De Filippijnen dat zijn heel wat eilanden (meer dan 7000!). Momenteel bevinden we ons dan ook op weer een ander, namelijk Negros, meer bepaald in de procincie Negros Occidental. Vanuit Cebu met bus/boot/bus hier in het rustigere Silay belandt. Dit stadje was vroeger erg welvarend door de suikerrietproductie maar door het ineenstuiken van de suikermarkt/prijs is het de laatste tientallen jaren wat minder. Verspreid over de stad liggen echter nog heel wat 'ancestral homes', oude huizen waar vroeger suikerrietplantage (hacienderos) woonden. Deze morgen bezochten we er twee waar wich een museum in bevindt. We kwamen in een zelfs een oude motorfiets tegen geproduceerd door het Belgische FN in het begin van de 20ste eeuw...
Deze namiddag bezochten we een suikerrietmolen. Daar wordt suiker gemaakt door het 'sap' uit het suikerriet te persen. We reden er met een jeepney heen en passeerden uitgestrekte velden en vele vrachtwagens vol suikerriet. Op de fabriek werden we ontvangen door iemand die zich een product van Belgische missionarissen noemde. Hij had school gelopen in een school opgericht door Belgische missionarissen (in Baguio, Noord-Luzon). We kregen van hem een snelle rondleiding op de fabriek.
Morgen trekken we normaalgezien naar het Patag National Park hier in de buurt. Het ligt in de bergen en je zou mooie wandelingen kunnen maken. Er zouden ook verschillende watervallen zijn. Daar zullen we waarschijnlijk ook overnachten in het huis van een plaatselijke boer.
groeten,
wij
dinsdag 22 januari 2008
zaterdag 19 januari 2008
VIPs in Cebu
De eerste stop op onze toer door de Filippijnen is Cebu. Sinds woensdag zitten we op dit langwerpige eiland ten noorden van Mindanao. Het afscheid van LEF was niet makkelijk maar we weten dat we er in april nog even terug zijn… Om de overgang tussen vrijwilliger en toerist wat minder bruusk te maken zijn we hier in Cebu niet enkel om aan sightseeing te doen. Kortrijk, onze thuisstad, heeft namelijk een zusterband met Cebu City en het leek ons dan ook een ideale gelegenheid om daar meer over te weten te komen. Woensdag hadden we een meeting met Nagiel van het stadsbestuur van Cebu, die verantwoordelijk is voor de stedenband met Kortrijk. Hij vertelde ons wat meer over hoe de samenwerking ineen zit. De volgende dag gingen we langs bij CPAG, een plaatselijke NGO die werkt rond participatief burgerschap, iets waar Kortrijk in geinteresseerd is. We bezochten barangay Luz, een van de barangays waar ze erg goede resultaten halen met het opstellen en uitvoeren van het barangay ontwikkelingsplan.
Door ons contact met het stadsbestuur hebben we hier een paar privileges. Zo kregen we gratis tickets voor de Miss Cebu 2008 verkiezing op donderdag. Die vond plaats in een van de chiqueste hotels van Cebu en daar stonden wij op ons sandalen tussen de beau monde van Cebu en omstreken... Maar we genoten van de spectaculaire show met dans, muziek en ook wat missen. Vanavond zijn we uitgenodigd voor een cocktail party maar onze klerenkast (lees rugzak) staat ons dit niet toe :-). Nagiel gaf ons ook vip tickets voor de grote Sinulog parade op zondag. Sinulog is het jaarlijks festival in Cebu, het draait rond de verering van Sto. Nino (het kind Jezus). Het ontstaan van deze verering gaat terug tot een beeldje van het kind Jezus dat een Spaanse koningin kreeg van een Belgische priester. Via de Spaanse ontdekkingsreizigers kwam het terecht in de Filippijnen waar er een groot geloof in de krachten van deze heilige ontstond. Naast die verering is er echter ook heel wat inheemse muziek en dans, en het is vooral dat waar wij naar uitkijken.
Andere bezoekjes die we hier deden: Sto. Nino Basiliek, Taoistische tempel (heel mooi), Casa Gorordo museum en de malls :-). Cebu is een grootstad en we merken dat we hier ondertussen al lang genoeg zitten. We snakken naar wat meer natuur. Maandag trekken we dan ook naar Negros (eiland ten westen van Cebu).
Tot later,
wij
Door ons contact met het stadsbestuur hebben we hier een paar privileges. Zo kregen we gratis tickets voor de Miss Cebu 2008 verkiezing op donderdag. Die vond plaats in een van de chiqueste hotels van Cebu en daar stonden wij op ons sandalen tussen de beau monde van Cebu en omstreken... Maar we genoten van de spectaculaire show met dans, muziek en ook wat missen. Vanavond zijn we uitgenodigd voor een cocktail party maar onze klerenkast (lees rugzak) staat ons dit niet toe :-). Nagiel gaf ons ook vip tickets voor de grote Sinulog parade op zondag. Sinulog is het jaarlijks festival in Cebu, het draait rond de verering van Sto. Nino (het kind Jezus). Het ontstaan van deze verering gaat terug tot een beeldje van het kind Jezus dat een Spaanse koningin kreeg van een Belgische priester. Via de Spaanse ontdekkingsreizigers kwam het terecht in de Filippijnen waar er een groot geloof in de krachten van deze heilige ontstond. Naast die verering is er echter ook heel wat inheemse muziek en dans, en het is vooral dat waar wij naar uitkijken.
Andere bezoekjes die we hier deden: Sto. Nino Basiliek, Taoistische tempel (heel mooi), Casa Gorordo museum en de malls :-). Cebu is een grootstad en we merken dat we hier ondertussen al lang genoeg zitten. We snakken naar wat meer natuur. Maandag trekken we dan ook naar Negros (eiland ten westen van Cebu).
Tot later,
wij
maandag 14 januari 2008
...update na een lange tijd...
Lieve mensjes,
door de drukte hebben we jullie een beetje verwaarloosd, maar dat maken we nu in ene keer goed! Hieronder kan je een verslagje vinden van onze bezigheden vanaf december.
December voor Tine: One Day Youth Camps en computerwerk
Eens ik (Tine) terug was van de mijnconferentie, moest ik er onmiddellijk weer invliegen, want er stonden ‘eendaagse jeugdkampen’ gepland. Aangezien het jeugdkamp in oktober slechts voor een beperkte groep jongeren was, dacht ik dat het niet slecht was om met een One Day Youth Camp (ODYC) naar de verschillende barangays te trekken. Programma? In de voormiddag wat kleine spelletjes, een babbel over hun jeugdorganisatie. En in de namiddag het grote ‘One against all’ (Een tegen allen), waarbij wij - LEF staff - de jongeren uitdaagden om in een beperkte tijd een lijst met opdrachten te vervullen (zoals ‘breng 3 geiten, 2 varkens en 1 koe’, ‘maak het woord YOUTH met je lichamen’, ‘maak een 20 meter lange slipperketting’...). De ODYC’s verliepen niet echt zoals ik verwacht had. Vaak kwamen er maar een beperkt aantal jongeren opdagen en/of waren ze te beschaamd om mee te doen. In 3 van de 6 barangays hadden we uiteindelijk wel een mooie jeugddag: jongeren ammusseerden zich, waren enthousiast, creatief... Maar van de andere barangays kwam ik echt gefrustreerd terug. Ik realiseerde mij dat ik iets te optimistisch was geweest over wat we met en voor de jeugd al gerealiseerd hadden. Er is nog veel werk aan de winkel! Maar achteraf bekeken heeft iedere ODYC wel iets opgeleverd. In de barangays waar we geen activiteiten deden omdat er een te kleine opkomst was, praatten we met en luisterden we naar de jeugd. We brachten de SK chairman (voorzitter van het jongeren barangay bestuur) samen met jongeren die de SK nog niet kende en de jongeren wisselden ideeen met elkaar uit. Wordt vervolgd dus... De ODYCs waren ook een moment om de jeugdige LEF staff wat meer ervaring te geven in het animeren van jongeren. Ik schakelde mijzelf tijdens de activiteiten meer en meer uit om hen meer en meer uit te dagen en verantwoordelijkheid te laten nemen. Dit was natuurlijk erg saai voor mij, maar het was leerrijk voor hen en dat was de bedoeling!
Naast de jeugdkampen, wou ik voor de LEF uitstap naar Dipolog en de komst van mijn ouders nog wat dingen op papier zetten. Ik moest mijn derde case study nog uitschrijven. In november verbleef ik namelijk nog 5 dagen in barangay Tagpaco. Het was een heel fijn verblijf (zie foto’s). Daarnaast schreef ik ook nog een actieplan voor de jeugd voor het komende jaar en documenteerde ik de activiteiten die ik gedurende mijn verblijf heb gedaan met de jeugd, zodat het project met de jeugd makkelijker kan verder gezet worden eens ik weg ben.
