorpje omringd door bergen en rijstterrassen. Hier was het werk van de missionarissen er zichtbaar. Midden in het kleine dorpje stond een kerk, iets wat we in alle kleine dorpjes in de bergen zagen. Vanuit Cambulo begon dan een stevige klim van ruim 4 uur door het bos. Het was best lastig maar eens over de berg kwamen we opnieuw in het super kleine dorpje Pat-yay terecht omringd met -u raadt het al- bergen en rijstterrassen. De tocht door het bos en de bergen alleen zou ons al ferm gesmaakt hebben maar er waren ook nog eens achter iedere heuvel rijstterrassen, telkens in een ander stadium van bewerking. Adembenemend! Na een koude nacht in Pat-yay zetten we onze klim verder naar de top van Mt Amuyao (2702m). Op de top hadden we jammergenoeg geen uitzicht door de laaghangende wolken onder ons maar we genoten we wel van een deugddoende zon. De afdaling naar Barlig was een makkie want langs de hele weg waren er trapjes gemaakt. Barlig vertoonde dezelfde karakteristieken als de andere dorpjes: bergen, rijstterrassen, een kerk in het midden en de koude -vooral 's avonds- die we na 10 maanden zon niet meer gewoon waren. Maar we vonden het heerlijk om ons te kunnen induffelen, met muts en al.
Van Barlig reden we per jeepney naar Sagada, vooral bekend om de hangende kisten waarin de plaatselijke Igorot stam zijn doden opbaarde. Toch eigenaardig om kisten in de hoogte langs een rots te zien hangen of gestapeld aan de ingang van een grot. We deden het 'op t gemak' in Sagada, wat welgekomen was na onze trekking. Van Sagada ging het nog even naar Bontoc waar we, na een bezoekje aan het plaatselijke museum over de verschillende stammen uit de buurt, de bus opkropen om er 11 uur later weer af te stappen in Manila. Daar nemen we morgen het vliegtuig richting Palawan voor het laatste luik van onze rondreis in de Filippijnen.
Voor we naar het noorden trokken, gingen we nog naar Talisay voor het Taal meer en de Taal vulkaan. Een mooi plekje: zie de foto's.
Even een vooruitblik...
Op 24 februari vliegen we naar Bangkok van waaruit we onze reis door Laos en Cambodja gaan voorbereiden (visa en dergelijke). We hebben zeven weken om die landen te leren kennen. Op 26 april zijn we terug op Belgische bodem...
Sieso,
tot beetje later,
wij (omringd door van Valentijn houdende Filippijnen)
Beelden bij verslag
Hej,
Er zijn foto's bijgevoegd op de fotopagina en hier nog twee filmpjes:
Sinulog Festival in actie, deze formatie won de wedstrijd:
Hier zie je een walvishaai voorbije zwemmen. Even voor we dit filmpje maakten, lagen we zelf nog in het water, zwemmend naast en boven zo'n haaien.
Er zijn foto's bijgevoegd op de fotopagina en hier nog twee filmpjes:
Sinulog Festival in actie, deze formatie won de wedstrijd:
Hier zie je een walvishaai voorbije zwemmen. Even voor we dit filmpje maakten, lagen we zelf nog in het water, zwemmend naast en boven zo'n haaien.
dinsdag 5 februari 2008
Eiland hoppen...
Piep,
We hebben jullie wat laten wachten, maar jullie teveel laten verwateren is ook niet goed, niet? Hier gaan we dan… een verslag van onze voorbije twee weken ter land, ter zee en in de lucht…
Zoals je in ons laatste berichtje kon lezen, zaten we twee weken geleden op het suikerriet eiland Negros. In de plaats van de geplande wandeltocht in een nationaal park, werd het nog een dagje in het dorpje Silay, want deze madam was geveld met wat koorts en spierpijn. De dag erna gingen we naar een mountain resort waar ik nog wat verder kon uitrusten, vooral in de warmwaterbron van waaruit we honderden vleermuizen gade konden slaan. Dit was tevens het hoogtepunt van ons 18 uur verblijf daar, want zo heel veel was er niet te beleven. We deden ’s morgens in de vroegte wel nog een wandeling langs zeven watervallen. Wel, Bert zag er zeven... mijn conditie was - na drie dagen vooral in bed gelegen te hebben - nog niet al dat... Tijdens de wandeling hadden we een fijne ontmoeting met de eigenares van een de rijstvelden daar. Ze woont met haar Amerikaanse man in de stad Cebu, maar de bergen zijn haar echte thuis. Ze nodigde ons uit om te komen logeren eens haar huis in de bergen heropgebouwd is. Tijdens haar verblijf in de stad, hadden haar familieleden namelijk al het bruikbaars van haar verlaten huis in de bergen in gebruik genomen, hihi.
De volgende drie dagen waren puur genieten op het idyllische witte strand Sugar Beach. Met een motorbootje bereikten we het afgelegen strand die met de vijf resorts gericht is op toeristen. Hoewel de resorts volgeboekt waren, was het er super rustig. Wij hebben er ook echt geluierd. Heerlijk was dat. Dit deden we samen met een aantal Nederlanders die we er ontmoetten: Dirk - de zeeman en Tobi, Claire en Johny - onze leeftijd en al maanden aan het reizen. Naast het luieren, eten & pintjes drinken (dit laatste vooral door Bert dan =) hadden we toch ook een paar actieve momenten. We gingen snorkelen bij een gezonken scheepswrak waar heel mooie koralen en visjes in alle kleuren en vormen te zien waren. Ook konden we poolen en bakken (tafelvoetbal) in het resort. Driftwood Village was ’s avonds en tot in de vroege uurtjes echt wel de place to be. De jeugdige Filippijnse meisjes die er werkten, slaagden er telkens weer in de sfeer er in te brengen en ‘s morgens in de vroegte waren ze al weer aan het werk.
Van dit zalige plekje, gingen we samen met Tobi, Claire en Johny naar de stad Dumaguete. Tijdens de rit er naartoe hadden we enkel 1 klapband en 1 overhitte motor =). Maar we zijn er geraakt! Dumaguete is een klein stadje die toch heel levendig is door de aanwezige studenten. Je vindt er - in tegenstelling tot de meeste steden in de Filippijnen - heel wat cafeetjes en restaurants. In Dumaguete huurden we een brommer waarmee we naar de Twin Lakes reden. Deze kratermeren liggen in een beschermd natuurgebied. We maakten een wandeling door het bos, tot het pad opeens stopte. Daar stonden we dan in de regen (door de hoogte), aan de verkeerde kant van het meer. Maar we hadden geluk: er waren daar enkele mannen en een van hen had een boot. Hij was zo vriendelijk om ons terug te brengen naar de overkant. Het werd een harde peddeltocht door wind en regen - toch voor Bert en de man, hihi.
Daarna brachten we een dagje in de lucht door... We vlogen van Dumaguete naar Manila en van Manila naar Legazpi, een stad in het zuiden van het grootste en noordelijkste eiland Luzon. We vlogen om wat tijd te besparen, want vervoer neemt hier zoveel tijd in beslag! In Legazpi ontmoetten we een Zweeds koppel (Olle en Lena) die hetzelfde plan leek te hebben als ons: de meest perfect gevormde vulkaan Mount Mayon beklimmen. We gingen naar het toeristenbureau om onze trek te regelen. Hoewel het heel wat tijd in beslag nam om te onderhandelen met de gids, geloofden we erin dat het een mooie tocht ging worden. Maar dit werd het niet. Dit door een combinatie van het slechte weer, het slechte pad en de slechte gids. We bereikten slechts een hoogte van 1100 meter en men had ons gezegd dat we gingen wandelen tot op 2000 meter hoogte. Behalve de grote rotsblokken (oud lavagesteente) was er niets te merken van het feit dat we een vulkaan aan het beklimmen waren. En we hadden er echt wel naar uitgekeken. Maar goed, ik zal en moet ooit in mijn leven nog een vulkaan beklimmen!
