Kibuye trip

Sinds een week hebben we een auto. Nou ja, een 4x4, een jeep type. Na op woensdag wat rondgetoerd te hebben in de buurt van Butare, zijn we er het voorbije weekend op uitgetrokken, richting het Kivu meer. Het plan was om via de hoofdweg naar Nyanza (op halfuurtje van Butare) te rijden en dan via een ‘binnenweg’ naar Kibuye aan het Kivu meer te rijden. Deze ‘binnenweg’ was een niet geasfalteerde of gebetonneerde weg, die via kleine dorpkes uiteindelijk terug op de hoofdweg uitkwam in de buurt van Kibuye.
Het stuk naar Nyanza was simpel, dat hadden we al verschillende keren afgelegd op weg naar Kigali. In Nyanza moesten we de juiste weg richting Kibuye zien te vinden, iets wat zonder wegwijzers en zonder deftige kaart (laat staan GPS) toch wel even zoeken was. De weg vragen aan mensen bracht ook niet veel hulp. Er was het taalprobleem (ons Kinyarwanda beperkt zich nog tot goeiedag en dankuwel, hun Frans of Engels ook) en van mensen die vaak niet veel verder dan hun eigen dorp of stad gaan kan je ook niet verwachten dat ze weten wat er 60 km verderop langs een dirt road ligt.
Maar goed eens op de juiste weg, ging het vlot. De weg was nu en dan een beproeving voor de auto en Bert’s rijkunsten maar beiden doorstonden de test. We waren al aardig opgeschoten tot we plots niet meer door konden omwille van werken. Eerst dachten we er nog omheen te kunnen maar toen we uitstapten, zagen we dat men bezig was met het aanleggen van een brug over een rivier. Veel anders dan omkeren zat er niet op. Bij gebrek aan bovenvermelde geografische hulpmiddelen en aan bordjes met ‘Déviation’, waren we genoodzaakt om een heel stuk langs dezelfde weg terug te keren om dan in een wat groter dorp een andere weg te kunnen nemen. Uiteindelijk kwamen slechts zo’n 30 km voorbije Nyanza terug op de hoofdweg uit. Gelukkig was het volgende stuk weg richting Kibuye ook heel erg de moeite waard, een kronkelende weg langs bergflanken met steeds prachtige vergezichten over het dal.



Moe en beetje verhit (wijzelf niet de auto) kwamen we uiteindelijk in Kibuye aan de oevers van het Kivu meer aan. Gelukkig vonden we er rust, een koele meerbries en een mooi domein van het pension waar we verbleven. We ploften ons in een stoel langs het meer en lieten het ons wel bevallen.
Het Kivu meer ligt op ruim 1400 m hoogte en zijn uitgestrektheid (2200 km²) geeft je de indruk dat je aan een zee zit. Het meer is omringd met bergen en bezaaid met enkele eilandjes. De vergezichten zijn er adembenemend en bij helder weer zie je in de verte de heuvels van Congo. Tijdens ons verblijf zagen we ook talrijke vogels, waar we helaas de naam niet van weten. Het pension waar we verbleven was eenvoudig maar een oase van rust en dat deed goed. Het water van het meer was verfrissend maar niet koud. Al snel hadden we dus door dat we hier nog wel een paar keer zouden weerkeren. We laten jullie meegenieten met een aantal foto’s.