December voor Bert: ODYC, website en autorijden...
Na mijn verblijf bij Henry zat ik vooral bij LEF. Ik hielp er Tine met de ODYC en maakte ook voor LEF een website (al blijft ook hier inhoud voorlopig uit, maar de vorm en structuur is er al ongeveer). Ik werd ook regelmatig ingeschakeld als driver van LEF. In het begin was het erg wennen aan de Filippijnse ‘verkeersregels’ maar ik had al een aantal maanden ‘observatiestage’ achter de rug, dus ik had ze wel snel onder de knie. Ook off-road rijden lukte steeds beter. Het principe hier is simpel: alles kan, alles mag. Het komt er gewoon op aan van het andere verkeer duidelijk te maken dat jij in aantocht bent dmv je claxon. Het had soms veel weg van een computerspel, al tuterend slalommen om het andere verkeer op bochtige wegen en hobbelpadden. In het begin reed ik gewoon heen en terug naar de barangay waar die dag het ODYC was, maar later speelde ik eens ambulance om een vrouw die na haar bevalling bloedingen kreeg naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis te brengen. Ook pikte ik eens mensen op voor een meeting bij LEF en reed zo met 20 passagiers in de laadbak van de pick-up van Initao tot aan de LEF office. Het zal een hele aanpassingen zijn om terug in Belgie met de auto rond te rijden
Met z’n allen naar Dipolog.
Woensdag 19 december vertrokken we met heel de LEF familie, ook Bert, op een ‘study tour’ naar Dipolog. Dipolog ligt in de provincie Zamboanga del Norte en een heel eind ten westen van Libertad. Het is de thuisstad van Elmer, de man van Cora. LEF plant ook daar een werking en lokaal kantoor op te zetten. We probeerden een comfortabele positie te vinden in de ELF truck en zetten ons schrap voor een hele lange rit. Gelukkig waren er onderweg verschillende stops. Er was een stukje met de overzetboot en we stopten bij een paar natuurprojecten.
De volgende dag trokken we naar het vlakbij gelegen Dapitan. Daar beklommen we de 3003 treden van een kruisgang die een bergop liep. We klauterden verder naar de top van de berg en genoten er van het uitzicht op Dapitan, Dipolog en de kustlijn. We kwamen er even op adem en zetten ons dan schrap voor de afdaling. Eens terug beneden deden we ons te goed met wat frisdrank en snacks, en wat nummertje karaoke. Vervolgens trokken we naar het Rizal museum. Jose Rizal is een Filippijnse held die vier jaar in ballingschap leefde in Dapitan. Het museum stelde niet zoveel voor maar Rizal had zelfs nog gewoond op die locatie en er stonden replica’s van zijn huis en zijn ziekenhuisje. Het domein lag vlak aan de zee en het was wel een leuke omgeving om een tijdje in rond te wandelen.
De volgende stop van de dag was de boulevard van Dipolog. Dit was eigenlijk de dijk aan de zee. We genoten er van de zonsondergang terwijl anderen naar een nabijgelegen mall trokken. Vervolgens trokken we naar een beach resort voor het avondeten. Er was lechon en een schaaldier dat ergens tussen een mossel en een oester in ligt en dat geroosterd werd op een barbecue. Terwijl een deel van de groep al naar een plein in de stad trok om er de kerstversiering te bewonderen, lieten wij ons nog wat gaan aan de karaoke.
De volgende dag stond de lange weg terug naar Libertad op het menu. Omdat Cora en haar gezin in Dipolog bleven konden wij met een paar andere terugkeren in de pick-up en dat zat een stuk zachter dan houten banken in de ELF. Onderweg konden we nog wat marang fruit,die al lang niet meer in seizoen zijn, op de kop tikken. Na een tussenshop in Iligan bereikten we uiteindelijk Libertad. We kropen snel in ons bed want de volgende dag moest er nog wat opgeruimd worden voor...
Visite, visite, een huis vol visite.
Op zaterdag 22 december kregen we bezoek. Een beetje thuis kwam ons opzoeken voor de feestdagen. Kristin, Johan en Ruben (respectievelijk de mama, papa en oudste broer van Tine) kwamen ons vanuit het verre en koude Belgie bezoeken. Donderdag 20 december waren ze vanuit Zaventem vertrokken en na heel wat uren vliegen, een overnachting in Manilla en nog een korte vlucht arriveerden ze in Cagayan de Oro (CDO) waar wij hen stonden op te wachten. Het weerzien was warm en deed deugd. We hadden een heel programma voor hen samengesteld en het werd een druk en warm bezoek dat niet gespaard bleef van enkele hindernissen. Reeds in Frankfurt raakte papa Johan moeilijk ingecheckt en ging er iets mis met de bagage want aangekomen in Manilla bleek een van hun reistassen niet mee. Gelukkig was de tas snel terecht en bereikte enkele dagen later dan toch CDO.
De eerste avond had LEF een welkomstfeestje georganiseerd. Daar maakte ons bezoek meteen kennis met enkele typische Filippijnse zaken, lechon (geroosterd varken), veel rijst en natuurlijk karaoke. De volgende dag voerde een lange autorit bergop langs hobbelige wegen ons naar Mahayahay, een barangay waar Tine bijna drie weken verbleef tijdens een van haar case studies. Daar werd kennis gemaakt met Tines gastgezin, werd stevig gewandeld en genoten van het mooie uitzicht. In de namiddag trokken we richting Tinago Falls, de waterval iets voorbij Iligan waar kon gezwommen worden onder het donderende water.
De volgende dag was het al 24 december en begonnen we aan onze trip naar Camiguin.
Wij twee speelden gids want we kenden het daar al een beetje door ons vorige bezoek aan het vulkanische eiland. We konden een pick-up lenen van LEF en met Bert aan het stuur geraakten we er vrij ‘eenvoudig’. We nuttigden een late lunch in Enigmata (de boomhut waar wij vorige keer verbleven) en deden wat inkopen voor kerstavond in Mambajao. Aangekomen in ons hotel namen we een duik in het buitenzwembad om wat af te koelen alvorens we op een eenvoudige manier kerstavond vierden in onze ‘family room’. Kerstdag werd gevuld met een toer rond het eiland, met verschillende stops onderweg. We deden de kruisweg langs bergflank, voelden de warme waterbron van Tangub op het strand, bekeken het gezonken kerkhof, zwommen in de Sto Nino Cold Spring, bezochten een kerk, zochten de oude Spaanse uitkijktoren en besloten onze dag in een visrestaurant langs de lagune, waar je vis verse uit het water gevist werd. Na de volgende dag nog genoten te hebben van het witte strand van Kabila en gesnorkeld te hebben tussen de reuze zeeschelpen, tropische vissen en kleurrijke koralen, zetten we de terugreis naar Libertad in, maar niet zonder een tussenstop in een mall in CDO natuurlijk.
Op het kerstfeestje voor de jeugd dat de volgende dag in een beach resort plaatsvond waren onze bezoekers de speciale gasten. Ze waren ook de jury bij de kerstliedjeswedstrijd en papa Johan leerde hen ook nog een Engelstalig Belgisch liedje aan. Lang konden we niet genieten van het strand en het gezelschap van de Filippijnse jeugd want in de namiddag moesten we onze koffer al pakken om de nachtboot vanuit CDO naar Bohol te nemen. Bohol is een eiland even ten noorden van Mindanao. Het was best gezellig op de boot, we kaarten op het achterdek met de karaoke op de ‘voor’grond en leerden een Duits-Filippijnse koppel het spel ‘slagen raden’. ’s Morgens werden we getrakteerd op een mooie zonsopgang van op de boot. Op Bohol werden we in een snel tempo langs de (te) toeristische trekpleisters van het eiland geleid. We bezochten oa de oude kerk van Baclayon, een hangende bamboo brug en natuurlijk de befaamde ‘Chocolate Hills’. Dit zijn een aantal kleine afgeronde heuveltjes die in het droogseizoen, door het droge gras bruingekleurd zijn. Nu waren ze echter nog iets tussen groen en bruin. We verbleven in Nutshuts, een aantal eenvoudige hutten die verscholen liggen tussen de bomen langs de rivier vlak bij Loboc. Nutshuts wordt uitgebaat door een erg vriendelijk Belgisch koppel dat ons bijstond met raad en daad. Het was een deugddoende rustige omgeving en het eten was heerlijk. We relaxten in de bar/restaurant, kaarten wat, aten ‘true Belgian fries’ en genoten van elkaars gezelschap. De volgende dag bracht een bootje ons naar Loboc waar we het plaatselijk museum en kerk bezochten. Een overvolle jeepney (een paar van ons namen daarom plaats op het dak) bracht ons vervolgens naar Corella waar we het, met uitsterven bedreigde spookdierje (tarsier) konden gaan bekijken. In de namiddag deden we een mooie wandeling naar het Cruz Daku, een groot wit kruis dat boven op een heuvel stond. De dag sloten we weer af in de gezellige bar/restaurant van Nutshuts waar we liegen speelden met twee vriendelijke Canadesen.