Toen we terug waren van de ‘klim’, gingen we samen met Olle en Lena onmiddellijk door naar Donsol, een dorpje dat toeristisch is geworden door de aanwezigheid van whale sharks (walvishaaien). De topattractie in Donsol is dan ook het snorkelen in de baai waar de reusachtige, maar mensvriendelijke walvishaaien vaak verblijven. Voor je vertrekt met de boot op zoek naar de haaien, weet je niet hoeveel je er die dag zal te zien krijgen. Wij hadden echt geluk. We zagen er vijf en van super dichtbij. Ongelofelijk, echt waar. Iedere keer de spotter op de boot een haai zag, vaarde de boot er naartoe en dan sprongen we in het water en zwommen we er naartoe tot de haai in de diepte verdween. Dan klauterden we weer in de boot op zoek naar de volgende. Een keer konden we wel 20 minuten samen met de haai zwemmen. De vijf die we zagen waren tussen de 5 en 8 meter. In de zomer zijn er in de baai nog veel meer van die haaien en dan kan je er vinden van wel 14 meter. Maar wij waren super gelukkig na onze trip die ik op dit moment toch als het hoogtepunt van onze reis beschouw! Ik geniet er nog van!
De dag erna (gisteren) was iets minder. We waren namelijk van 7u ’s morgens op weg naar onze volgende bestemming waar we pas om 22u30 aankwamen. Een verschrikkelijke busrit naar een fijn plekje waar we Bayani, de zoon van Arnold van BD, een bezoekje brengen. Hij werkt en woont op een zuivelboerderij. Vandaag kregen we een rondleiding tussen de koeien =). We zagen onder andere hoe het sperma van de stieren in een fake vagina werd opgevangen. Ook proefden we de heerlijke yoghurt die hier gemaakt wordt. Voor de rest planden we vandaag onze volgende weken. We hopen een dezer dagen onze vliegtuigticketten te boeken, zodat we zeker kunnen zijn dat we overal geraken. Morgen gaan we naar de Taal vulkaan hier dichtbij. Je kan er een korte wandeling maken naar de krater meren en het schijnt dat het uitzicht er super is. Daarna trekken we naar het noorden waar we een trek van enkele dagen zullen doen tussen rijstterassen die beschouwd worden als het achtste wereldwonder. Klinkt niet slecht he! De laatste week in de Filippijnen zullen we doorbrengen op het eiland Palawan met een ondergrondse rivier en nog enkele aantrekkelijke plekjes =). Ten laatste op 24 februari vliegen we (goedkoop) naar Bangkok in Thailand. We zullen daar enkele dagen blijven tot we onze visa voor Laos en Cambodja hebben. En dat zal dan weer een heel ander avontuur worden...
Liefs,
Tine en Bert
ps. foto's volgen later...
We hebben jullie wat laten wachten, maar jullie teveel laten verwateren is ook niet goed, niet? Hier gaan we dan… een verslag van onze voorbije twee weken ter land, ter zee en in de lucht…
Zoals je in ons laatste berichtje kon lezen, zaten we twee weken geleden op het suikerriet eiland Negros. In de plaats van de geplande wandeltocht in een nationaal park, werd het nog een dagje in het dorpje Silay, want deze madam was geveld met wat koorts en spierpijn. De dag erna gingen we naar een mountain resort waar ik nog wat verder kon uitrusten, vooral in de warmwaterbron van waaruit we honderden vleermuizen gade konden slaan. Dit was tevens het hoogtepunt van ons 18 uur verblijf daar, want zo heel veel was er niet te beleven. We deden ’s morgens in de vroegte wel nog een wandeling langs zeven watervallen. Wel, Bert zag er zeven... mijn conditie was - na drie dagen vooral in bed gelegen te hebben - nog niet al dat... Tijdens de wandeling hadden we een fijne ontmoeting met de eigenares van een de rijstvelden daar. Ze woont met haar Amerikaanse man in de stad Cebu, maar de bergen zijn haar echte thuis. Ze nodigde ons uit om te komen logeren eens haar huis in de bergen heropgebouwd is. Tijdens haar verblijf in de stad, hadden haar familieleden namelijk al het bruikbaars van haar verlaten huis in de bergen in gebruik genomen, hihi.
De volgende drie dagen waren puur genieten op het idyllische witte strand Sugar Beach. Met een motorbootje bereikten we het afgelegen strand die met de vijf resorts gericht is op toeristen. Hoewel de resorts volgeboekt waren, was het er super rustig. Wij hebben er ook echt geluierd. Heerlijk was dat. Dit deden we samen met een aantal Nederlanders die we er ontmoetten: Dirk - de zeeman en Tobi, Claire en Johny - onze leeftijd en al maanden aan het reizen. Naast het luieren, eten & pintjes drinken (dit laatste vooral door Bert dan =) hadden we toch ook een paar actieve momenten. We gingen snorkelen bij een gezonken scheepswrak waar heel mooie koralen en visjes in alle kleuren en vormen te zien waren. Ook konden we poolen en bakken (tafelvoetbal) in het resort. Driftwood Village was ’s avonds en tot in de vroege uurtjes echt wel de place to be. De jeugdige Filippijnse meisjes die er werkten, slaagden er telkens weer in de sfeer er in te brengen en ‘s morgens in de vroegte waren ze al weer aan het werk.
Van dit zalige plekje, gingen we samen met Tobi, Claire en Johny naar de stad Dumaguete. Tijdens de rit er naartoe hadden we enkel 1 klapband en 1 overhitte motor =). Maar we zijn er geraakt! Dumaguete is een klein stadje die toch heel levendig is door de aanwezige studenten. Je vindt er - in tegenstelling tot de meeste steden in de Filippijnen - heel wat cafeetjes en restaurants. In Dumaguete huurden we een brommer waarmee we naar de Twin Lakes reden. Deze kratermeren liggen in een beschermd natuurgebied. We maakten een wandeling door het bos, tot het pad opeens stopte. Daar stonden we dan in de regen (door de hoogte), aan de verkeerde kant van het meer. Maar we hadden geluk: er waren daar enkele mannen en een van hen had een boot. Hij was zo vriendelijk om ons terug te brengen naar de overkant. Het werd een harde peddeltocht door wind en regen - toch voor Bert en de man, hihi.
Daarna brachten we een dagje in de lucht door... We vlogen van Dumaguete naar Manila en van Manila naar Legazpi, een stad in het zuiden van het grootste en noordelijkste eiland Luzon. We vlogen om wat tijd te besparen, want vervoer neemt hier zoveel tijd in beslag! In Legazpi ontmoetten we een Zweeds koppel (Olle en Lena) die hetzelfde plan leek te hebben als ons: de meest perfect gevormde vulkaan Mount Mayon beklimmen. We gingen naar het toeristenbureau om onze trek te regelen. Hoewel het heel wat tijd in beslag nam om te onderhandelen met de gids, geloofden we erin dat het een mooie tocht ging worden. Maar dit werd het niet. Dit door een combinatie van het slechte weer, het slechte pad en de slechte gids. We bereikten slechts een hoogte van 1100 meter en men had ons gezegd dat we gingen wandelen tot op 2000 meter hoogte. Behalve de grote rotsblokken (oud lavagesteente) was er niets te merken van het feit dat we een vulkaan aan het beklimmen waren. En we hadden er echt wel naar uitgekeken. Maar goed, ik zal en moet ooit in mijn leven nog een vulkaan beklimmen!
Toen we terug waren van de ‘klim’, gingen we samen met Olle en Lena onmiddellijk door naar Donsol, een dorpje dat toeristisch is geworden door de aanwezigheid van whale sharks (walvishaaien). De topattractie in Donsol is dan ook het snorkelen in de baai waar de reusachtige, maar mensvriendelijke walvishaaien vaak verblijven. Voor je vertrekt met de boot op zoek naar de haaien, weet je niet hoeveel je er die dag zal te zien krijgen. Wij hadden echt geluk. We zagen er vijf en van super dichtbij. Ongelofelijk, echt waar. Iedere keer de spotter op de boot een haai zag, vaarde de boot er naartoe en dan sprongen we in het water en zwommen we er naartoe tot de haai in de diepte verdween. Dan klauterden we weer in de boot op zoek naar de volgende. Een keer konden we wel 20 minuten samen met de haai zwemmen. De vijf die we zagen waren tussen de 5 en 8 meter. In de zomer zijn er in de baai nog veel meer van die haaien en dan kan je er vinden van wel 14 meter. Maar wij waren super gelukkig na onze trip die ik op dit moment toch als het hoogtepunt van onze reis beschouw! Ik geniet er nog van!