Mount Huye

Afgelopen weekend deden we onze eerste echte uitstap: we hebben Mount Huye beklommen. Mount Huye is de hoogste berg in de buurt van Butare en is genoemd naar het district waar Butare in ligt, namelijk Huye. Van op verschillende plaatsen in de stad kan je de 2278 meter hoge berg zien liggen en we hadden dus al vaak zijn lokroep moeten aanhoren.
Butare bevindt zich al ruim 1700 meter boven de zeespiegel dus een hele lange klim naar de top zou het niet worden. Desalniettemin wilden we vroeg vertrekken want je weet maar nooit en hoe later op de dag hoe warmer het wordt. We, dat waren Tine, Bert, Loeke, Hans en Roel. Zondagochtend om 9 uur afspraak bij ons thuis. Roel en Hans waren zo waar vrij goed op tijd, wat misschien al een grotere prestaties was dan de beklimming :-).
We beschikten niet over erg veel informatie omtrent het waar en hoe van de beklimming, enkel dat we ons ergens langs de hoofdweg moesten laten afzetten, de taxi moto zou wel weten waar als we hem over Mount Huye spraken. Vandaar af zou de weg zich wel uitwijzen, gewoon naar boven. De eerste taxi moto die we te pakken hadden sprak zo waar een beetje Engels en leek inderdaad te weten wat we bedoelden. Uit ervaring wisten echter we dat we het toch nog een aantal keer moesten herhalen om te checken of we het inderdaad over hetzelfde hadden. Maar na het gebruikelijk onderhandelen over de prijs, vertrokken we uiteindelijk met 4 taxi moto’s richting Mount Huye. We werden afgezet in een plaatsje genaamd Gako Center na een rit van 10-15 minuten. Bij Bert duurde het wat langer want zijn taxi moto kreeg een lekke band maar al snel dook er een andere op om hem terug bij de groep te brengen. Aangekomen in Gako Center, leek het alsof het hele dorp zich rond ons verzamelde en de helft er van volgde ons dan ook op het eerste stuk van de wandeling. Ze waren erg behulpzaam en boden meteen aan om onze rugzakken te dragen en ons de weg te tonen. We kozen twee jonge gasten om ons de weg te tonen en die hadden heel wat te vertellen, alleen jammer dat ze zo goed als geen Frans of Engels spraken.
In het begin van de klim liepen we tussen huisjes, rond tuinen en langs kleine akkers. Wat verder klommen we beschut door eucalyptus- en soms naaldbomen. Af en toe was er een open stuk, wat ideaal was om achterom te kijken en van het uitzicht te genieten. De klim was niet super steil maar door de hitte, de ijlere lucht en het gebrek aan conditie bij sommigen vloeide er toch het nodige zweet. Na goed anderhalf uur klimmen bereikten we wat onze gidsen zeiden dat de top was*. We hadden er in elk geval ook zicht de achterkant van de berg en mooie vergezichten op de omgeving en onderliggende dorpen. Na een rustpauze geanimeerd door een schouwspel van een paar roofvogels en het verorberen van de meegebrachte picknick, namen we voor het inzetten van de afdaling nog de nodige foto’s.



De afdaling was kort, na een veertigtal minuten stonden we terug aan de hoofdweg. We nuttigden nog een verfrissing in een plaatselijke cafétje, onder het oog van vele dorpelingen, om vervolgens met een mini-bus taxi naar Butare terug te keren. Het was nog vroeg in de namiddag dus konden we nog een paar uurkes aan het zwembad van een hotel gaan liggen. Life is good :-). Een geslaagde zondag in Butare.

Meer foto's op de fotopagina.

Mama Loeke

Met Loeke in Butare over straat lopen, dat is in de kijker lopen. Met een klein kindje heb je al snel wat meer bekijks en zeker als dat kindje dan nog eens erg bleek is en blond haar heeft. Mensen kijken, lachen, zwaaien, soms komen ze haar van dichtbij bekijken en raken haar aan. En Loeke, die laat het zich allemaal wel gevallen en zwaait lustig naar alles en iedereen. Met Loeke naar de lokale markt gaan is ook een belevenis. Meestal zijn het vrouwen die in de kraampjes groenten en fruit aan de man proberen te brengen en vaak zijn ze dan meer bezig met Loeke dan met het aanprijzen van hun waren. Op een weekdag gaat Bert alleen met Loeke naar de markt, dan krijgt hij vragen hoe ze heet en waar de mama is. Eens ging hij zonder Loeke, nadat Tine al terug was van het werk en toen vroegen alle vrouwen waar de baby was. Vorige week gingen we met z’n drietjes naar de markt. Tine droeg Loeke in de draagzak op haar buik en de vrouwen riepen ‘mama Loeke’ naar haar. Vrouwen die al kinderen hebben worden hier blijkbaar vaak zo aangesproken. Het is een benaming die van veel respect getuigd want een vrouw die een kind heeft voortgebracht onderscheidt zich van meisjes.

Vrolijk kerstfeest

We wensen iedereen een vrolijk kerstfeest.
Hier in Butare is er nauwelijks kerstsfeer te bespeuren, voeg daarbij het weer (al deed het de voorbije dagen vrij herfstachtig aan) en je kan je wel inbeelden dat we niet echt een eindejaarsgevoel hebben. Toch gaan we kerst een beetje vieren, samen met Hans en Roel. We proberen een feestmaal in elkaar te steken met de ingrediënten die we hier in Butare kunnen vinden en vanuit Kigali hebben we wat wijn meegebracht.

Gisteren zijn we verhuisd van de guesthouse naar ons eigen huis. We moesten weer vaststellen dat we heel wat bagage bijhebben. Toen we aankwamen in het huis waren ze nog volop bezig met werken. We hadden de eigenaar gevraagd een aantal zaken op punt te zetten en dat was nog niet afgerond. Maar tegen de avond waren ze de deur uit en konden we beginnen werken aan een thuisgevoel.
We hebben een paar nieuwe foto's bijgevoegd, o.a. al 1 van ons huis. Later volgen er nog.