De volgende dag (30/12) was het alweer tijd om te vertrekken, maar niet zonder eerst nog wat stroomopwaarts te varen om de nabijgelegen watervalletjes te gaan bekijken. Met een snelle ferry voeren we naar Cebu (eiland ten westen van Bohol). In Cebu City bezochten we in snel tempo het San Pedro Fort, de Sto Nino Basiliek en de mall. ’s Avonds zaten we alweer op de nachtboot richting CDO.
Oudejaarsavond vierden we bij Cora (directrice van LEF) thuis in Initao. Het was opnieuw een best vreemde manier om oudejaar te vieren. Als Filippijnen feest vieren dan is eten heel erg belangrijk maar men neemt er niet de tijd voor om gezellig samen te tafelen zoals wij dat gewoon zijn. Toen we aankwamen bij Cora stond het eten al klaar, we mochten meteen beginnen want zij hadden al gegeten... Verder was er die avond heel wat lawaai, zowel van de karaoke als van het vele vuurwerk dat voortdurend aangestoken werd. Om middernacht geen kussen maar opnieuw eten. Er was een lechon en wij hadden nieuwjaarswaffeltjes meegebracht. Lang hebben we het die avond niet getrokken, we waren allemaal moe en snakten naar wat rust.
Op nieuwjaarsdag stond er weer gereis op het programma. De LEF pick-up en Bert brachten ons helemaal naar Henry’s farm in Songco. Daar konden we genieten van de rustige omgeving en het lekkere eten. De volgende morgen leidde Henry ons rond. We wandelden een stukje de berg op en kregen zijn farm te zien. Na het middageten reden we terug naar Malaybalay (MB), waar we op ons gemak wat rondwandelden en een koffietje dronken. Wandelen stond ook de volgende dag (3/1) op het programma, we trokken naar Impalutao (20 minuutjes van MB) om er in het natuurpark CEDAR een wandeling te maken die ons langs drie watervallen leidde. ’s Avonds aten we kip met appelmoes en gebakken patatjes in Bert’s huis en wogen we zorgvuldig de verschillende reistassen om alle toegelaten kilo’s goed te benutten.
Vrijdag 4 januari was de dag waarop de terugreis van ons bezoek gepland stond. ’s Morgens reden we van MB naar CDO en nadat wij ons visum verlengd hadden, zij een museum in CDO bezochten en we samen nog iets gegeten hadden, trokken we naar het vliegveld van CDO. Daar kregen we het slechte nieuws dat er door de bewolking en de regen geen vliegtuigen konden landen (en dus ook niet terug opstijgen). “We had a great problem.” Ons bezoek geraakte dus niet terug in Manilla en misten dus hun aansluiting richting Europa. Na het overschouwen van de mogelijkheden, bleek dat de eerst volgende mogelijkheid om in Europa te geraken pas op woensdag 9 januari was. Voor de zekerheid werd besloten om dan vanuit Davao naar Manilla te vliegen (Davao is een beter gelegen en uitgeruste luchthaven en vluchten zijn er dus minder afhankelijk van het weer). Na alles geregeld te hebben, trokken we dus met z’n allen terug naar Libertad, voor een voor ons bezoek noodgedwongen verlengd verblijf in de Filippijnen. Die avond was het best leuk in Tines cottage. We konden twee dingen doen: lachen of wenen en dus kozen we maar voor de leukste oplossing.
Het volgend weekend (5-6 januari) deden we het rustig aan. Er werd wat was gedaan, gekaart, gelezen, het thuisfront werd verder op de hoogte gebracht, extra verlof werd bedongen en vervangtaken opgesteld. Cora maakte van het verlengd verblijf gebruik om ons uit te nodigen voor een lunch op het strand de volgende dag.
Op maandag trokken we, opnieuw gebruikmakend van de pick-up van LEF en met Bert aan het stuur, naar Davao. Het werd een lange rit door de bergen maar het mooie landschap deed hem snel vorderen. ’s Avonds stelden we ons bezoek voor aan Arnold, Norma en hun dochter Maya. Het werd een gezellige avond. De volgende dag gebruikten we om een paar zaken in Davao te bezoeken. We zagen heel wat dieren in het Philippine Eagle Center, vlindertuin en krokodillen park. We bezochten het rijkelijk van kunstwerken voorziene hotel Ponce’s Suites en jaagden nog wat op soeveniers in Aldevinco. ’s Avonds werd alles muzikaal afgesloten met een optreden van de muzikale-dansgroep Kathara, die inheemse dansen en muziek brachten.
De volgende dag werden de reistassen nogmaals ingepakt, werd er nogmaals afscheid genomn en kon ons bezoek uiteindelijk zonder veel problemen richting Manilla en Europa vliegen. Wij genieten nog na van het bezoek dankzij Belgische chocolade, Belgische kaas, witte wereldwinkel wijn, Humo’s en foto’s van het thuisfront. Het waren best drukke dagen maar we hebben er erg van genoten.
... en er is een tijd van gaan.
Door het verlengde verblijf van ons bezoek werden onze laatste dagen als vrijwilligers wat hectisch. We reden woensdag (9/1) terug van Davao naar Malaybalay waar er ’s avonds een klein afscheidsfeestje, plaatselijke despedida genoemd, was voor ons bij KIN. Het was in KIN huisstijl een rustige bijeenkomst. We waren beiden moe dus vonden dat niet zo erg. Er werd afscheid genomen en ik, Bert, kreeg te horen dat ze me zouden missen maar het gaf me, door alles wat er gebeurd was, een wat dubbel gevoel en het afscheid deed me weinig.
De volgende ochtend stonden we vroeg op. We ontruimden Bert’s huis en brachten de geleende meubelen terug naar het kantoor van KIN. We lieten Malaybalay achter ons en zetten koers terug naar Libertad. Daar aangekomen gingen we, vooral Tine dan, meteen weer aan de slag. Ze had nog heel wat op haar to do lijstje. De volgende dag zou ze in een soort workshop een aantal dingen die haar opgevallen waren bij LEF delen met de staff en dat moest nog grotendeels voorbereid worden. Na de workshop was er ook bij LEF een despedida voor ons. We werden beiden in de bloemetjes gezet en kregen beiden een ‘Plaque of Appreciation’ voor wat we voor LEF gedaan hadden. Daarna kon het feest los barsten. Er werd nog de hele avond gezongen en gedanst dat het een lieve lust was.
Ik (Tine) besef nog niet helemaal dat ik vertrek bij LEF. Ik was heel druk bezig de laatste dagen: met de workshop, met het fotoboek die ik voor LEF maakte als bedanking, met het nog tijd doorbrengen met mijn vrienden hier... Alles lijkt nog zoals ervoor en opeens zal het gedaan zijn. Brrr... Het is waarschijnlijk ook typisch dat ik het moment dat ik moet vertrekken, me super goed voel bij LEF. ‘You don’t know what you’ve got till it’s (almost) gone...’
Laat het reizen beginnen.
Wat er nu voor ons volgt, ligt nog niet helemaal vast. Eerst zullen we nog een maand de Filippijnen verder ontdekken. Op dinsdag (15/1) trekken we naar Cebu. Kortrijk, waar we beiden geboren en getogen zijn, heeft een zusterband met Cebu City. Een plaatselijke NGO zal ons laten kennis maken met haar eigen werking en met hoe de zusterband verloopt. In het weekend is er het Sinulog festival in Cebu, dit zou een erg goed festival zijn en dit zullen we dus ook nog meepikken. Na Cebu volgen nog andere eilanden van de Filippijnen. We proberen jullie op de hoogte via deze blog maar we weten niet goed hoe vaak we toegang zullen hebben tot internet.
Na een maand rond te hebben gereisd in de Filippijnen trekken we naar Cambodia, Laos en Vietnam. Of dat is voorlopig nog het plan. Er bestaat een mogelijkheid dat we niet naar Zuid-Oost-Azie trekken maar naar India om er voor BD wat voorbereidend werk te verrichten met het oog op het volgende wereldkamp en de vastencampagne van 2009 waarin India centraal staat. Momenteel hebben we daar echter nog geen zekerheid over, dus het is nog even afwachten voor we weten wat we vanaf half februari tot half april zullen doen. Jullie lezen het hier ook zodra we iets meer weten.
Aangezien we niet weten hoe regelmatig we onze blog zullen kunnen update maar jullie vast en zeker niets willen missen, kan je hiernaast je e-mailadres ingeven en dan wordt je op de hoogte gebracht van nieuwe berichten. Op die manier kan je onze avonturen mee beleven :-)
Vele groetjes,
wij
door de drukte hebben we jullie een beetje verwaarloosd, maar dat maken we nu in ene keer goed! Hieronder kan je een verslagje vinden van onze bezigheden vanaf december.