De dag erna (gisteren) was iets minder. We waren namelijk van 7u ’s morgens op weg naar onze volgende bestemming waar we pas om 22u30 aankwamen. Een verschrikkelijke busrit naar een fijn plekje waar we Bayani, de zoon van Arnold van BD, een bezoekje brengen. Hij werkt en woont op een zuivelboerderij. Vandaag kregen we een rondleiding tussen de koeien =). We zagen onder andere hoe het sperma van de stieren in een fake vagina werd opgevangen. Ook proefden we de heerlijke yoghurt die hier gemaakt wordt. Voor de rest planden we vandaag onze volgende weken. We hopen een dezer dagen onze vliegtuigticketten te boeken, zodat we zeker kunnen zijn dat we overal geraken. Morgen gaan we naar de Taal vulkaan hier dichtbij. Je kan er een korte wandeling maken naar de krater meren en het schijnt dat het uitzicht er super is. Daarna trekken we naar het noorden waar we een trek van enkele dagen zullen doen tussen rijstterassen die beschouwd worden als het achtste wereldwonder. Klinkt niet slecht he! De laatste week in de Filippijnen zullen we doorbrengen op het eiland Palawan met een ondergrondse rivier en nog enkele aantrekkelijke plekjes =). Ten laatste op 24 februari vliegen we (goedkoop) naar Bangkok in Thailand. We zullen daar enkele dagen blijven tot we onze visa voor Laos en Cambodja hebben. En dat zal dan weer een heel ander avontuur worden...
Liefs,
Tine en Bert
ps. foto's volgen later...
dinsdag 22 januari 2008
Groeten van op Suikerriet eiland...
De Filippijnen dat zijn heel wat eilanden (meer dan 7000!). Momenteel bevinden we ons dan ook op weer een ander, namelijk Negros, meer bepaald in de procincie Negros Occidental. Vanuit Cebu met bus/boot/bus hier in het rustigere Silay belandt. Dit stadje was vroeger erg welvarend door de suikerrietproductie maar door het ineenstuiken van de suikermarkt/prijs is het de laatste tientallen jaren wat minder. Verspreid over de stad liggen echter nog heel wat 'ancestral homes', oude huizen waar vroeger suikerrietplantage (hacienderos) woonden. Deze morgen bezochten we er twee waar wich een museum in bevindt. We kwamen in een zelfs een oude motorfiets tegen geproduceerd door het Belgische FN in het begin van de 20ste eeuw...
Deze namiddag bezochten we een suikerrietmolen. Daar wordt suiker gemaakt door het 'sap' uit het suikerriet te persen. We reden er met een jeepney heen en passeerden uitgestrekte velden en vele vrachtwagens vol suikerriet. Op de fabriek werden we ontvangen door iemand die zich een product van Belgische missionarissen noemde. Hij had school gelopen in een school opgericht door Belgische missionarissen (in Baguio, Noord-Luzon). We kregen van hem een snelle rondleiding op de fabriek.
Morgen trekken we normaalgezien naar het Patag National Park hier in de buurt. Het ligt in de bergen en je zou mooie wandelingen kunnen maken. Er zouden ook verschillende watervallen zijn. Daar zullen we waarschijnlijk ook overnachten in het huis van een plaatselijke boer.
groeten,
wij
Deze namiddag bezochten we een suikerrietmolen. Daar wordt suiker gemaakt door het 'sap' uit het suikerriet te persen. We reden er met een jeepney heen en passeerden uitgestrekte velden en vele vrachtwagens vol suikerriet. Op de fabriek werden we ontvangen door iemand die zich een product van Belgische missionarissen noemde. Hij had school gelopen in een school opgericht door Belgische missionarissen (in Baguio, Noord-Luzon). We kregen van hem een snelle rondleiding op de fabriek.
Morgen trekken we normaalgezien naar het Patag National Park hier in de buurt. Het ligt in de bergen en je zou mooie wandelingen kunnen maken. Er zouden ook verschillende watervallen zijn. Daar zullen we waarschijnlijk ook overnachten in het huis van een plaatselijke boer.
groeten,
wij
zaterdag 19 januari 2008
VIPs in Cebu
De eerste stop op onze toer door de Filippijnen is Cebu. Sinds woensdag zitten we op dit langwerpige eiland ten noorden van Mindanao. Het afscheid van LEF was niet makkelijk maar we weten dat we er in april nog even terug zijn… Om de overgang tussen vrijwilliger en toerist wat minder bruusk te maken zijn we hier in Cebu niet enkel om aan sightseeing te doen. Kortrijk, onze thuisstad, heeft namelijk een zusterband met Cebu City en het leek ons dan ook een ideale gelegenheid om daar meer over te weten te komen. Woensdag hadden we een meeting met Nagiel van het stadsbestuur van Cebu, die verantwoordelijk is voor de stedenband met Kortrijk. Hij vertelde ons wat meer over hoe de samenwerking ineen zit. De volgende dag gingen we langs bij CPAG, een plaatselijke NGO die werkt rond participatief burgerschap, iets waar Kortrijk in geinteresseerd is. We bezochten barangay Luz, een van de barangays waar ze erg goede resultaten halen met het opstellen en uitvoeren van het barangay ontwikkelingsplan.
Door ons contact met het stadsbestuur hebben we hier een paar privileges. Zo kregen we gratis tickets voor de Miss Cebu 2008 verkiezing op donderdag. Die vond plaats in een van de chiqueste hotels van Cebu en daar stonden wij op ons sandalen tussen de beau monde van Cebu en omstreken... Maar we genoten van de spectaculaire show met dans, muziek en ook wat missen. Vanavond zijn we uitgenodigd voor een cocktail party maar onze klerenkast (lees rugzak) staat ons dit niet toe :-). Nagiel gaf ons ook vip tickets voor de grote Sinulog parade op zondag. Sinulog is het jaarlijks festival in Cebu, het draait rond de verering van Sto. Nino (het kind Jezus). Het ontstaan van deze verering gaat terug tot een beeldje van het kind Jezus dat een Spaanse koningin kreeg van een Belgische priester. Via de Spaanse ontdekkingsreizigers kwam het terecht in de Filippijnen waar er een groot geloof in de krachten van deze heilige ontstond. Naast die verering is er echter ook heel wat inheemse muziek en dans, en het is vooral dat waar wij naar uitkijken.
Andere bezoekjes die we hier deden: Sto. Nino Basiliek, Taoistische tempel (heel mooi), Casa Gorordo museum en de malls :-). Cebu is een grootstad en we merken dat we hier ondertussen al lang genoeg zitten. We snakken naar wat meer natuur. Maandag trekken we dan ook naar Negros (eiland ten westen van Cebu).
Tot later,
wij
Door ons contact met het stadsbestuur hebben we hier een paar privileges. Zo kregen we gratis tickets voor de Miss Cebu 2008 verkiezing op donderdag. Die vond plaats in een van de chiqueste hotels van Cebu en daar stonden wij op ons sandalen tussen de beau monde van Cebu en omstreken... Maar we genoten van de spectaculaire show met dans, muziek en ook wat missen. Vanavond zijn we uitgenodigd voor een cocktail party maar onze klerenkast (lees rugzak) staat ons dit niet toe :-). Nagiel gaf ons ook vip tickets voor de grote Sinulog parade op zondag. Sinulog is het jaarlijks festival in Cebu, het draait rond de verering van Sto. Nino (het kind Jezus). Het ontstaan van deze verering gaat terug tot een beeldje van het kind Jezus dat een Spaanse koningin kreeg van een Belgische priester. Via de Spaanse ontdekkingsreizigers kwam het terecht in de Filippijnen waar er een groot geloof in de krachten van deze heilige ontstond. Naast die verering is er echter ook heel wat inheemse muziek en dans, en het is vooral dat waar wij naar uitkijken.
Andere bezoekjes die we hier deden: Sto. Nino Basiliek, Taoistische tempel (heel mooi), Casa Gorordo museum en de malls :-). Cebu is een grootstad en we merken dat we hier ondertussen al lang genoeg zitten. We snakken naar wat meer natuur. Maandag trekken we dan ook naar Negros (eiland ten westen van Cebu).
Tot later,
wij
maandag 14 januari 2008
...update na een lange tijd...