Groetjes,
wij

Draai en huis gevonden

Ondertussen al goed 2 weken in Rwanda en we hebben een huis gevonden waar we het komende jaar in zullen wonen. De eerste grote missie is dus afgerond. Het is een vrij groot huis, zeker voor ons drie maar veel kleiner was er niet te vinden. Dat betekent natuurlijk dat er veel plaats is voor bezoek. Wees allen welkom . Het huis ligt vlak bij het bureau van PEPAPS en dus zal Tine nog gemakkelijk naar huis kunnen komen voor het middageten.
Na 2 weken beginnen we ook stilaan in een ritme te raken. Het is hier heel vroeg klaar, rond 5 uur maar ook vroeg donker, rond 18 uur (al is het momenteel in België natuurlijk nog veel vroeger donker) en dat blijft hier ongeveer heel het jaar zo. Loeke ondervond daar in het begin het meeste last van. Ze werd ’s morgens bij het krieken van de dag, rond 4 uur, wakker en wij dus ook. Ondertussen heeft ze haar draai al teruggevonden en slaapt ze mooi het klokje rond. Wij hebben ons ritme ook een beetje verschoven. We gaan op tijd slapen en staan dan op om 6 uur. Zo kunnen we nog iets doen voor Loeke wakker wordt en Tine naar haar werk vertrekt. Tine schaaft haar Frans dan wat bij of leest wat. Bert is dan al een paar keer gaan lopen. Voorlopig nog op het gemak want de hoogte en klimaat vereisen een kleine aanpassing. Daarna ontbijten we samen en iets voor achten vertrekt Tine naar haar werk. Als ze geluk heeft, is Loeke dan net wakker.

In Butare zijn er nog 2 nieuwe junior assistenten van BTC: Roel, die een weekje eerder aankwam en ook bij PEPAPS werkt en Hans, die hier al een maand langer is en bij Dierenartsen Zonder Grenzen werkt. Daarnaast is er ook nog Xavier, een junior die hier al bijna 2 jaar zit en volgende week terugkeert naar België. De drie hebben zich meteen gemanifesteerd als ‘tontons’ van Loeke en gedragen zich als surogaatnonkels, inclusief het geven van lekkers op 6 december.
Pieter, een coöperant van Broederlijk Delen, is ook een landgenoot en hij woont twee huizen van de guesthouse. Dat de wereld klein is, werd weer eens bewezen want we hadden Pieter al eens ontmoet in de Filippijnen toen hij er was op een missie voor BD. Pieter helpt ons logistiek een beetje want we mogen regelmatig zijn wasmachine gebruiken om Loekes luiers te wassen.

We weten tot nu toe onze dagen wel te vullen. Vorige week was er een kerstfeestje bij BTC in Kigali en hebben we nog wat gewinkeld voor we terugkeerden naar Butare. Er was ook een cultuuravond met drummers en traditionele dansen op de universiteitscampus in Butare. De zondag zijn we een ijsje gaan eten in het ijssalon van Butare en heeft Hans heeft stoofvlees met frieten gemaakt voor ons en de andere Belgen. Dit weekend zijn we een avondje uitgeweest naar een Rwandese disco (een echte belevenis) en als tegenprestatie voor het stoofvlees heeft Tine balletjes in tomatensaus gemaakt, waarna we nog een paar partijtjes Jungle Speed gespeeld hebben en dat ging gepaard met de nodige hilariteit. Eerder die dag hadden we wat we een Afrikaanse tupperware avond kunnen noemen. Een Congolese handelaar kwam langs met een aantal typisch Afrikaanse (kunst)objecten zoals beelden en maskers. Wij kochten voorlopig nog niets maar de anderen wel al en dat ging natuurlijk gepaard met de nodige onderhandelingen over de prijs.