December voor Tine: One Day Youth Camps en computerwerk
Eens ik (Tine) terug was van de mijnconferentie, moest ik er onmiddellijk weer invliegen, want er stonden ‘eendaagse jeugdkampen’ gepland. Aangezien het jeugdkamp in oktober slechts voor een beperkte groep jongeren was, dacht ik dat het niet slecht was om met een One Day Youth Camp (ODYC) naar de verschillende barangays te trekken. Programma? In de voormiddag wat kleine spelletjes, een babbel over hun jeugdorganisatie. En in de namiddag het grote ‘One against all’ (Een tegen allen), waarbij wij - LEF staff - de jongeren uitdaagden om in een beperkte tijd een lijst met opdrachten te vervullen (zoals ‘breng 3 geiten, 2 varkens en 1 koe’, ‘maak het woord YOUTH met je lichamen’, ‘maak een 20 meter lange slipperketting’...). De ODYC’s verliepen niet echt zoals ik verwacht had. Vaak kwamen er maar een beperkt aantal jongeren opdagen en/of waren ze te beschaamd om mee te doen. In 3 van de 6 barangays hadden we uiteindelijk wel een mooie jeugddag: jongeren ammusseerden zich, waren enthousiast, creatief... Maar van de andere barangays kwam ik echt gefrustreerd terug. Ik realiseerde mij dat ik iets te optimistisch was geweest over wat we met en voor de jeugd al gerealiseerd hadden. Er is nog veel werk aan de winkel! Maar achteraf bekeken heeft iedere ODYC wel iets opgeleverd. In de barangays waar we geen activiteiten deden omdat er een te kleine opkomst was, praatten we met en luisterden we naar de jeugd. We brachten de SK chairman (voorzitter van het jongeren barangay bestuur) samen met jongeren die de SK nog niet kende en de jongeren wisselden ideeen met elkaar uit. Wordt vervolgd dus... De ODYCs waren ook een moment om de jeugdige LEF staff wat meer ervaring te geven in het animeren van jongeren. Ik schakelde mijzelf tijdens de activiteiten meer en meer uit om hen meer en meer uit te dagen en verantwoordelijkheid te laten nemen. Dit was natuurlijk erg saai voor mij, maar het was leerrijk voor hen en dat was de bedoeling!
Naast de jeugdkampen, wou ik voor de LEF uitstap naar Dipolog en de komst van mijn ouders nog wat dingen op papier zetten. Ik moest mijn derde case study nog uitschrijven. In november verbleef ik namelijk nog 5 dagen in barangay Tagpaco. Het was een heel fijn verblijf (zie foto’s). Daarnaast schreef ik ook nog een actieplan voor de jeugd voor het komende jaar en documenteerde ik de activiteiten die ik gedurende mijn verblijf heb gedaan met de jeugd, zodat het project met de jeugd makkelijker kan verder gezet worden eens ik weg ben.
December voor Bert: ODYC, website en autorijden...
Na mijn verblijf bij Henry zat ik vooral bij LEF. Ik hielp er Tine met de ODYC en maakte ook voor LEF een website (al blijft ook hier inhoud voorlopig uit, maar de vorm en structuur is er al ongeveer). Ik werd ook regelmatig ingeschakeld als driver van LEF. In het begin was het erg wennen aan de Filippijnse ‘verkeersregels’ maar ik had al een aantal maanden ‘observatiestage’ achter de rug, dus ik had ze wel snel onder de knie. Ook off-road rijden lukte steeds beter. Het principe hier is simpel: alles kan, alles mag. Het komt er gewoon op aan van het andere verkeer duidelijk te maken dat jij in aantocht bent dmv je claxon. Het had soms veel weg van een computerspel, al tuterend slalommen om het andere verkeer op bochtige wegen en hobbelpadden. In het begin reed ik gewoon heen en terug naar de barangay waar die dag het ODYC was, maar later speelde ik eens ambulance om een vrouw die na haar bevalling bloedingen kreeg naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis te brengen. Ook pikte ik eens mensen op voor een meeting bij LEF en reed zo met 20 passagiers in de laadbak van de pick-up van Initao tot aan de LEF office. Het zal een hele aanpassingen zijn om terug in Belgie met de auto rond te rijden
Met z’n allen naar Dipolog.
Woensdag 19 december vertrokken we met heel de LEF familie, ook Bert, op een ‘study tour’ naar Dipolog. Dipolog ligt in de provincie Zamboanga del Norte en een heel eind ten westen van Libertad. Het is de thuisstad van Elmer, de man van Cora. LEF plant ook daar een werking en lokaal kantoor op te zetten. We probeerden een comfortabele positie te vinden in de ELF truck en zetten ons schrap voor een hele lange rit. Gelukkig waren er onderweg verschillende stops. Er was een stukje met de overzetboot en we stopten bij een paar natuurprojecten.
De volgende dag trokken we naar het vlakbij gelegen Dapitan. Daar beklommen we de 3003 treden van een kruisgang die een bergop liep. We klauterden verder naar de top van de berg en genoten er van het uitzicht op Dapitan, Dipolog en de kustlijn. We kwamen er even op adem en zetten ons dan schrap voor de afdaling. Eens terug beneden deden we ons te goed met wat frisdrank en snacks, en wat nummertje karaoke. Vervolgens trokken we naar het Rizal museum. Jose Rizal is een Filippijnse held die vier jaar in ballingschap leefde in Dapitan. Het museum stelde niet zoveel voor maar Rizal had zelfs nog gewoond op die locatie en er stonden replica’s van zijn huis en zijn ziekenhuisje. Het domein lag vlak aan de zee en het was wel een leuke omgeving om een tijdje in rond te wandelen.
De volgende stop van de dag was de boulevard van Dipolog. Dit was eigenlijk de dijk aan de zee. We genoten er van de zonsondergang terwijl anderen naar een nabijgelegen mall trokken. Vervolgens trokken we naar een beach resort voor het avondeten. Er was lechon en een schaaldier dat ergens tussen een mossel en een oester in ligt en dat geroosterd werd op een barbecue. Terwijl een deel van de groep al naar een plein in de stad trok om er de kerstversiering te bewonderen, lieten wij ons nog wat gaan aan de karaoke.
De volgende dag stond de lange weg terug naar Libertad op het menu. Omdat Cora en haar gezin in Dipolog bleven konden wij met een paar andere terugkeren in de pick-up en dat zat een stuk zachter dan houten banken in de ELF. Onderweg konden we nog wat marang fruit,die al lang niet meer in seizoen zijn, op de kop tikken. Na een tussenshop in Iligan bereikten we uiteindelijk Libertad. We kropen snel in ons bed want de volgende dag moest er nog wat opgeruimd worden voor...
Visite, visite, een huis vol visite.
Op zaterdag 22 december kregen we bezoek. Een beetje thuis kwam ons opzoeken voor de feestdagen. Kristin, Johan en Ruben (respectievelijk de mama, papa en oudste broer van Tine) kwamen ons vanuit het verre en koude Belgie bezoeken. Donderdag 20 december waren ze vanuit Zaventem vertrokken en na heel wat uren vliegen, een overnachting in Manilla en nog een korte vlucht arriveerden ze in Cagayan de Oro (CDO) waar wij hen stonden op te wachten. Het weerzien was warm en deed deugd. We hadden een heel programma voor hen samengesteld en het werd een druk en warm bezoek dat niet gespaard bleef van enkele hindernissen. Reeds in Frankfurt raakte papa Johan moeilijk ingecheckt en ging er iets mis met de bagage want aangekomen in Manilla bleek een van hun reistassen niet mee. Gelukkig was de tas snel terecht en bereikte enkele dagen later dan toch CDO.
De eerste avond had LEF een welkomstfeestje georganiseerd. Daar maakte ons bezoek meteen kennis met enkele typische Filippijnse zaken, lechon (geroosterd varken), veel rijst en natuurlijk karaoke. De volgende dag voerde een lange autorit bergop langs hobbelige wegen ons naar Mahayahay, een barangay waar Tine bijna drie weken verbleef tijdens een van haar case studies. Daar werd kennis gemaakt met Tines gastgezin, werd stevig gewandeld en genoten van het mooie uitzicht. In de namiddag trokken we richting Tinago Falls, de waterval iets voorbij Iligan waar kon gezwommen worden onder het donderende water.
De volgende dag was het al 24 december en begonnen we aan onze trip naar Camiguin.