Lieve mensjes,
door de drukte hebben we jullie een beetje verwaarloosd, maar dat maken we nu in ene keer goed! Hieronder kan je een verslagje vinden van onze bezigheden vanaf december.
December voor Tine: One Day Youth Camps en computerwerk
Eens ik (Tine) terug was van de mijnconferentie, moest ik er onmiddellijk weer invliegen, want er stonden ‘eendaagse jeugdkampen’ gepland. Aangezien het jeugdkamp in oktober slechts voor een beperkte groep jongeren was, dacht ik dat het niet slecht was om met een One Day Youth Camp (ODYC) naar de verschillende barangays te trekken. Programma? In de voormiddag wat kleine spelletjes, een babbel over hun jeugdorganisatie. En in de namiddag het grote ‘One against all’ (Een tegen allen), waarbij wij - LEF staff - de jongeren uitdaagden om in een beperkte tijd een lijst met opdrachten te vervullen (zoals ‘breng 3 geiten, 2 varkens en 1 koe’, ‘maak het woord YOUTH met je lichamen’, ‘maak een 20 meter lange slipperketting’...). De ODYC’s verliepen niet echt zoals ik verwacht had. Vaak kwamen er maar een beperkt aantal jongeren opdagen en/of waren ze te beschaamd om mee te doen. In 3 van de 6 barangays hadden we uiteindelijk wel een mooie jeugddag: jongeren ammusseerden zich, waren enthousiast, creatief... Maar van de andere barangays kwam ik echt gefrustreerd terug. Ik realiseerde mij dat ik iets te optimistisch was geweest over wat we met en voor de jeugd al gerealiseerd hadden. Er is nog veel werk aan de winkel! Maar achteraf bekeken heeft iedere ODYC wel iets opgeleverd. In de barangays waar we geen activiteiten deden omdat er een te kleine opkomst was, praatten we met en luisterden we naar de jeugd. We brachten de SK chairman (voorzitter van het jongeren barangay bestuur) samen met jongeren die de SK nog niet kende en de jongeren wisselden ideeen met elkaar uit. Wordt vervolgd dus... De ODYCs waren ook een moment om de jeugdige LEF staff wat meer ervaring te geven in het animeren van jongeren. Ik schakelde mijzelf tijdens de activiteiten meer en meer uit om hen meer en meer uit te dagen en verantwoordelijkheid te laten nemen. Dit was natuurlijk erg saai voor mij, maar het was leerrijk voor hen en dat was de bedoeling!
Naast de jeugdkampen, wou ik voor de LEF uitstap naar Dipolog en de komst van mijn ouders nog wat dingen op papier zetten. Ik moest mijn derde case study nog uitschrijven. In november verbleef ik namelijk nog 5 dagen in barangay Tagpaco. Het was een heel fijn verblijf (zie foto’s). Daarnaast schreef ik ook nog een actieplan voor de jeugd voor het komende jaar en documenteerde ik de activiteiten die ik gedurende mijn verblijf heb gedaan met de jeugd, zodat het project met de jeugd makkelijker kan verder gezet worden eens ik weg ben.
December voor Bert: ODYC, website en autorijden...
Na mijn verblijf bij Henry zat ik vooral bij LEF. Ik hielp er Tine met de ODYC en maakte ook voor LEF een website (al blijft ook hier inhoud voorlopig uit, maar de vorm en structuur is er al ongeveer). Ik werd ook regelmatig ingeschakeld als driver van LEF. In het begin was het erg wennen aan de Filippijnse ‘verkeersregels’ maar ik had al een aantal maanden ‘observatiestage’ achter de rug, dus ik had ze wel snel onder de knie. Ook off-road rijden lukte steeds beter. Het principe hier is simpel: alles kan, alles mag. Het komt er gewoon op aan van het andere verkeer duidelijk te maken dat jij in aantocht bent dmv je claxon. Het had soms veel weg van een computerspel, al tuterend slalommen om het andere verkeer op bochtige wegen en hobbelpadden. In het begin reed ik gewoon heen en terug naar de barangay waar die dag het ODYC was, maar later speelde ik eens ambulance om een vrouw die na haar bevalling bloedingen kreeg naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis te brengen. Ook pikte ik eens mensen op voor een meeting bij LEF en reed zo met 20 passagiers in de laadbak van de pick-up van Initao tot aan de LEF office. Het zal een hele aanpassingen zijn om terug in Belgie met de auto rond te rijden
Met z’n allen naar Dipolog.
Woensdag 19 december vertrokken we met heel de LEF familie, ook Bert, op een ‘study tour’ naar Dipolog. Dipolog ligt in de provincie Zamboanga del Norte en een heel eind ten westen van Libertad. Het is de thuisstad van Elmer, de man van Cora. LEF plant ook daar een werking en lokaal kantoor op te zetten. We probeerden een comfortabele positie te vinden in de ELF truck en zetten ons schrap voor een hele lange rit. Gelukkig waren er onderweg verschillende stops. Er was een stukje met de overzetboot en we stopten bij een paar natuurprojecten.
De volgende dag trokken we naar het vlakbij gelegen Dapitan. Daar beklommen we de 3003 treden van een kruisgang die een bergop liep. We klauterden verder naar de top van de berg en genoten er van het uitzicht op Dapitan, Dipolog en de kustlijn. We kwamen er even op adem en zetten ons dan schrap voor de afdaling. Eens terug beneden deden we ons te goed met wat frisdrank en snacks, en wat nummertje karaoke. Vervolgens trokken we naar het Rizal museum. Jose Rizal is een Filippijnse held die vier jaar in ballingschap leefde in Dapitan. Het museum stelde niet zoveel voor maar Rizal had zelfs nog gewoond op die locatie en er stonden replica’s van zijn huis en zijn ziekenhuisje. Het domein lag vlak aan de zee en het was wel een leuke omgeving om een tijdje in rond te wandelen.
De volgende stop van de dag was de boulevard van Dipolog. Dit was eigenlijk de dijk aan de zee. We genoten er van de zonsondergang terwijl anderen naar een nabijgelegen mall trokken. Vervolgens trokken we naar een beach resort voor het avondeten. Er was lechon en een schaaldier dat ergens tussen een mossel en een oester in ligt en dat geroosterd werd op een barbecue. Terwijl een deel van de groep al naar een plein in de stad trok om er de kerstversiering te bewonderen, lieten wij ons nog wat gaan aan de karaoke.
De volgende dag stond de lange weg terug naar Libertad op het menu. Omdat Cora en haar gezin in Dipolog bleven konden wij met een paar andere terugkeren in de pick-up en dat zat een stuk zachter dan houten banken in de ELF. Onderweg konden we nog wat marang fruit,die al lang niet meer in seizoen zijn, op de kop tikken. Na een tussenshop in Iligan bereikten we uiteindelijk Libertad. We kropen snel in ons bed want de volgende dag moest er nog wat opgeruimd worden voor...
Visite, visite, een huis vol visite.
Op zaterdag 22 december kregen we bezoek. Een beetje thuis kwam ons opzoeken voor de feestdagen. Kristin, Johan en Ruben (respectievelijk de mama, papa en oudste broer van Tine) kwamen ons vanuit het verre en koude Belgie bezoeken. Donderdag 20 december waren ze vanuit Zaventem vertrokken en na heel wat uren vliegen, een overnachting in Manilla en nog een korte vlucht arriveerden ze in Cagayan de Oro (CDO) waar wij hen stonden op te wachten. Het weerzien was warm en deed deugd. We hadden een heel programma voor hen samengesteld en het werd een druk en warm bezoek dat niet gespaard bleef van enkele hindernissen. Reeds in Frankfurt raakte papa Johan moeilijk ingecheckt en ging er iets mis met de bagage want aangekomen in Manilla bleek een van hun reistassen niet mee. Gelukkig was de tas snel terecht en bereikte enkele dagen later dan toch CDO.
De eerste avond had LEF een welkomstfeestje georganiseerd. Daar maakte ons bezoek meteen kennis met enkele typische Filippijnse zaken, lechon (geroosterd varken), veel rijst en natuurlijk karaoke. De volgende dag voerde een lange autorit bergop langs hobbelige wegen ons naar Mahayahay, een barangay waar Tine bijna drie weken verbleef tijdens een van haar case studies. Daar werd kennis gemaakt met Tines gastgezin, werd stevig gewandeld en genoten van het mooie uitzicht. In de namiddag trokken we richting Tinago Falls, de waterval iets voorbij Iligan waar kon gezwommen worden onder het donderende water.