Zo tot zover onze update, binnenkort nog meer.

groetjes,
wij

Butare, ons stadje

Gegroet,
Even wat meer over ons nieuwe stekje.
Momenteel verblijven we in het guesthouse Du Mont Huye. Nu ja, een guesthouse in de backpackerszin van het woord is het niet echt. Het is een typische korte termijn verblijfplaats, bestaande uit een aantal gebouwtjes samen, het lijken een beetje bungalows. Onze buren zijn Koreanen die hier een jaar les komen geven in een middelbare school voor veeteelt en tuinbouw. In een andere 'bungalow' verblijft een Tunesische aannemer die werkt op een bepaald constructiesite van PEPAPS (het project waar Tine werkzaam in is).
De guesthouse is gelegen in de wijk Taba van Butare, vlakbij het kantoor van PEPAPS. Taba is een beetje de chique wijk waar de meeste muzungu's (= blanken) wonen. Het is dan ook in deze wijk dat alle huizen zich bevinden die te huur zijn en een beetje aan onze standaarden voldoen. We hopen onze zoektocht naar een leuk huis deze week af te ronden.
Butare is een klein stadje op 136 km van Kigali en slechts 30 km van de grens met Burundi. Het is gelegen op 1755 m hoogte en telde bij de laatste telling, in 2009 ongeveer 100.000 inwoners en is daarmee de 3de grootste stad van Rwanda.
De meeste belangrijke zaken in Butare liggen langs de hoofdweg, verspreid over een kilometer of 3. Vandaar dat men zegt dat Butare eigenlijk maar 1 straat groot is maar wij vinden het net goed. Aangezien we beiden niet echt stadsmensen zijn, vinden we het eigenlijk goed dat we niet in Kigali zitten. In Butare vind je eigenlijk alles wat je nodig hebt. Er is een 'supermarkt' en nog een paar andere winkeltjes waar ze westerse producten verkopen. Er zijn een paar café-restaurants die een deftig menu hebben, zelfs een Chinees restaurant (nu even dicht wegens http://www.blogger.com/img/blank.gifverbouwingen). Er is een ziekenhuis, een universiteit, een bakker, een overdekte markt, een boekenwinkel, een sportstadion in aanbouw en zelfs een ijssalon. Dat alles omgeven met groene heuvels en dalen, voorzien van bananenbomen, rijstvelden en akkers.
Momenteel zitten we aan het einde van het korte regenseizoen, wat betekent dat de meeste regen al gevallen is en het enkel nog af en toe 's avonds even regent. Verder is het meestal zonnig weer met temperaturen flink boven de 20 graden. 's Avonds koelt het wel wat af, dus lange mouwen en af en toe zelfs een goede trui zijn dan welkom. Maar je hoort ons niet klagen ;-).
Binnenkort nog een update over de mensen die ons hier omringen, onze dagindeling, onze verplaatsingen naar Kigali, het werk van Tine… !
Liefs*
p.s. Al enkele foto’kes online!! Klik hier.

Allo allo

Muraho. Bonjour. Of gewoon goeiedag.
Een eerste bericht van op Rwandese bodem.
Donderdagavond veilig geland in Kigali, moe maar tevreden dat we er waren want de reis en de laatste weken voor vertrek wogen wel wat.
De vlucht ging vlot, ondanks een uur vertraging maar alle bagage (tegen de 200 kg) is mee geraakt en Loeke was zoals steeds een schatje (geen kick tijdens opstijgen of dalen). Na een nacht op hotel in Kigali en een eerste kennismaking op het kantoor van BTC in Kigali, zetten we koers richting Butare, zo'n 136 km ten zuiden van Kigali (ongeveer 2 uur rijden). Vrijdagavond was er al meteen een klein verwelkomingsfeestje voor ons en daarop stal Loeke natuurlijk de show en ook al meteen de harten van Tines collega's. Laat hebben we het niet gemaakt want we waren alle drie erg moe.
De eerste weken verblijven we in een appartement in een soort guest house, tot we een huis gevonden hebben. De eerste dagen was het wat kamperen want veel huisraad hebben we niet mee. Gelukkig kunnen we wat lenen van de andere juniors hier. Die andere juniors zijn Hans, Roel en Xavier. Deze laatste zit hier ondertussen al bijna 2 jaar en keert binnenkort terug naar België maar ontfermt zich graag over de nieuwelingen.

Onze indruk over Rwanda tot nu toe? Het is hier erg net. Het landschap is erg glooiend en groen. Het weer is ondanks het regenseizoen erg goed (zonnig en ongeveer 25 graden). De mensen zijn vriendelijk, gedisciplineerd en ook wel wat gefascineerd door zo'n klein wit meisje als Loeke.
We moeten nog een beetje onze draai vinden maar hebben er al een goed oog op.

Op de eerste echte werkdag voor Tine moest ze al meteen 2 dagen naar Kigali om nog administratieve zaken te regelen en voor een briefing. Maar dat is ook mooi meegenomen want dan kan ze daar meteen ook nog wat inkopen doen.

We hopen gauw nog een berichtje te posten maar momenteel hebben we nog geen internet, dus is onze bereikbaarheid nog wat beperkt.

Groetjes,
Wij 3