Wij twee speelden gids want we kenden het daar al een beetje door ons vorige bezoek aan het vulkanische eiland. We konden een pick-up lenen van LEF en met Bert aan het stuur geraakten we er vrij ‘eenvoudig’. We nuttigden een late lunch in Enigmata (de boomhut waar wij vorige keer verbleven) en deden wat inkopen voor kerstavond in Mambajao. Aangekomen in ons hotel namen we een duik in het buitenzwembad om wat af te koelen alvorens we op een eenvoudige manier kerstavond vierden in onze ‘family room’. Kerstdag werd gevuld met een toer rond het eiland, met verschillende stops onderweg. We deden de kruisweg langs bergflank, voelden de warme waterbron van Tangub op het strand, bekeken het gezonken kerkhof, zwommen in de Sto Nino Cold Spring, bezochten een kerk, zochten de oude Spaanse uitkijktoren en besloten onze dag in een visrestaurant langs de lagune, waar je vis verse uit het water gevist werd. Na de volgende dag nog genoten te hebben van het witte strand van Kabila en gesnorkeld te hebben tussen de reuze zeeschelpen, tropische vissen en kleurrijke koralen, zetten we de terugreis naar Libertad in, maar niet zonder een tussenstop in een mall in CDO natuurlijk.
Op het kerstfeestje voor de jeugd dat de volgende dag in een beach resort plaatsvond waren onze bezoekers de speciale gasten. Ze waren ook de jury bij de kerstliedjeswedstrijd en papa Johan leerde hen ook nog een Engelstalig Belgisch liedje aan. Lang konden we niet genieten van het strand en het gezelschap van de Filippijnse jeugd want in de namiddag moesten we onze koffer al pakken om de nachtboot vanuit CDO naar Bohol te nemen. Bohol is een eiland even ten noorden van Mindanao. Het was best gezellig op de boot, we kaarten op het achterdek met de karaoke op de ‘voor’grond en leerden een Duits-Filippijnse koppel het spel ‘slagen raden’. ’s Morgens werden we getrakteerd op een mooie zonsopgang van op de boot. Op Bohol werden we in een snel tempo langs de (te) toeristische trekpleisters van het eiland geleid. We bezochten oa de oude kerk van Baclayon, een hangende bamboo brug en natuurlijk de befaamde ‘Chocolate Hills’. Dit zijn een aantal kleine afgeronde heuveltjes die in het droogseizoen, door het droge gras bruingekleurd zijn. Nu waren ze echter nog iets tussen groen en bruin. We verbleven in Nutshuts, een aantal eenvoudige hutten die verscholen liggen tussen de bomen langs de rivier vlak bij Loboc. Nutshuts wordt uitgebaat door een erg vriendelijk Belgisch koppel dat ons bijstond met raad en daad. Het was een deugddoende rustige omgeving en het eten was heerlijk. We relaxten in de bar/restaurant, kaarten wat, aten ‘true Belgian fries’ en genoten van elkaars gezelschap. De volgende dag bracht een bootje ons naar Loboc waar we het plaatselijk museum en kerk bezochten. Een overvolle jeepney (een paar van ons namen daarom plaats op het dak) bracht ons vervolgens naar Corella waar we het, met uitsterven bedreigde spookdierje (tarsier) konden gaan bekijken. In de namiddag deden we een mooie wandeling naar het Cruz Daku, een groot wit kruis dat boven op een heuvel stond. De dag sloten we weer af in de gezellige bar/restaurant van Nutshuts waar we liegen speelden met twee vriendelijke Canadesen.
De volgende dag (30/12) was het alweer tijd om te vertrekken, maar niet zonder eerst nog wat stroomopwaarts te varen om de nabijgelegen watervalletjes te gaan bekijken. Met een snelle ferry voeren we naar Cebu (eiland ten westen van Bohol). In Cebu City bezochten we in snel tempo het San Pedro Fort, de Sto Nino Basiliek en de mall. ’s Avonds zaten we alweer op de nachtboot richting CDO.
Oudejaarsavond vierden we bij Cora (directrice van LEF) thuis in Initao. Het was opnieuw een best vreemde manier om oudejaar te vieren. Als Filippijnen feest vieren dan is eten heel erg belangrijk maar men neemt er niet de tijd voor om gezellig samen te tafelen zoals wij dat gewoon zijn. Toen we aankwamen bij Cora stond het eten al klaar, we mochten meteen beginnen want zij hadden al gegeten... Verder was er die avond heel wat lawaai, zowel van de karaoke als van het vele vuurwerk dat voortdurend aangestoken werd. Om middernacht geen kussen maar opnieuw eten. Er was een lechon en wij hadden nieuwjaarswaffeltjes meegebracht. Lang hebben we het die avond niet getrokken, we waren allemaal moe en snakten naar wat rust.
Op nieuwjaarsdag stond er weer gereis op het programma. De LEF pick-up en Bert brachten ons helemaal naar Henry’s farm in Songco. Daar konden we genieten van de rustige omgeving en het lekkere eten. De volgende morgen leidde Henry ons rond. We wandelden een stukje de berg op en kregen zijn farm te zien. Na het middageten reden we terug naar Malaybalay (MB), waar we op ons gemak wat rondwandelden en een koffietje dronken. Wandelen stond ook de volgende dag (3/1) op het programma, we trokken naar Impalutao (20 minuutjes van MB) om er in het natuurpark CEDAR een wandeling te maken die ons langs drie watervallen leidde. ’s Avonds aten we kip met appelmoes en gebakken patatjes in Bert’s huis en wogen we zorgvuldig de verschillende reistassen om alle toegelaten kilo’s goed te benutten.
Vrijdag 4 januari was de dag waarop de terugreis van ons bezoek gepland stond. ’s Morgens reden we van MB naar CDO en nadat wij ons visum verlengd hadden, zij een museum in CDO bezochten en we samen nog iets gegeten hadden, trokken we naar het vliegveld van CDO. Daar kregen we het slechte nieuws dat er door de bewolking en de regen geen vliegtuigen konden landen (en dus ook niet terug opstijgen). “We had a great problem.” Ons bezoek geraakte dus niet terug in Manilla en misten dus hun aansluiting richting Europa. Na het overschouwen van de mogelijkheden, bleek dat de eerst volgende mogelijkheid om in Europa te geraken pas op woensdag 9 januari was. Voor de zekerheid werd besloten om dan vanuit Davao naar Manilla te vliegen (Davao is een beter gelegen en uitgeruste luchthaven en vluchten zijn er dus minder afhankelijk van het weer). Na alles geregeld te hebben, trokken we dus met z’n allen terug naar Libertad, voor een voor ons bezoek noodgedwongen verlengd verblijf in de Filippijnen. Die avond was het best leuk in Tines cottage. We konden twee dingen doen: lachen of wenen en dus kozen we maar voor de leukste oplossing.
Het volgend weekend (5-6 januari) deden we het rustig aan. Er werd wat was gedaan, gekaart, gelezen, het thuisfront werd verder op de hoogte gebracht, extra verlof werd bedongen en vervangtaken opgesteld. Cora maakte van het verlengd verblijf gebruik om ons uit te nodigen voor een lunch op het strand de volgende dag.
Op maandag trokken we, opnieuw gebruikmakend van de pick-up van LEF en met Bert aan het stuur, naar Davao. Het werd een lange rit door de bergen maar het mooie landschap deed hem snel vorderen. ’s Avonds stelden we ons bezoek voor aan Arnold, Norma en hun dochter Maya. Het werd een gezellige avond. De volgende dag gebruikten we om een paar zaken in Davao te bezoeken. We zagen heel wat dieren in het Philippine Eagle Center, vlindertuin en krokodillen park. We bezochten het rijkelijk van kunstwerken voorziene hotel Ponce’s Suites en jaagden nog wat op soeveniers in Aldevinco. ’s Avonds werd alles muzikaal afgesloten met een optreden van de muzikale-dansgroep Kathara, die inheemse dansen en muziek brachten.
De volgende dag werden de reistassen nogmaals ingepakt, werd er nogmaals afscheid genomn en kon ons bezoek uiteindelijk zonder veel problemen richting Manilla en Europa vliegen. Wij genieten nog na van het bezoek dankzij Belgische chocolade, Belgische kaas, witte wereldwinkel wijn, Humo’s en foto’s van het thuisfront. Het waren best drukke dagen maar we hebben er erg van genoten.
... en er is een tijd van gaan.
Door het verlengde verblijf van ons bezoek werden onze laatste dagen als vrijwilligers wat hectisch. We reden woensdag (9/1) terug van Davao naar Malaybalay waar er ’s avonds een klein afscheidsfeestje, plaatselijke despedida genoemd, was voor ons bij KIN. Het was in KIN huisstijl een rustige bijeenkomst. We waren beiden moe dus vonden dat niet zo erg. Er werd afscheid genomen en ik, Bert, kreeg te horen dat ze me zouden missen maar het gaf me, door alles wat er gebeurd was, een wat dubbel gevoel en het afscheid deed me weinig.