De volgende dag was het al 24 december en begonnen we aan onze trip naar Camiguin.
Wij twee speelden gids want we kenden het daar al een beetje door ons vorige bezoek aan het vulkanische eiland. We konden een pick-up lenen van LEF en met Bert aan het stuur geraakten we er vrij ‘eenvoudig’. We nuttigden een late lunch in Enigmata (de boomhut waar wij vorige keer verbleven) en deden wat inkopen voor kerstavond in Mambajao. Aangekomen in ons hotel namen we een duik in het buitenzwembad om wat af te koelen alvorens we op een eenvoudige manier kerstavond vierden in onze ‘family room’. Kerstdag werd gevuld met een toer rond het eiland, met verschillende stops onderweg. We deden de kruisweg langs bergflank, voelden de warme waterbron van Tangub op het strand, bekeken het gezonken kerkhof, zwommen in de Sto Nino Cold Spring, bezochten een kerk, zochten de oude Spaanse uitkijktoren en besloten onze dag in een visrestaurant langs de lagune, waar je vis verse uit het water gevist werd. Na de volgende dag nog genoten te hebben van het witte strand van Kabila en gesnorkeld te hebben tussen de reuze zeeschelpen, tropische vissen en kleurrijke koralen, zetten we de terugreis naar Libertad in, maar niet zonder een tussenstop in een mall in CDO natuurlijk.
Op het kerstfeestje voor de jeugd dat de volgende dag in een beach resort plaatsvond waren onze bezoekers de speciale gasten. Ze waren ook de jury bij de kerstliedjeswedstrijd en papa Johan leerde hen ook nog een Engelstalig Belgisch liedje aan. Lang konden we niet genieten van het strand en het gezelschap van de Filippijnse jeugd want in de namiddag moesten we onze koffer al pakken om de nachtboot vanuit CDO naar Bohol te nemen. Bohol is een eiland even ten noorden van Mindanao. Het was best gezellig op de boot, we kaarten op het achterdek met de karaoke op de ‘voor’grond en leerden een Duits-Filippijnse koppel het spel ‘slagen raden’. ’s Morgens werden we getrakteerd op een mooie zonsopgang van op de boot. Op Bohol werden we in een snel tempo langs de (te) toeristische trekpleisters van het eiland geleid. We bezochten oa de oude kerk van Baclayon, een hangende bamboo brug en natuurlijk de befaamde ‘Chocolate Hills’. Dit zijn een aantal kleine afgeronde heuveltjes die in het droogseizoen, door het droge gras bruingekleurd zijn. Nu waren ze echter nog iets tussen groen en bruin. We verbleven in Nutshuts, een aantal eenvoudige hutten die verscholen liggen tussen de bomen langs de rivier vlak bij Loboc. Nutshuts wordt uitgebaat door een erg vriendelijk Belgisch koppel dat ons bijstond met raad en daad. Het was een deugddoende rustige omgeving en het eten was heerlijk. We relaxten in de bar/restaurant, kaarten wat, aten ‘true Belgian fries’ en genoten van elkaars gezelschap. De volgende dag bracht een bootje ons naar Loboc waar we het plaatselijk museum en kerk bezochten. Een overvolle jeepney (een paar van ons namen daarom plaats op het dak) bracht ons vervolgens naar Corella waar we het, met uitsterven bedreigde spookdierje (tarsier) konden gaan bekijken. In de namiddag deden we een mooie wandeling naar het Cruz Daku, een groot wit kruis dat boven op een heuvel stond. De dag sloten we weer af in de gezellige bar/restaurant van Nutshuts waar we liegen speelden met twee vriendelijke Canadesen.
De volgende dag (30/12) was het alweer tijd om te vertrekken, maar niet zonder eerst nog wat stroomopwaarts te varen om de nabijgelegen watervalletjes te gaan bekijken. Met een snelle ferry voeren we naar Cebu (eiland ten westen van Bohol). In Cebu City bezochten we in snel tempo het San Pedro Fort, de Sto Nino Basiliek en de mall. ’s Avonds zaten we alweer op de nachtboot richting CDO.
Oudejaarsavond vierden we bij Cora (directrice van LEF) thuis in Initao. Het was opnieuw een best vreemde manier om oudejaar te vieren. Als Filippijnen feest vieren dan is eten heel erg belangrijk maar men neemt er niet de tijd voor om gezellig samen te tafelen zoals wij dat gewoon zijn. Toen we aankwamen bij Cora stond het eten al klaar, we mochten meteen beginnen want zij hadden al gegeten... Verder was er die avond heel wat lawaai, zowel van de karaoke als van het vele vuurwerk dat voortdurend aangestoken werd. Om middernacht geen kussen maar opnieuw eten. Er was een lechon en wij hadden nieuwjaarswaffeltjes meegebracht. Lang hebben we het die avond niet getrokken, we waren allemaal moe en snakten naar wat rust.
Op nieuwjaarsdag stond er weer gereis op het programma. De LEF pick-up en Bert brachten ons helemaal naar Henry’s farm in Songco. Daar konden we genieten van de rustige omgeving en het lekkere eten. De volgende morgen leidde Henry ons rond. We wandelden een stukje de berg op en kregen zijn farm te zien. Na het middageten reden we terug naar Malaybalay (MB), waar we op ons gemak wat rondwandelden en een koffietje dronken. Wandelen stond ook de volgende dag (3/1) op het programma, we trokken naar Impalutao (20 minuutjes van MB) om er in het natuurpark CEDAR een wandeling te maken die ons langs drie watervallen leidde. ’s Avonds aten we kip met appelmoes en gebakken patatjes in Bert’s huis en wogen we zorgvuldig de verschillende reistassen om alle toegelaten kilo’s goed te benutten.
Vrijdag 4 januari was de dag waarop de terugreis van ons bezoek gepland stond. ’s Morgens reden we van MB naar CDO en nadat wij ons visum verlengd hadden, zij een museum in CDO bezochten en we samen nog iets gegeten hadden, trokken we naar het vliegveld van CDO. Daar kregen we het slechte nieuws dat er door de bewolking en de regen geen vliegtuigen konden landen (en dus ook niet terug opstijgen). “We had a great problem.” Ons bezoek geraakte dus niet terug in Manilla en misten dus hun aansluiting richting Europa. Na het overschouwen van de mogelijkheden, bleek dat de eerst volgende mogelijkheid om in Europa te geraken pas op woensdag 9 januari was. Voor de zekerheid werd besloten om dan vanuit Davao naar Manilla te vliegen (Davao is een beter gelegen en uitgeruste luchthaven en vluchten zijn er dus minder afhankelijk van het weer). Na alles geregeld te hebben, trokken we dus met z’n allen terug naar Libertad, voor een voor ons bezoek noodgedwongen verlengd verblijf in de Filippijnen. Die avond was het best leuk in Tines cottage. We konden twee dingen doen: lachen of wenen en dus kozen we maar voor de leukste oplossing.
Het volgend weekend (5-6 januari) deden we het rustig aan. Er werd wat was gedaan, gekaart, gelezen, het thuisfront werd verder op de hoogte gebracht, extra verlof werd bedongen en vervangtaken opgesteld. Cora maakte van het verlengd verblijf gebruik om ons uit te nodigen voor een lunch op het strand de volgende dag.
Op maandag trokken we, opnieuw gebruikmakend van de pick-up van LEF en met Bert aan het stuur, naar Davao. Het werd een lange rit door de bergen maar het mooie landschap deed hem snel vorderen. ’s Avonds stelden we ons bezoek voor aan Arnold, Norma en hun dochter Maya. Het werd een gezellige avond. De volgende dag gebruikten we om een paar zaken in Davao te bezoeken. We zagen heel wat dieren in het Philippine Eagle Center, vlindertuin en krokodillen park. We bezochten het rijkelijk van kunstwerken voorziene hotel Ponce’s Suites en jaagden nog wat op soeveniers in Aldevinco. ’s Avonds werd alles muzikaal afgesloten met een optreden van de muzikale-dansgroep Kathara, die inheemse dansen en muziek brachten.
De volgende dag werden de reistassen nogmaals ingepakt, werd er nogmaals afscheid genomn en kon ons bezoek uiteindelijk zonder veel problemen richting Manilla en Europa vliegen. Wij genieten nog na van het bezoek dankzij Belgische chocolade, Belgische kaas, witte wereldwinkel wijn, Humo’s en foto’s van het thuisfront. Het waren best drukke dagen maar we hebben er erg van genoten.
... en er is een tijd van gaan.
Door het verlengde verblijf van ons bezoek werden onze laatste dagen als vrijwilligers wat hectisch. We reden woensdag (9/1) terug van Davao naar Malaybalay waar er ’s avonds een klein afscheidsfeestje, plaatselijke despedida genoemd, was voor ons bij KIN. Het was in KIN huisstijl een rustige bijeenkomst. We waren beiden moe dus vonden dat niet zo erg. Er werd afscheid genomen en ik, Bert, kreeg te horen dat ze me zouden missen maar het gaf me, door alles wat er gebeurd was, een wat dubbel gevoel en het afscheid deed me weinig.
De volgende ochtend stonden we vroeg op. We ontruimden Bert’s huis en brachten de geleende meubelen terug naar het kantoor van KIN. We lieten Malaybalay achter ons en zetten koers terug naar Libertad. Daar aangekomen gingen we, vooral Tine dan, meteen weer aan de slag. Ze had nog heel wat op haar to do lijstje. De volgende dag zou ze in een soort workshop een aantal dingen die haar opgevallen waren bij LEF delen met de staff en dat moest nog grotendeels voorbereid worden. Na de workshop was er ook bij LEF een despedida voor ons. We werden beiden in de bloemetjes gezet en kregen beiden een ‘Plaque of Appreciation’ voor wat we voor LEF gedaan hadden. Daarna kon het feest los barsten. Er werd nog de hele avond gezongen en gedanst dat het een lieve lust was.
Ik (Tine) besef nog niet helemaal dat ik vertrek bij LEF. Ik was heel druk bezig de laatste dagen: met de workshop, met het fotoboek die ik voor LEF maakte als bedanking, met het nog tijd doorbrengen met mijn vrienden hier... Alles lijkt nog zoals ervoor en opeens zal het gedaan zijn. Brrr... Het is waarschijnlijk ook typisch dat ik het moment dat ik moet vertrekken, me super goed voel bij LEF. ‘You don’t know what you’ve got till it’s (almost) gone...’
Laat het reizen beginnen.
Wat er nu voor ons volgt, ligt nog niet helemaal vast. Eerst zullen we nog een maand de Filippijnen verder ontdekken. Op dinsdag (15/1) trekken we naar Cebu. Kortrijk, waar we beiden geboren en getogen zijn, heeft een zusterband met Cebu City. Een plaatselijke NGO zal ons laten kennis maken met haar eigen werking en met hoe de zusterband verloopt. In het weekend is er het Sinulog festival in Cebu, dit zou een erg goed festival zijn en dit zullen we dus ook nog meepikken. Na Cebu volgen nog andere eilanden van de Filippijnen. We proberen jullie op de hoogte via deze blog maar we weten niet goed hoe vaak we toegang zullen hebben tot internet.
Na een maand rond te hebben gereisd in de Filippijnen trekken we naar Cambodia, Laos en Vietnam. Of dat is voorlopig nog het plan. Er bestaat een mogelijkheid dat we niet naar Zuid-Oost-Azie trekken maar naar India om er voor BD wat voorbereidend werk te verrichten met het oog op het volgende wereldkamp en de vastencampagne van 2009 waarin India centraal staat. Momenteel hebben we daar echter nog geen zekerheid over, dus het is nog even afwachten voor we weten wat we vanaf half februari tot half april zullen doen. Jullie lezen het hier ook zodra we iets meer weten.
Aangezien we niet weten hoe regelmatig we onze blog zullen kunnen update maar jullie vast en zeker niets willen missen, kan je hiernaast je e-mailadres ingeven en dan wordt je op de hoogte gebracht van nieuwe berichten. Op die manier kan je onze avonturen mee beleven :-)
Vele groetjes,
wij
door de drukte hebben we jullie een beetje verwaarloosd, maar dat maken we nu in ene keer goed! Hieronder kan je een verslagje vinden van onze bezigheden vanaf december.
December voor Tine: One Day Youth Camps en computerwerk
Eens ik (Tine) terug was van de mijnconferentie, moest ik er onmiddellijk weer invliegen, want er stonden ‘eendaagse jeugdkampen’ gepland. Aangezien het jeugdkamp in oktober slechts voor een beperkte groep jongeren was, dacht ik dat het niet slecht was om met een One Day Youth Camp (ODYC) naar de verschillende barangays te trekken. Programma? In de voormiddag wat kleine spelletjes, een babbel over hun jeugdorganisatie. En in de namiddag het grote ‘One against all’ (Een tegen allen), waarbij wij - LEF staff - de jongeren uitdaagden om in een beperkte tijd een lijst met opdrachten te vervullen (zoals ‘breng 3 geiten, 2 varkens en 1 koe’, ‘maak het woord YOUTH met je lichamen’, ‘maak een 20 meter lange slipperketting’...). De ODYC’s verliepen niet echt zoals ik verwacht had. Vaak kwamen er maar een beperkt aantal jongeren opdagen en/of waren ze te beschaamd om mee te doen. In 3 van de 6 barangays hadden we uiteindelijk wel een mooie jeugddag: jongeren ammusseerden zich, waren enthousiast, creatief... Maar van de andere barangays kwam ik echt gefrustreerd terug. Ik realiseerde mij dat ik iets te optimistisch was geweest over wat we met en voor de jeugd al gerealiseerd hadden. Er is nog veel werk aan de winkel! Maar achteraf bekeken heeft iedere ODYC wel iets opgeleverd. In de barangays waar we geen activiteiten deden omdat er een te kleine opkomst was, praatten we met en luisterden we naar de jeugd. We brachten de SK chairman (voorzitter van het jongeren barangay bestuur) samen met jongeren die de SK nog niet kende en de jongeren wisselden ideeen met elkaar uit. Wordt vervolgd dus... De ODYCs waren ook een moment om de jeugdige LEF staff wat meer ervaring te geven in het animeren van jongeren. Ik schakelde mijzelf tijdens de activiteiten meer en meer uit om hen meer en meer uit te dagen en verantwoordelijkheid te laten nemen. Dit was natuurlijk erg saai voor mij, maar het was leerrijk voor hen en dat was de bedoeling!
Naast de jeugdkampen, wou ik voor de LEF uitstap naar Dipolog en de komst van mijn ouders nog wat dingen op papier zetten. Ik moest mijn derde case study nog uitschrijven. In november verbleef ik namelijk nog 5 dagen in barangay Tagpaco. Het was een heel fijn verblijf (zie foto’s). Daarnaast schreef ik ook nog een actieplan voor de jeugd voor het komende jaar en documenteerde ik de activiteiten die ik gedurende mijn verblijf heb gedaan met de jeugd, zodat het project met de jeugd makkelijker kan verder gezet worden eens ik weg ben.
December voor Bert: ODYC, website en autorijden...
Na mijn verblijf bij Henry zat ik vooral bij LEF. Ik hielp er Tine met de ODYC en maakte ook voor LEF een website (al blijft ook hier inhoud voorlopig uit, maar de vorm en structuur is er al ongeveer). Ik werd ook regelmatig ingeschakeld als driver van LEF. In het begin was het erg wennen aan de Filippijnse ‘verkeersregels’ maar ik had al een aantal maanden ‘observatiestage’ achter de rug, dus ik had ze wel snel onder de knie. Ook off-road rijden lukte steeds beter. Het principe hier is simpel: alles kan, alles mag. Het komt er gewoon op aan van het andere verkeer duidelijk te maken dat jij in aantocht bent dmv je claxon. Het had soms veel weg van een computerspel, al tuterend slalommen om het andere verkeer op bochtige wegen en hobbelpadden. In het begin reed ik gewoon heen en terug naar de barangay waar die dag het ODYC was, maar later speelde ik eens ambulance om een vrouw die na haar bevalling bloedingen kreeg naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis te brengen. Ook pikte ik eens mensen op voor een meeting bij LEF en reed zo met 20 passagiers in de laadbak van de pick-up van Initao tot aan de LEF office. Het zal een hele aanpassingen zijn om terug in Belgie met de auto rond te rijden
Met z’n allen naar Dipolog.