De volgende ochtend stonden we vroeg op. We ontruimden Bert’s huis en brachten de geleende meubelen terug naar het kantoor van KIN. We lieten Malaybalay achter ons en zetten koers terug naar Libertad. Daar aangekomen gingen we, vooral Tine dan, meteen weer aan de slag. Ze had nog heel wat op haar to do lijstje. De volgende dag zou ze in een soort workshop een aantal dingen die haar opgevallen waren bij LEF delen met de staff en dat moest nog grotendeels voorbereid worden. Na de workshop was er ook bij LEF een despedida voor ons. We werden beiden in de bloemetjes gezet en kregen beiden een ‘Plaque of Appreciation’ voor wat we voor LEF gedaan hadden. Daarna kon het feest los barsten. Er werd nog de hele avond gezongen en gedanst dat het een lieve lust was.
Ik (Tine) besef nog niet helemaal dat ik vertrek bij LEF. Ik was heel druk bezig de laatste dagen: met de workshop, met het fotoboek die ik voor LEF maakte als bedanking, met het nog tijd doorbrengen met mijn vrienden hier... Alles lijkt nog zoals ervoor en opeens zal het gedaan zijn. Brrr... Het is waarschijnlijk ook typisch dat ik het moment dat ik moet vertrekken, me super goed voel bij LEF. ‘You don’t know what you’ve got till it’s (almost) gone...’
Laat het reizen beginnen.
Wat er nu voor ons volgt, ligt nog niet helemaal vast. Eerst zullen we nog een maand de Filippijnen verder ontdekken. Op dinsdag (15/1) trekken we naar Cebu. Kortrijk, waar we beiden geboren en getogen zijn, heeft een zusterband met Cebu City. Een plaatselijke NGO zal ons laten kennis maken met haar eigen werking en met hoe de zusterband verloopt. In het weekend is er het Sinulog festival in Cebu, dit zou een erg goed festival zijn en dit zullen we dus ook nog meepikken. Na Cebu volgen nog andere eilanden van de Filippijnen. We proberen jullie op de hoogte via deze blog maar we weten niet goed hoe vaak we toegang zullen hebben tot internet.
Na een maand rond te hebben gereisd in de Filippijnen trekken we naar Cambodia, Laos en Vietnam. Of dat is voorlopig nog het plan. Er bestaat een mogelijkheid dat we niet naar Zuid-Oost-Azie trekken maar naar India om er voor BD wat voorbereidend werk te verrichten met het oog op het volgende wereldkamp en de vastencampagne van 2009 waarin India centraal staat. Momenteel hebben we daar echter nog geen zekerheid over, dus het is nog even afwachten voor we weten wat we vanaf half februari tot half april zullen doen. Jullie lezen het hier ook zodra we iets meer weten.
Aangezien we niet weten hoe regelmatig we onze blog zullen kunnen update maar jullie vast en zeker niets willen missen, kan je hiernaast je e-mailadres ingeven en dan wordt je op de hoogte gebracht van nieuwe berichten. Op die manier kan je onze avonturen mee beleven :-)
Vele groetjes,
wij
maandag 31 december 2007
Warme wensen...
Op kerstavond lagen we in een zwembad op het eiland Camiguin. Straks gaan we over naar 2008 geheel in P-noise style: karaoke, disco op een basketbalveld en heel wat knallend vuurwerk.
We wensen iedereen, waar ze ook zij als ze dit lezen, toch nog een zalige kerst en het allerbeste voor 2008.
Het bezoek stelt het hier goed, de drukste dagen zijn achter de rug en morgen trekken we naar iets frissere oorden.
Groeten!
wij
We wensen iedereen, waar ze ook zij als ze dit lezen, toch nog een zalige kerst en het allerbeste voor 2008.
Het bezoek stelt het hier goed, de drukste dagen zijn achter de rug en morgen trekken we naar iets frissere oorden.
Groeten!
wij
woensdag 12 december 2007
Van leek naar activiste...
Piep,
Van 26 november tot 2 december woonde ik een ‘Interdisciplinary conference on mining’ bij. Ik vloog daarvoor op 24 november naar Manila - de hoofdstad van de Filippijnen.
Mijn eerste twee dagen in Manila bracht ik door met Laura, een Belgisch meisje die sinds augustus in Manila werkt. Via via kwamen we met elkaar in contact. Het werd een shop weekend! Het was fijn om eens te kunnen shoppen met een meisje =). En bovendien is men in Manila veel meer gewoon om blanken te zien, wat wil zeggen dat ik deze keer niet achtervolgd werd door verkoopsters. In Manila vind je alles wat je in Belgie kan kopen. Ik heb daar even van geprofiteerd. Ik vulde mijn buikje met een heerlijke croissant, philadelphia kaas, pesto pasta met parmesan... Njammie!
Op maandag startte de mijnconferentie. Misschien vragen jullie zich af wat ik in godsnaam te maken heb met de mijnbouw? Wel... tijdens mijn verblijf in Mahayahay in augustus, bezocht ik een mijnenkamp. Ik trok er wat fotos’s en ik schreef er ook iets over in mijn case study. Het was Arnold van BD die daarop reageerde dat LEF als milieu organisatie iets moet ondernemen tegen die destructieve mijnbouw! Stap 1: Tine die als LEF representative de conferentie ging bijwonen.
Ik kwam terecht bij een groep ware anti-mining activisten van over heel de wereld: Canada, VS, Bolivie, Guatemale, Argentinie, UK, Belgie, Duitsland, India, Indonesie, Filippijnen, China, Thailand, Mongolie, Australie...
Onder hen zaten mensen die op internationaal niveau de strijd aan gaan tegen de mining companies. Anderen zijn lid van een nationale anti-mining NGO. Er waren ook een aantal mensen die droevige getuigenissen brachten van de impact van de mijnoperaties in hun community. Daar zat ik dan met mijn heel concreet geval en geen achtergrondkennis =). De eerste drie dagen passeerden heel wat sprekers de revue. Alle ontwikkelingsthema’s werden gelinkt aan de mijnbouw problematiek: globalisatie, gender, global warming, IP’s, mensenrechten... Soms kon ik echt niet volgen, maar dit stoorde mij niet zo hard. Ik ving die info op die voor mij interessant was. Bovendien sloeg ik af en toe een babbeltje met mijn kleurige buur als ik merkte dat die ook niet aan het volgen was. Na drie dagen conferentie begon de skill share. We gingen daarvoor met de bus naar de provincie Nueva Viscaya (6u ten noorden van Manila) waar heel wat large scale mijnen zijn. Tijdens de skill share was er meer ruimte voor workshops en debatten. Ik kreeg er een beter zicht op hoe LEF haar actie tegen de mijnoperaties kan starten. De laatste dag deden we een field visit. Ik bezocht de community van Paquet die strijdt tegen de aanwezigheid van een mining company uit Autstralie. De community probeerde al vanalles om hun ancestrial domein te beschermen. Omdat de legale weg hen geen antwoord bood, kozen ze ervoor een barricade te maken op de enige verbindingsweg naar de plaats van de mijnen. Als de mining company met haar zware mining equipments in aantocht is, zenden de mensen van de omliggende dorpen signalen naar elkaar. Dan verzamelen ze en blokkeren ze de weg met hun menselijke barricade. Dit is al het geval sinds juli. De mining company spande een (zoveelste) rechtzaak aan tegen de community, maar de zaak werd als niet ontvankelijk verklaard. Nu heerst er een status quo.
Dit is maar een deeltje van de complexe situatie in Paquet en overal ter wereld zijn er dergelijke voorvallen. Ik zou zoveel verhalen kunnen vertellen over het onrecht die lokale communities aangedaan wordt, maar dan wordt dit verslagje veel te lang. Wat ik nog wil delen met jullie:
• Net zoals in vele andere landen ondersteunt de overheid in de Filippijnen de mijnsector. Arroyo (de presidente van de Filippijnen) omschrijft mijnbouw als de motor van de economische groei van de natie. Ze beschouwt buitenlandse investeringen in de mijnindustrie als een cruciaal deel van haar ontwikkelingsplan. Studies hebben echter uitgewezen dat mijnbouw niet veel bijdraagt aan het BNP van de Filippijnen. Bijna al de winst gaat naar de mining company. Bovendien worden de mineralen verwerkt in ontwikkelde landen.
De keuze van de overheid om de mijnsector te ondersteunen wordt ook weerspiegeld in de wetgeving. In de wet is opgenomen dat de president de volledige controle heeft over de mijnoperaties. De verschillende wetten over landeigendom overlappen en zijn tegenstrijdig. Dit vooral in het nadeel van de lokale (IP) gemeenschappen. De wetgeving ter bescherming van het milieu is ook heel dubbelzinnig. Vandaar dat de anti-mining activisten in de Filippijnen eisen van de president dat ze de wet verandert: Scrap the Mining Act!