Woensdag 19 december vertrokken we met heel de LEF familie, ook Bert, op een ‘study tour’ naar Dipolog. Dipolog ligt in de provincie Zamboanga del Norte en een heel eind ten westen van Libertad. Het is de thuisstad van Elmer, de man van Cora. LEF plant ook daar een werking en lokaal kantoor op te zetten. We probeerden een comfortabele positie te vinden in de ELF truck en zetten ons schrap voor een hele lange rit. Gelukkig waren er onderweg verschillende stops. Er was een stukje met de overzetboot en we stopten bij een paar natuurprojecten.
De volgende dag trokken we naar het vlakbij gelegen Dapitan. Daar beklommen we de 3003 treden van een kruisgang die een bergop liep. We klauterden verder naar de top van de berg en genoten er van het uitzicht op Dapitan, Dipolog en de kustlijn. We kwamen er even op adem en zetten ons dan schrap voor de afdaling. Eens terug beneden deden we ons te goed met wat frisdrank en snacks, en wat nummertje karaoke. Vervolgens trokken we naar het Rizal museum. Jose Rizal is een Filippijnse held die vier jaar in ballingschap leefde in Dapitan. Het museum stelde niet zoveel voor maar Rizal had zelfs nog gewoond op die locatie en er stonden replica’s van zijn huis en zijn ziekenhuisje. Het domein lag vlak aan de zee en het was wel een leuke omgeving om een tijdje in rond te wandelen.
De volgende stop van de dag was de boulevard van Dipolog. Dit was eigenlijk de dijk aan de zee. We genoten er van de zonsondergang terwijl anderen naar een nabijgelegen mall trokken. Vervolgens trokken we naar een beach resort voor het avondeten. Er was lechon en een schaaldier dat ergens tussen een mossel en een oester in ligt en dat geroosterd werd op een barbecue. Terwijl een deel van de groep al naar een plein in de stad trok om er de kerstversiering te bewonderen, lieten wij ons nog wat gaan aan de karaoke.
De volgende dag stond de lange weg terug naar Libertad op het menu. Omdat Cora en haar gezin in Dipolog bleven konden wij met een paar andere terugkeren in de pick-up en dat zat een stuk zachter dan houten banken in de ELF. Onderweg konden we nog wat marang fruit,die al lang niet meer in seizoen zijn, op de kop tikken. Na een tussenshop in Iligan bereikten we uiteindelijk Libertad. We kropen snel in ons bed want de volgende dag moest er nog wat opgeruimd worden voor...
Visite, visite, een huis vol visite.
Op zaterdag 22 december kregen we bezoek. Een beetje thuis kwam ons opzoeken voor de feestdagen. Kristin, Johan en Ruben (respectievelijk de mama, papa en oudste broer van Tine) kwamen ons vanuit het verre en koude Belgie bezoeken. Donderdag 20 december waren ze vanuit Zaventem vertrokken en na heel wat uren vliegen, een overnachting in Manilla en nog een korte vlucht arriveerden ze in Cagayan de Oro (CDO) waar wij hen stonden op te wachten. Het weerzien was warm en deed deugd. We hadden een heel programma voor hen samengesteld en het werd een druk en warm bezoek dat niet gespaard bleef van enkele hindernissen. Reeds in Frankfurt raakte papa Johan moeilijk ingecheckt en ging er iets mis met de bagage want aangekomen in Manilla bleek een van hun reistassen niet mee. Gelukkig was de tas snel terecht en bereikte enkele dagen later dan toch CDO.
De eerste avond had LEF een welkomstfeestje georganiseerd. Daar maakte ons bezoek meteen kennis met enkele typische Filippijnse zaken, lechon (geroosterd varken), veel rijst en natuurlijk karaoke. De volgende dag voerde een lange autorit bergop langs hobbelige wegen ons naar Mahayahay, een barangay waar Tine bijna drie weken verbleef tijdens een van haar case studies. Daar werd kennis gemaakt met Tines gastgezin, werd stevig gewandeld en genoten van het mooie uitzicht. In de namiddag trokken we richting Tinago Falls, de waterval iets voorbij Iligan waar kon gezwommen worden onder het donderende water.
De volgende dag was het al 24 december en begonnen we aan onze trip naar Camiguin.
Wij twee speelden gids want we kenden het daar al een beetje door ons vorige bezoek aan het vulkanische eiland. We konden een pick-up lenen van LEF en met Bert aan het stuur geraakten we er vrij ‘eenvoudig’. We nuttigden een late lunch in Enigmata (de boomhut waar wij vorige keer verbleven) en deden wat inkopen voor kerstavond in Mambajao. Aangekomen in ons hotel namen we een duik in het buitenzwembad om wat af te koelen alvorens we op een eenvoudige manier kerstavond vierden in onze ‘family room’. Kerstdag werd gevuld met een toer rond het eiland, met verschillende stops onderweg. We deden de kruisweg langs bergflank, voelden de warme waterbron van Tangub op het strand, bekeken het gezonken kerkhof, zwommen in de Sto Nino Cold Spring, bezochten een kerk, zochten de oude Spaanse uitkijktoren en besloten onze dag in een visrestaurant langs de lagune, waar je vis verse uit het water gevist werd. Na de volgende dag nog genoten te hebben van het witte strand van Kabila en gesnorkeld te hebben tussen de reuze zeeschelpen, tropische vissen en kleurrijke koralen, zetten we de terugreis naar Libertad in, maar niet zonder een tussenstop in een mall in CDO natuurlijk.
Op het kerstfeestje voor de jeugd dat de volgende dag in een beach resort plaatsvond waren onze bezoekers de speciale gasten. Ze waren ook de jury bij de kerstliedjeswedstrijd en papa Johan leerde hen ook nog een Engelstalig Belgisch liedje aan. Lang konden we niet genieten van het strand en het gezelschap van de Filippijnse jeugd want in de namiddag moesten we onze koffer al pakken om de nachtboot vanuit CDO naar Bohol te nemen. Bohol is een eiland even ten noorden van Mindanao. Het was best gezellig op de boot, we kaarten op het achterdek met de karaoke op de ‘voor’grond en leerden een Duits-Filippijnse koppel het spel ‘slagen raden’. ’s Morgens werden we getrakteerd op een mooie zonsopgang van op de boot. Op Bohol werden we in een snel tempo langs de (te) toeristische trekpleisters van het eiland geleid. We bezochten oa de oude kerk van Baclayon, een hangende bamboo brug en natuurlijk de befaamde ‘Chocolate Hills’. Dit zijn een aantal kleine afgeronde heuveltjes die in het droogseizoen, door het droge gras bruingekleurd zijn. Nu waren ze echter nog iets tussen groen en bruin. We verbleven in Nutshuts, een aantal eenvoudige hutten die verscholen liggen tussen de bomen langs de rivier vlak bij Loboc. Nutshuts wordt uitgebaat door een erg vriendelijk Belgisch koppel dat ons bijstond met raad en daad. Het was een deugddoende rustige omgeving en het eten was heerlijk. We relaxten in de bar/restaurant, kaarten wat, aten ‘true Belgian fries’ en genoten van elkaars gezelschap. De volgende dag bracht een bootje ons naar Loboc waar we het plaatselijk museum en kerk bezochten. Een overvolle jeepney (een paar van ons namen daarom plaats op het dak) bracht ons vervolgens naar Corella waar we het, met uitsterven bedreigde spookdierje (tarsier) konden gaan bekijken. In de namiddag deden we een mooie wandeling naar het Cruz Daku, een groot wit kruis dat boven op een heuvel stond. De dag sloten we weer af in de gezellige bar/restaurant van Nutshuts waar we liegen speelden met twee vriendelijke Canadesen.
De volgende dag (30/12) was het alweer tijd om te vertrekken, maar niet zonder eerst nog wat stroomopwaarts te varen om de nabijgelegen watervalletjes te gaan bekijken. Met een snelle ferry voeren we naar Cebu (eiland ten westen van Bohol). In Cebu City bezochten we in snel tempo het San Pedro Fort, de Sto Nino Basiliek en de mall. ’s Avonds zaten we alweer op de nachtboot richting CDO.