• Tijdens de conferentie kreeg ik ook zicht op hoe de mining companies de mensen voor hun kar spannen. Eerst en vooral beloven ze de mensen van de gemeenschappen dat zij degene zullen zijn die in de mijnen kunnen werken. Daarnaast beloven ze nieuwe schoolgebouwen, een ziekenhuis, goede wegen... Maar het gaat nog verder. In Argentinie bijvoorbeeld probeerden mining companies van hun slechte imago af te raken door in te spelen op de twee passies van het land: ze sponsorden voetbalploegen en organiseerden een miss mining verkiezing. Mining companies maken ook hun eigen fake NGOs die dus enkel zogezegd handelen in het belang van de mensen. Soms recruteren (lees: omkopen) ze daarvoor mensen die voor goede NGOs werkten die door de lokale gemeenschappen erkend werden. De mensen denken dan de community organizer te kunnen vertrouwen. Een Canadese mining company organiseerde een meeting met IP’s en bracht daarvoor IP’s mee die pro-mining zijn (door het geld dat ze kregen) om de andere IP’s te overtuigen de mijnbouw toe te laten.
• Enkele pro-miners hadden hun stem laten horen tijdens de conferentie. Zo stonden er enkele pamfletten aan de ingang van het resort waar de skill share doorging. Bijvoorbeeld: You are using mineral products... why are you against mining? Dit onderwerp van consumptie kwam ook vaak ter sprake tijdens de conferentie. Er zijn meer mijnoperaties omdat er meer vraag is naar mineralen. We moeten dan ook onze eigen levensstijl onder de loep nemen!
Volgens de pro-miners zijn de anti-mining activitsten anti-development. Ik wist niet dat het willen beschermen van mensenlevens en natuurlijke bronnen anti-development is. Voor kapitalistjes wel natuurlijk...
Ik hoop dat dit verslagje ook jullie doet inzien hoe vernietigend mijnbouw is. Heel veel mensen verliezen hun leven in de strijd tegen de grote mining companies die enkel oog hebben voor de winst die ze kunnen maken. Een Zuid-Afrikaanse activist zei: ‘People will die because of social justice’. Een IP leider in Paquet zei: ‘I don’t mind if I die here protecting our land for our children’. Ik kreeg net de volgende mail in mijn mailbox:
ANTI-MINING ADVOCATE SLAINED IN SURIGAO DEL SUR
In a small nipa house located in the middle of a pineapple plantation owned Dodong Ledesma in Sitio Magroyong, Brgy. Tina, San Miguel, Surigao del Sur where Dodong, Deodato Pame and another 8 individuals seated in a semi-circle discussing the plans of the ancestral domain last Dec. 2, 2007 around 2:00 in the afternoon.
An hour after, while some of the group members about to leave the place, a gun shot hit Deodato Pame on his back part of his right arm while still exchanging discussion with his seatmate and friend Dodong.
Dodong and the rest of the group carry him to the nearest highway but he didn't survived. No one saw the triggerman but based on the initial investigation report, the triggerman was about 60-80 meters away.
Dodong Pame is a fighter in Surigao del Sur illegal logging, mining and corruption in the last 30 years. He has been a front liner of some of the community and church led advocacies. He has been known for his anti-large scale stand in the province. He is also one of the complainants of the case filed against SUDECOR in relation to indigenous peoples' rights. He also filed recently ombudsman cases against influential officials in the province for facilitating development projects that are detrimental to IP and settler communities.
For a time, he even placed a streamer in front of his house "Ang nagpuyo dinhi sa Balay, Supak sa Mina" ( Residing in this house is an anti-mining ). His untimely death is a big loss to the struggle of communities in Surigao del sur to stop large-scale mining and logging in the province.
Een strijdende en stille groet,
Tine
Van 26 november tot 2 december woonde ik een ‘Interdisciplinary conference on mining’ bij. Ik vloog daarvoor op 24 november naar Manila - de hoofdstad van de Filippijnen.
Mijn eerste twee dagen in Manila bracht ik door met Laura, een Belgisch meisje die sinds augustus in Manila werkt. Via via kwamen we met elkaar in contact. Het werd een shop weekend! Het was fijn om eens te kunnen shoppen met een meisje =). En bovendien is men in Manila veel meer gewoon om blanken te zien, wat wil zeggen dat ik deze keer niet achtervolgd werd door verkoopsters. In Manila vind je alles wat je in Belgie kan kopen. Ik heb daar even van geprofiteerd. Ik vulde mijn buikje met een heerlijke croissant, philadelphia kaas, pesto pasta met parmesan... Njammie!
Op maandag startte de mijnconferentie. Misschien vragen jullie zich af wat ik in godsnaam te maken heb met de mijnbouw? Wel... tijdens mijn verblijf in Mahayahay in augustus, bezocht ik een mijnenkamp. Ik trok er wat fotos’s en ik schreef er ook iets over in mijn case study. Het was Arnold van BD die daarop reageerde dat LEF als milieu organisatie iets moet ondernemen tegen die destructieve mijnbouw! Stap 1: Tine die als LEF representative de conferentie ging bijwonen.
Ik kwam terecht bij een groep ware anti-mining activisten van over heel de wereld: Canada, VS, Bolivie, Guatemale, Argentinie, UK, Belgie, Duitsland, India, Indonesie, Filippijnen, China, Thailand, Mongolie, Australie...
Onder hen zaten mensen die op internationaal niveau de strijd aan gaan tegen de mining companies. Anderen zijn lid van een nationale anti-mining NGO. Er waren ook een aantal mensen die droevige getuigenissen brachten van de impact van de mijnoperaties in hun community. Daar zat ik dan met mijn heel concreet geval en geen achtergrondkennis =). De eerste drie dagen passeerden heel wat sprekers de revue. Alle ontwikkelingsthema’s werden gelinkt aan de mijnbouw problematiek: globalisatie, gender, global warming, IP’s, mensenrechten... Soms kon ik echt niet volgen, maar dit stoorde mij niet zo hard. Ik ving die info op die voor mij interessant was. Bovendien sloeg ik af en toe een babbeltje met mijn kleurige buur als ik merkte dat die ook niet aan het volgen was. Na drie dagen conferentie begon de skill share. We gingen daarvoor met de bus naar de provincie Nueva Viscaya (6u ten noorden van Manila) waar heel wat large scale mijnen zijn. Tijdens de skill share was er meer ruimte voor workshops en debatten. Ik kreeg er een beter zicht op hoe LEF haar actie tegen de mijnoperaties kan starten. De laatste dag deden we een field visit. Ik bezocht de community van Paquet die strijdt tegen de aanwezigheid van een mining company uit Autstralie. De community probeerde al vanalles om hun ancestrial domein te beschermen. Omdat de legale weg hen geen antwoord bood, kozen ze ervoor een barricade te maken op de enige verbindingsweg naar de plaats van de mijnen. Als de mining company met haar zware mining equipments in aantocht is, zenden de mensen van de omliggende dorpen signalen naar elkaar. Dan verzamelen ze en blokkeren ze de weg met hun menselijke barricade. Dit is al het geval sinds juli. De mining company spande een (zoveelste) rechtzaak aan tegen de community, maar de zaak werd als niet ontvankelijk verklaard. Nu heerst er een status quo.
Dit is maar een deeltje van de complexe situatie in Paquet en overal ter wereld zijn er dergelijke voorvallen. Ik zou zoveel verhalen kunnen vertellen over het onrecht die lokale communities aangedaan wordt, maar dan wordt dit verslagje veel te lang. Wat ik nog wil delen met jullie:
• Net zoals in vele andere landen ondersteunt de overheid in de Filippijnen de mijnsector. Arroyo (de presidente van de Filippijnen) omschrijft mijnbouw als de motor van de economische groei van de natie. Ze beschouwt buitenlandse investeringen in de mijnindustrie als een cruciaal deel van haar ontwikkelingsplan. Studies hebben echter uitgewezen dat mijnbouw niet veel bijdraagt aan het BNP van de Filippijnen. Bijna al de winst gaat naar de mining company. Bovendien worden de mineralen verwerkt in ontwikkelde landen.
De keuze van de overheid om de mijnsector te ondersteunen wordt ook weerspiegeld in de wetgeving. In de wet is opgenomen dat de president de volledige controle heeft over de mijnoperaties. De verschillende wetten over landeigendom overlappen en zijn tegenstrijdig. Dit vooral in het nadeel van de lokale (IP) gemeenschappen. De wetgeving ter bescherming van het milieu is ook heel dubbelzinnig. Vandaar dat de anti-mining activisten in de Filippijnen eisen van de president dat ze de wet verandert: Scrap the Mining Act!