Oudejaarsavond vierden we bij Cora (directrice van LEF) thuis in Initao. Het was opnieuw een best vreemde manier om oudejaar te vieren. Als Filippijnen feest vieren dan is eten heel erg belangrijk maar men neemt er niet de tijd voor om gezellig samen te tafelen zoals wij dat gewoon zijn. Toen we aankwamen bij Cora stond het eten al klaar, we mochten meteen beginnen want zij hadden al gegeten... Verder was er die avond heel wat lawaai, zowel van de karaoke als van het vele vuurwerk dat voortdurend aangestoken werd. Om middernacht geen kussen maar opnieuw eten. Er was een lechon en wij hadden nieuwjaarswaffeltjes meegebracht. Lang hebben we het die avond niet getrokken, we waren allemaal moe en snakten naar wat rust.
Op nieuwjaarsdag stond er weer gereis op het programma. De LEF pick-up en Bert brachten ons helemaal naar Henry’s farm in Songco. Daar konden we genieten van de rustige omgeving en het lekkere eten. De volgende morgen leidde Henry ons rond. We wandelden een stukje de berg op en kregen zijn farm te zien. Na het middageten reden we terug naar Malaybalay (MB), waar we op ons gemak wat rondwandelden en een koffietje dronken. Wandelen stond ook de volgende dag (3/1) op het programma, we trokken naar Impalutao (20 minuutjes van MB) om er in het natuurpark CEDAR een wandeling te maken die ons langs drie watervallen leidde. ’s Avonds aten we kip met appelmoes en gebakken patatjes in Bert’s huis en wogen we zorgvuldig de verschillende reistassen om alle toegelaten kilo’s goed te benutten.
Vrijdag 4 januari was de dag waarop de terugreis van ons bezoek gepland stond. ’s Morgens reden we van MB naar CDO en nadat wij ons visum verlengd hadden, zij een museum in CDO bezochten en we samen nog iets gegeten hadden, trokken we naar het vliegveld van CDO. Daar kregen we het slechte nieuws dat er door de bewolking en de regen geen vliegtuigen konden landen (en dus ook niet terug opstijgen). “We had a great problem.” Ons bezoek geraakte dus niet terug in Manilla en misten dus hun aansluiting richting Europa. Na het overschouwen van de mogelijkheden, bleek dat de eerst volgende mogelijkheid om in Europa te geraken pas op woensdag 9 januari was. Voor de zekerheid werd besloten om dan vanuit Davao naar Manilla te vliegen (Davao is een beter gelegen en uitgeruste luchthaven en vluchten zijn er dus minder afhankelijk van het weer). Na alles geregeld te hebben, trokken we dus met z’n allen terug naar Libertad, voor een voor ons bezoek noodgedwongen verlengd verblijf in de Filippijnen. Die avond was het best leuk in Tines cottage. We konden twee dingen doen: lachen of wenen en dus kozen we maar voor de leukste oplossing.
Het volgend weekend (5-6 januari) deden we het rustig aan. Er werd wat was gedaan, gekaart, gelezen, het thuisfront werd verder op de hoogte gebracht, extra verlof werd bedongen en vervangtaken opgesteld. Cora maakte van het verlengd verblijf gebruik om ons uit te nodigen voor een lunch op het strand de volgende dag.
Op maandag trokken we, opnieuw gebruikmakend van de pick-up van LEF en met Bert aan het stuur, naar Davao. Het werd een lange rit door de bergen maar het mooie landschap deed hem snel vorderen. ’s Avonds stelden we ons bezoek voor aan Arnold, Norma en hun dochter Maya. Het werd een gezellige avond. De volgende dag gebruikten we om een paar zaken in Davao te bezoeken. We zagen heel wat dieren in het Philippine Eagle Center, vlindertuin en krokodillen park. We bezochten het rijkelijk van kunstwerken voorziene hotel Ponce’s Suites en jaagden nog wat op soeveniers in Aldevinco. ’s Avonds werd alles muzikaal afgesloten met een optreden van de muzikale-dansgroep Kathara, die inheemse dansen en muziek brachten.
De volgende dag werden de reistassen nogmaals ingepakt, werd er nogmaals afscheid genomn en kon ons bezoek uiteindelijk zonder veel problemen richting Manilla en Europa vliegen. Wij genieten nog na van het bezoek dankzij Belgische chocolade, Belgische kaas, witte wereldwinkel wijn, Humo’s en foto’s van het thuisfront. Het waren best drukke dagen maar we hebben er erg van genoten.
... en er is een tijd van gaan.
Door het verlengde verblijf van ons bezoek werden onze laatste dagen als vrijwilligers wat hectisch. We reden woensdag (9/1) terug van Davao naar Malaybalay waar er ’s avonds een klein afscheidsfeestje, plaatselijke despedida genoemd, was voor ons bij KIN. Het was in KIN huisstijl een rustige bijeenkomst. We waren beiden moe dus vonden dat niet zo erg. Er werd afscheid genomen en ik, Bert, kreeg te horen dat ze me zouden missen maar het gaf me, door alles wat er gebeurd was, een wat dubbel gevoel en het afscheid deed me weinig.
De volgende ochtend stonden we vroeg op. We ontruimden Bert’s huis en brachten de geleende meubelen terug naar het kantoor van KIN. We lieten Malaybalay achter ons en zetten koers terug naar Libertad. Daar aangekomen gingen we, vooral Tine dan, meteen weer aan de slag. Ze had nog heel wat op haar to do lijstje. De volgende dag zou ze in een soort workshop een aantal dingen die haar opgevallen waren bij LEF delen met de staff en dat moest nog grotendeels voorbereid worden. Na de workshop was er ook bij LEF een despedida voor ons. We werden beiden in de bloemetjes gezet en kregen beiden een ‘Plaque of Appreciation’ voor wat we voor LEF gedaan hadden. Daarna kon het feest los barsten. Er werd nog de hele avond gezongen en gedanst dat het een lieve lust was.
Ik (Tine) besef nog niet helemaal dat ik vertrek bij LEF. Ik was heel druk bezig de laatste dagen: met de workshop, met het fotoboek die ik voor LEF maakte als bedanking, met het nog tijd doorbrengen met mijn vrienden hier... Alles lijkt nog zoals ervoor en opeens zal het gedaan zijn. Brrr... Het is waarschijnlijk ook typisch dat ik het moment dat ik moet vertrekken, me super goed voel bij LEF. ‘You don’t know what you’ve got till it’s (almost) gone...’
Laat het reizen beginnen.
Wat er nu voor ons volgt, ligt nog niet helemaal vast. Eerst zullen we nog een maand de Filippijnen verder ontdekken. Op dinsdag (15/1) trekken we naar Cebu. Kortrijk, waar we beiden geboren en getogen zijn, heeft een zusterband met Cebu City. Een plaatselijke NGO zal ons laten kennis maken met haar eigen werking en met hoe de zusterband verloopt. In het weekend is er het Sinulog festival in Cebu, dit zou een erg goed festival zijn en dit zullen we dus ook nog meepikken. Na Cebu volgen nog andere eilanden van de Filippijnen. We proberen jullie op de hoogte via deze blog maar we weten niet goed hoe vaak we toegang zullen hebben tot internet.
Na een maand rond te hebben gereisd in de Filippijnen trekken we naar Cambodia, Laos en Vietnam. Of dat is voorlopig nog het plan. Er bestaat een mogelijkheid dat we niet naar Zuid-Oost-Azie trekken maar naar India om er voor BD wat voorbereidend werk te verrichten met het oog op het volgende wereldkamp en de vastencampagne van 2009 waarin India centraal staat. Momenteel hebben we daar echter nog geen zekerheid over, dus het is nog even afwachten voor we weten wat we vanaf half februari tot half april zullen doen. Jullie lezen het hier ook zodra we iets meer weten.
Aangezien we niet weten hoe regelmatig we onze blog zullen kunnen update maar jullie vast en zeker niets willen missen, kan je hiernaast je e-mailadres ingeven en dan wordt je op de hoogte gebracht van nieuwe berichten. Op die manier kan je onze avonturen mee beleven :-)
Vele groetjes,
wij
Abonneren op:
Posts (Atom)