• Tijdens de conferentie kreeg ik ook zicht op hoe de mining companies de mensen voor hun kar spannen. Eerst en vooral beloven ze de mensen van de gemeenschappen dat zij degene zullen zijn die in de mijnen kunnen werken. Daarnaast beloven ze nieuwe schoolgebouwen, een ziekenhuis, goede wegen... Maar het gaat nog verder. In Argentinie bijvoorbeeld probeerden mining companies van hun slechte imago af te raken door in te spelen op de twee passies van het land: ze sponsorden voetbalploegen en organiseerden een miss mining verkiezing. Mining companies maken ook hun eigen fake NGOs die dus enkel zogezegd handelen in het belang van de mensen. Soms recruteren (lees: omkopen) ze daarvoor mensen die voor goede NGOs werkten die door de lokale gemeenschappen erkend werden. De mensen denken dan de community organizer te kunnen vertrouwen. Een Canadese mining company organiseerde een meeting met IP’s en bracht daarvoor IP’s mee die pro-mining zijn (door het geld dat ze kregen) om de andere IP’s te overtuigen de mijnbouw toe te laten.
• Enkele pro-miners hadden hun stem laten horen tijdens de conferentie. Zo stonden er enkele pamfletten aan de ingang van het resort waar de skill share doorging. Bijvoorbeeld: You are using mineral products... why are you against mining? Dit onderwerp van consumptie kwam ook vaak ter sprake tijdens de conferentie. Er zijn meer mijnoperaties omdat er meer vraag is naar mineralen. We moeten dan ook onze eigen levensstijl onder de loep nemen!
Volgens de pro-miners zijn de anti-mining activitsten anti-development. Ik wist niet dat het willen beschermen van mensenlevens en natuurlijke bronnen anti-development is. Voor kapitalistjes wel natuurlijk...
Ik hoop dat dit verslagje ook jullie doet inzien hoe vernietigend mijnbouw is. Heel veel mensen verliezen hun leven in de strijd tegen de grote mining companies die enkel oog hebben voor de winst die ze kunnen maken. Een Zuid-Afrikaanse activist zei: ‘People will die because of social justice’. Een IP leider in Paquet zei: ‘I don’t mind if I die here protecting our land for our children’. Ik kreeg net de volgende mail in mijn mailbox:
ANTI-MINING ADVOCATE SLAINED IN SURIGAO DEL SUR
In a small nipa house located in the middle of a pineapple plantation owned Dodong Ledesma in Sitio Magroyong, Brgy. Tina, San Miguel, Surigao del Sur where Dodong, Deodato Pame and another 8 individuals seated in a semi-circle discussing the plans of the ancestral domain last Dec. 2, 2007 around 2:00 in the afternoon.
An hour after, while some of the group members about to leave the place, a gun shot hit Deodato Pame on his back part of his right arm while still exchanging discussion with his seatmate and friend Dodong.
Dodong and the rest of the group carry him to the nearest highway but he didn't survived. No one saw the triggerman but based on the initial investigation report, the triggerman was about 60-80 meters away.
Dodong Pame is a fighter in Surigao del Sur illegal logging, mining and corruption in the last 30 years. He has been a front liner of some of the community and church led advocacies. He has been known for his anti-large scale stand in the province. He is also one of the complainants of the case filed against SUDECOR in relation to indigenous peoples' rights. He also filed recently ombudsman cases against influential officials in the province for facilitating development projects that are detrimental to IP and settler communities.
For a time, he even placed a streamer in front of his house "Ang nagpuyo dinhi sa Balay, Supak sa Mina" ( Residing in this house is an anti-mining ). His untimely death is a big loss to the struggle of communities in Surigao del sur to stop large-scale mining and logging in the province.
Een strijdende en stille groet,
Tine
donderdag 6 december 2007
Oeps...
Vanmorgen overviel me plots het besef dat het einde echt wel heel dichtbij komt. Over iets meer dan een maand loopt ons vrijwilligerswerk af. Dat zorgt bij ons een beetje voor een gemengd gevoel. Aan de ene kant betekent het dat we tijd zullen hebben om wat te reizen. Ook dat we weer wat dichter zijn bij het moment waarop we jullie allemaal terug zullen zien. En we moeten toegeven, het is niet altijd even makkelijk om hier te werken dus daarom zijn we ook wel een beetje blij dat het einde er aan komt.
Maar, aan de andere kant, betekent het einde van ons vrijwilligerwerk ook wel het einde van alles wat we hier beleven. Ondanks de moeilijkheden, frustraties en heimwee af en toe, beseffen we maar al te goed dat we heel wat zullen missen eens we hier weg zijn en daarom kijken we dus minder uit naar het einde.
Maar "telkens als je denkt dit is het einde, sta je op de grens van wat begint" (S. Bos).
BTW: De poll wees uit (u was zo goed al unaniem) dat ik in Camiguin de T-shirt met het ventje (de rechtse) moest kopen. Om de weten of jullie smaak met die van ons overeenkomt, zal u moeten wachten tot we terug zijn :-p.
groet,
/b
Maar, aan de andere kant, betekent het einde van ons vrijwilligerwerk ook wel het einde van alles wat we hier beleven. Ondanks de moeilijkheden, frustraties en heimwee af en toe, beseffen we maar al te goed dat we heel wat zullen missen eens we hier weg zijn en daarom kijken we dus minder uit naar het einde.
Maar "telkens als je denkt dit is het einde, sta je op de grens van wat begint" (S. Bos).
BTW: De poll wees uit (u was zo goed al unaniem) dat ik in Camiguin de T-shirt met het ventje (de rechtse) moest kopen. Om de weten of jullie smaak met die van ons overeenkomt, zal u moeten wachten tot we terug zijn :-p.
groet,
/b
zaterdag 1 december 2007
Rustgevend
Ik zat bijna twee weken bij Henry in Bol-ogan. Het was daar heel wat frisser dan in Malaybalay en zeker dan in Libertad. Bol-ogan ligt dan ook op een hoogte van 1300m. De voorbije dagen was er eerst veel regen en daarna heel felle wind. Dat komt door de tyfoons. Tyfoon Mina roerde zich in het noorden (Luzon), terwijl tyfoon Lando helemaal in het zuiden van Mindanao huis hield. Maar zo heel veel merkten we daar dus niet van.
Ik heb Henry geholpen met het maken van wat documentatie en ook met een paar grafische dingen. Jammergenoeg was al dat (weer) vooral computerwerk.
Het leven in Bol-ogan is erg rustig, soms wat te rustig. Veel valt er eigenlijk niet te beleven, net zoals in veel afgelegen barangays. Dat zorgt voor heel wat dode momenten, die ik probeerde op te vullen met wat te lezen, te puzzelen en toerkes te doen op de farm. Verder deed ik ook wat Henry me aanraadde, namelijk relaxen :-).
Daar zitten gaf me ook de kans om alles eens van op een afstand te bekijken. Wat nodig was want het gedoe met KIN werkte soms nogal op mijn gemoed. Zo kon ik een wat beter zicht krijgen op de 'impact' van mijn verblijf in de Filippijnen en specifiek bij KIN. Dit kwam ook doordat ze bij KIN nu plots wel met reacties kwamen op wat ik al gedaan heb. Ze lieten me ook weten dat ik hen al heel wat geholpen heb en ze al veel van mij en mijn opmerkingen geleerd hebben.
Het blijft wat jammer dat er voor mij niet die ene grotere verwezenlijking is die er uitspringt. Maar vele kleine dingen maken ook een groot, niet? En er resten me nog een aantal weken, wie weet...
De komende weken zal ik Tine wat helpen bij LEF en wat zaken afronden bij KIN. Als het nog lukt, ga ik ook nog een paar dagen terug Bol-ogan.
prettig weekend,
/b
PS. Op de fotopagina zijn een paar foto's toegevoegd.
Ik heb Henry geholpen met het maken van wat documentatie en ook met een paar grafische dingen. Jammergenoeg was al dat (weer) vooral computerwerk.
Het leven in Bol-ogan is erg rustig, soms wat te rustig. Veel valt er eigenlijk niet te beleven, net zoals in veel afgelegen barangays. Dat zorgt voor heel wat dode momenten, die ik probeerde op te vullen met wat te lezen, te puzzelen en toerkes te doen op de farm. Verder deed ik ook wat Henry me aanraadde, namelijk relaxen :-).
Daar zitten gaf me ook de kans om alles eens van op een afstand te bekijken. Wat nodig was want het gedoe met KIN werkte soms nogal op mijn gemoed. Zo kon ik een wat beter zicht krijgen op de 'impact' van mijn verblijf in de Filippijnen en specifiek bij KIN. Dit kwam ook doordat ze bij KIN nu plots wel met reacties kwamen op wat ik al gedaan heb. Ze lieten me ook weten dat ik hen al heel wat geholpen heb en ze al veel van mij en mijn opmerkingen geleerd hebben.
Het blijft wat jammer dat er voor mij niet die ene grotere verwezenlijking is die er uitspringt. Maar vele kleine dingen maken ook een groot, niet? En er resten me nog een aantal weken, wie weet...
De komende weken zal ik Tine wat helpen bij LEF en wat zaken afronden bij KIN. Als het nog lukt, ga ik ook nog een paar dagen terug Bol-ogan.
prettig weekend,
/b
PS. Op de fotopagina zijn een paar foto's toegevoegd.
Abonneren op:
Posts (Atom)